Maandelijks archiefs: februari 2010

26-02-2006

Het was de dag dat alles anders werd. Vanaf die dag, nu precies vier jaar geleden, begon de grootste metamorfose van mij leven. Met de woorden “U heeft kanker, maar als we samen knokken, kunnen we dit overwinnen” werd het startsein gegeven voor de ongelofelijke reis. Het was een reis waarbij mijn eindbestemming steeds opnieuw uit het zicht verdween en een ervaring die mij voor altijd veranderde. Met die ene zin werd mijn leven compleet overhoop gegooid en liet ik al mijn onschuld achter me. Het leven van voor die ene dag lijkt een leven uit een totaal ander tijdperk. Mijn leven vóór de kanker is slechts een vage herinnering aan wie ik was.

De littekens die ik meedraag hebben mij gevormd en sieren mijn karakter. Het verlies dat ik geleden heb, heeft mij de kracht gegeven om te vechten voor dat wat ik wel kan winnen. Het verdriet dat ik voel om het gemis van mijn ouders en andere dierbaren, maakt mij tot een liefdevolle moeder en de angst voor de toekomst maakt mij alert en strijdlustig.

Vier jaar na die ene dag, voel ik nog dagelijks de pijn en gek genoeg voelt dit als een zegen. Er gaat geen dag voorbij, zonder dat ik denk aan die ene dag en daardoor ben ik er juist zo bewust van dat ik leef. De angst maakt dat ik het bloed door mijn aderen voel stromen en het verdriet helpt mij herinneren aan het geluk dat ik heb gehad.

Na vier jaar sta ik volop in het leven en lacht de toekomst mij toe. Deze toekomst is bepaald door die ene dag en mijn leven was nooit zo intens geweest als ik die dag niet had mogen meemaken.

Daarom herdenk ik deze dag zonder berouw. Ik herdenk de pijn, de littekens, het verdriet en al mijn verliezen. Hoe moeilijk het soms ook is om altijd in angst te leven; alles is beter dan te leven zonder te beseffen dat je leeft!

Het loslaten van je kind is één van de belangrijkste opvoedkundige taken van een ouder. Tegelijkertijd is het ook één van de moeilijkste en in de praktijk blijkt dat ieder kind een eigen tempo heeft om de kleine stapjes naar zelfstandigheid te nemen. Voorzichtig laat je de band vieren, terwijl je klaar staat om de teugels aan te trekken, zodra je onraad ruikt. Aan de ene kant rukt het kind aan de teugels, terwijl ze deze net zo plotseling  kunnen laten vieren om te komen schuilen in jouw veilige nabijheid.

Mijn dochter kan makkelijk zelf naar haar school lopen en in het begin van dit schooljaar hadden we afgesproken dat ze oud genoeg was om deze dagelijkse wandeling alleen te doen. Vol trots vertrok ze de eerste weken met haar rugzak  richting school. Ik zwaaide haar uit en keek haar na totdat ze uit mijn gezichtsveld verdween. Toen ik net zo oud was als mijn dochter, was mijn reis vol gevaren en drukke oversteekplaatsen. De route die mijn dochter moet nemen is daarbij vergeleken een wandelingetje door het park en dankzij de sociale controle in de buurt, kan ik haar met een gerust hart laten gaan.

Toch blijkt mijn grote meisje soms nog heel klein. Nadat ze een paar weken van haar vrijheid heeft geproefd, is ze tot de conclusie gekomen dat zelfstandigheid ook zijn keerzijde kent. Alleen lopen is lang zo gezellig niet en als ik thuis blijf, mist ze de kans om mij al haar laatste werkstukjes te tonen in de klas. Haar teleurstelling is zichtbaar in haar prachtige bruine ogen en als moeder ben je daar toch gevoelig voor.

Het gevolg is dat ik de gevierde teugels een klein beetje naar me toetrek en toegeef aan haar wens om niet alleen te lopen. Niet elke dag, maar toch minstens een paar keer per week. Dan is mijn grote meid weer eventjes mijn kleine meisje en krijg ik een knuffel bij het afscheid nemen. Mijn meisje is namelijk zelfstandig genoeg om haar eigen beslissingen te nemen. Ondanks de vrijheid die ze kreeg, kiest ze voor de geborgenheid die ik haar nu nog geven kan.

Ik geniet ervan dat ik nog zo’n belangrijke rol mag spelen en kom er graag wat eerder voor uit bed. Er komt een dag dat ze zal kiezen voor haar vrijheid. Tot die tijd vervul ik mijn rol als mama met veel plezier!

Postiljon 25-02-2010

In mijn hoofd heerst onrust. Met een flinke kracht waaien mijn gedachten in het rond en er ontstaan  kleine tornado’s . Zoveel ontwikkelingen tegelijk en zo’n beperkte ruimte om ze te verwerken! De lente is op komst, maar in mijn hoofd lijkt het wel najaar. Nieuwe kansen brengen nieuwe ideeën en nieuwe ideeën inspireren tot actie. Voor het ondernemen van actie is concentratie noodzakelijk, maar zonder rust in mijn hoofd is concentratie onmogelijk.

De wind moet gaan liggen voordat ik mijn kwetsbare plannen kan opstellen. De orkaan van gedachten in mijn hoofd heeft genoeg kracht om mijn plannen omver te blazen dus zal ik een manier moeten vinden om de wervelwind tot stilstand te brengen.  

Eerst zal ik moeten proberen de rukwinden van enthousiasme onder bedwang te krijgen. De verschillende richtingen waarin de wind draait, maakt het niet makkelijker dus zal ik ze moeten zien te sturen. Door elke windrichting goed in kaart te brengen, kan ik de natuurkracht af laten buigen in de richting waar ik heen wil. Tijdens dit proces voel ik de storm nog intenser en lijkt elke windvlaag mij van mijn voetstuk te blazen. Elke richting heeft zijn eigen aantrekkingskracht en elke richting brengt zijn eigen inspiratie. Het is aan mij om deze inspiratie te bundelen, zodat ik mijn doelen kan bereiken.

De verschillende aanbiedingen waarmee ik nu bezig ben, kunnen samen een onderdeel worden van mijn toekomstdroom.  Door de krachten samen te brengen, ontstaat er een stroming die me ver vooruit kan blazen en mij verder kan voeren dan ik ooit had gedroomd.

Na een grondige analyse, begeef ik mij in een tijdelijke luwte. Het is de stilte voor de storm en ik maak gebruik van de rust. Voordat de wind mij de adem ontneemt, hap ik naar lucht en laat de zuurstof door mijn aderen stromen. De zuivere lucht brengt mij het besef dat ik de wind kan trotseren. Ik buig niet meer mee wanneer de storm mij wil omblazen. Ik kies mijn eigen richting en kies daarmee voor een prachtige toekomst. Met een sprong in het diepe, laat ik mij meevoeren want als het mij lukt om de windrichting te bepalen, zal de wind niet meer wervelen en kan ik me laten meevoeren in de richting waar ik heen wil.

Het is weer een tijdje stil geweest van mijn kant, maar dat betekent niet dat ik heb stil gezeten!

Naast alle promotionele activiteiten, ben ik mij ook gaan richten op het geven van lezingen voor lotgenotes. Daarnaast heb ik de steun gekregen van de Stichting Kanker en talent ( http://stichtingkankerentalent.webs.com/ ) In samenwerking met deze stichting, ga ik werken aan de uitbreiding van mij activiteiten. Hoe deze samenwerking zich zal ontwikkelen weet ik nog niet omdat we nog werken aan een plan van aanpak, maar zeker is dat ik workshops ga geven over mijn ervaringen. Meer nieuws over deze ontwikkelingen volgt.

Sommigen van jullie zullen al weten dat ik aan het werken ben aan mijn tweede boek en bij het realiseren van dit project kan ik jullie hulp heel goed gebruiken!

Op mijn website ( www.dekrachtvanmijngeest.nl ) is al het een en ander te lezen over de vorderingen van mijn tweede boek en inmiddels heb ik ook al een titel gekozen. “Vandaag gaat het goed met me!” Wordt opnieuw een verzameling columns, waarin dit keer de verwerking centraal staat. Met mijn nuchtere kijk op het leven, humor en passie, ga ik verder waar ik in “De kracht van mijn geest” gebleven was. De ontwikkelingen van mijn kinderen, het verlies van mijn vader en de alledaagse problemen die ik ervaar door mijn “beperkingen”. Ook  beschrijf ik hoe ik mijn droom naleef en met kleine stapjes dichter bij mijn doelen kom.

Tijdens mijn zoektocht naar een mogelijkheid om meer aandacht te krijgen voor dit project, ben ik op TenPages terecht gekomen. Via deze weg kan ik, met jullie hulp, een nieuwe droom laten uitkomen en mijn doel om te inspireren dichterbij brengen.

Door aandelen in mijn manuscript te verkopen, maak ik van mijn project, ieders project en hoop ik op een enthousiaste achterban. Als het mij lukt om binnen vier maanden 2000 aandelen te verkopen, krijg ik een uitgever, redacteur en startsubsidie om mij te helpen “Vandaag gaat het goed met me!” tot een succes te maken.

Wat ik van jullie vraag? Neem een kijkje op TenPages (klik) , koop aandelen en/of promoot mijn manuscript bij iedereen die je maar kan bedenken. Stuur dit mailtje of dit linkje door naar al je contacten en help zo mee om “Vandaag gaat het goed met me!” gepubliceerd te krijgen.

Kopen staat uiteraard vrij, maar zou het niet fantastisch zijn als je straks letterlijk kan meedelen in het succes?  Met zijn allen zijn we dan aandeelhouder van mijn droom!

Kijk voor meer informatie op TenPages  (www.tenpages.com)

Het verlies van dierbaren is meer dan alleen het verdriet om één persoon. Bij elk afscheid hoort de confrontatie met het gemis van al die mensen waarmee je het verdriet zo graag had gedeeld. Deze moeilijke momenten maken het slapende verdriet wakker en kunnen een lawine van onverwerkte emoties veroorzaken. Oud zeer steekt de kop op en herinneringen buitelen over elkaar heen in de enorme draaikolk die zijn uitweg vindt in tranen. Soms is het verdriet om iets totaal anders dat de lawine in beweging brengt en soms is het juist een klein geluk dat zorgt voor het losbarsten van de emotionele storm.

Als een duveltje uit een doosje komt de pijn die ik voel om het verlies van mijn ouders steeds op de meest onverklaarbare momenten opspringen. Een persoonlijke overwinning of een belangrijke stap in de ontwikkeling van mijn kinderen. Het zijn de subtiele signalen vanuit mijn onderbuik die de tranen doen opborrelen. De wrijving tussen de verschillende emoties veroorzaakt een onweersbui en dan vecht ik tegen de tranen die uit deze bui ontstaan.

Het gemis is vooral voelbaar als ik de behoefte heb om mijn gelukkige momenten te delen. Ik zou zo graag mijn moeder om advies vragen of vertellen hoe trots ik ben op wat ik bereikt heb. Ik zou haar zo graag even gewoon bellen om te vragen hoe het met haar gaat. Haar nummer staat niet meer in mijn telefoon, maar ik kan de cijfercombinatie niet uit mijn geheugen wissen. De mailtjes van mijn vader en zijn laatste sms heb ik bewaard. De tekst ken ik van voren tot achteren, maar lezen kan ik ze niet.

Dankzij de steun van mijn lief kan ik de achtergelaten leegte een beetje opvullen. Hij is degenen waarmee ik veel van mijn gevoelens deel en hij heeft zo een klein stukje van de rol van mijn moeder overgenomen. Toch zal er altijd een leeg plekje in mijn hart blijven dat mij herinnert aan het telefoontje dat ik niet meer plegen kan.

Terwijl de pijn heel langzaam slijt, groeit het besef dat ik ruimte moet maken voor het verdriet dat ik soms plotseling weer voel. Ik moet leren om toe te geven en mijn tranen de gelegenheid geven om een uitweg te vinden. Zelfs al lijkt mijn verdriet zo misplaatst omdat ik juist heel gelukkig ben, want er zullen altijd dagen zijn dat ik mijn dierbaren om onverklaarbare reden gewoon net even iets meer mis…

Na een periode met sneeuw en kou verlang ik naar de eerste dag dat ik mijn jas aan de kapstok kan laten hangen.  Ik heb genoten van de sfeer van de prachtige, witte landschappen, maar van nature ben ik gewoon een zomermens. Die eerste dag dat het zonnetje schijnt en de temperatuur boven de magische vijftien graden uitkomt, is de dag dat ik ontwaak uit mijn winterslaap. Tijdens de koude dagen draait mijn hele systeem langzamer en beperk ik mijn uitstapjes tot het minimale. Zodra alle boodschappen in huis zijn en ik aan alle sociale verplichtingen heb voldaan, nestel ik mij in mijn huisje en kom slechts nog buiten voor de noodzakelijke wandelingetjes zoals het wandelingetje om mijn dochter uit school te halen en het uitlaten van onze viervoeters.

Binnen geniet ik van de warmte die de kachel brengt totdat de lentezon mij weer naar buiten lokt. De dagen worden langzaam langer en heel langzaam leef ik toe naar het einde van e winter. Zodra de vogels in mijn tuin hun ochtendliedje vóór het afgaan van mijn wekker spelen, begint de lente in mij te kriebelen. Dan wordt mijn behoefte aan frisse lucht geprikkeld en begint het verlangen naar mooi weer langzaam te groeien. Dit verlangen doet mijn hart sneller kloppen en brengt mijn systeem in opperste staat van paraatheid. Het volgende seizoen staat voor de deur en voor het eerst in maanden trappel in om deze deur te openen, om er vervolgens zonder jas doorheen te stappen.

Helaas kent elke winter zijn spreekwoordelijke staartje en hebben we dit jaar te maken met een staart van formaat. Terwijl maart voor de deur staat, roert februari nog even flink in de pan om ons een witte hoed te bezorgen. De magische vijftien graden lijkt nog heel ver weg en mijn geduld wordt voorlopig nog niet beloond.

De vogels kondigen fluitend de eerste schemering aan en dagen de lente uit met hun mooie zangspel. Deze laat zich op zijn beurt nog niet zien dus onderdruk ik licht gefrustreerd mijn verlangen. De wind is nog niet uitgespeeld en de kou heeft duidelijk nog geen plannen om zijn koffers te pakken.

Na een korte opleving duik ik terug in mijn winterslaap. Ik laat mijn frustraties los en accepteer dat ik nog even moet wachten op de eerste lentedag. Dit jaar brengt een lange winter, maar ik kan wel goed uitgerust het volgende seizoen verwelkomen!

Postiljon 18-02-2010

Strijk ik mijn ondergoed, laat ik iemands naam op mijn arm tatoeëren, praat ik in mijn slaap en zou ik op de tafel dansen voor een gratis lunch? Wie zal het zeggen? De antwoorden laten zich raden, behalve dan van dat gestreken ondergoed. Iedereen die mij maar een beetje kent, weet dat mijn strijkplank al jaren dienst doet als bijzettafel en nog nooit in aanraking is geweest met mijn strijkbout.

Mijn reputatie heb ik opgebouwd door mezelf te zijn en daar heb ik geen dure applicatie voor nodig. Wie mij kent, weet de antwoorden wel en wie mij echt goed kent, weet ook dat ik niet zo snel klaar sta met mijn oordeel over anderen. Het zou mij een zorg zijn of mijn vrienden hun mobieltje op het toilet gebruiken want als ik ze bel, ruik ik er toch niks van.

Nee, ik hoef niet te weten of anderen mij in mijn nakie uit een taart zien springen of dat ze zich afvragen of ik extreme dingen zal eten voor geld. Laat ze maar denken wat ze denken willen en laat ze maar zeggen wat ze te zeggen hebben. Ik ben Femke en ik praat veel. Ik praat in mijn slaap, snurk als ik gedronken heb en ging vroeger weleens alleen dansen. Ik ben Femke en ik ben stoerder dan David Beckham omdat ik het lef heb gehad om mijn angsten te trotseren. Ik ben Femke en ik weet dat er mensen zijn die mij niet begrijpen. Ik weet dat ik met mijn eigenzinnige karakter soms de verkeerde dingen zeg en daarmee mensen heb gekwetst. Ik besef ook dat ik hierdoor niet altijd slaag in mijn goede bedoelingen. Wat ik ook weet, is dat ik veel mensen wel heb weten te bereiken en dat ik daarmee steun heb geboden. Daar ben ik trots op.

Mijn reputatie behoeft geen bevestiging en naar mijn mening kweekt een applicatie als “Street Reputation” alleen maar onzekerheid bij mensen die juist meer zelfvertrouwen kunnen gebruiken. Ik geef geen munten uit om er achter te komen wie mij wel -of juist niet- intelligent vinden en gebruik de ruimte in mijn mailbox liever voor persoonlijke berichten.

Een goede reputatie bouw je op door je goede karaktereigenschappen te delen en door je slechte eigenschappen onder ogen te zien. Alleen dan stel je je open voor verbeteringen en alleen dan kan je werken aan jezelf. Ik laat de meningen van anderen achter mij liggen en kijk vooruit, want als ik het pad blijf volgen dat ik nu ben ingeslagen, haalt mijn reputatie mij vanzelf wel een keertje in…

Een groot deel van een mensenleven bestaat uit zelfontwikkeling. Al vanaf het prilste begin van ons leven ontwikkelen we al onze vaardigheden om uit te groeien tot individuen. Ons uiteindelijke imago wordt bepaald door het tempo waarin we leren en de keuzes ie we maken voor onze persoonlijke groei. Deze groei wordt dan weer bepaald door sociale contacten, persoonlijke beslissingen, school en omgeving. Het tempo waarin we onszelf ontwikkelen ligt voor iedereen anders en het doel wat we als persoon zullen bereiken, hangt voor een heel groot deel af van onze eigen inzet.

De mens is van nature nieuwsgierig en een groot voorbeeld van deze nieuwsgierigheid maakt al enkele maanden mijn omgeving onveilig.

Zijn inzet is fenomenaal en zijn ondernemersgeest is werkelijk onvermoeibaar. Dagelijks krijgen alle kasten een grondige inspectie en voedt hij zijn honger naar kennis door de inhoud van mijn koelkast opnieuw te rangschikken. De boter verdwijnt in de prullenbak en zijn lego staat naast de melk. Dat is zijn strategie en leerschool en zo leert hij ook de dingen bij naam te noemen want wat is er nu leuker dan een reactie van zijn omgeving op te wekken met dit eindeloze spel.

Zo is “Nee” het woord dat hij momenteel feilloos beheerst en groeit zijn woordenschat met de dag. Naast “papa” en “mama”, noemt hij nu ook zijn zus bij haar naam en heten al onze huisdieren tegenwoordig “Poes”.  Een bal is een “bal” en een auto heet “Prrr”. Alles met een handvat is een “tas” en als wij de deur uit gaan roept hij hard om zijn “jas”. Zo wordt de communicatie steeds beter en kan hij zijn wensen nog duidelijker kenbaar maken.  Dit laatste beseft hij maar al te goed en als wij hem niet begrijpen, uit hij zijn frustratie middels een luid gegil.

Terwijl hij werkt aan zijn woordenschat, werken wij aan zijn ontwikkeling. Wij zijn de omgeving die zijn persoonlijke groei kan beïnvloeden en dat is een behoorlijke verantwoordelijkheid. Door te zoeken naar een balans en hem de juiste woordkeuze te bieden, kunnen wij hem helpen om een mooi individu te worden. Hij is een belangrijk onderdeel van onze toekomst en het is een gunst om zijn groei te mogen volgen. Zijn ontwikkeling volgen is een groot genot en al heeft hij momenteel vaak het hoogste woord, elk woord dat hij leert is een stapje vooruit in zijn weg naar volwassenheid.

  Postiljon 11-02-2010

Het menselijk brein zit complex in elkaar. We gebruiken slechts een klein deel van ons werkgeheugen en slaan onze herinneringen op in een enorme databank. Om herinneringen op te halen is soms een simpele handeling nodig en soms wil een herinnering niet gevonden worden. Een liedje op de radio of een bepaalde geur kunnen het geheugen stimuleren en je terugbrengen in een vervlogen tijd, terwijl je soms een zoekopdracht moet geven om recent verwerkte ervaringen op te halen.

Misschien is de werking van mijn hersenen overbelast door de overdaad aan processen die er draaien , maar ik heb tegenwoordig een enorme behoefte om gebruik te maken van een externe harde schijf. Zo is mijn agenda een extra steun bij het onthouden van afspraken en gebruik ik mijn laptop om mijn gedachtenspinsels op te slaan. Het verschil tussen deze twee opslagmogelijkheden is de wijze waarop ik de data verwerk. Voor het noteren van afspraken, maak ik gebruik van een pen. De overzichtelijkheid van de dagen van de week geven mijn brein een soort houvast en stabiliteit. Terwijl mijn werkgeheugen op volle toeren draait, gebruik ik mijn laptop om verhalen op weg te schrijven. Hiervoor gebruik ik geen pen, maar mijn toetsenbord. Het schrijven met een pen is iets wat ik niet kan. Het creatieve proces gaat zo snel dat ik het op papier niet leesbaar kan krijgen. Op papier wordt het steno en komt het verhaal niet uit de verf. De concentratie die ik nodig heb om een verhaal met een pen te schrijven, gaat ten koste van de capaciteit van mijn werkgeheugen en omdat de creatieve geest veel processen tegelijk te verwerken heeft, is het van groot belang dat de data op je de juiste wijze worden ingedeeld.

Tijdelijke bestanden als boodschappenlijstjes worden daarentegen weer wel op de ouderwetse manier verwerkt. Met een pen som ik al mijn wensen op, om ze vervolgens onbewust op te slaan in mij korte termijngeheugen. Dit laatste is gunstig omdat ik mijn schrijfwerk vaak vergeet mee te nemen bij het boodschappen doen. Dat loop ik zonder lijstje door de supermarkt en kan ik gelukkig nog aanspraak maken op mijn tijdelijke opslag in mijn brein.

Wie schrijft die blijft is een welbekende uitspraak. Ik schrijf zonder pen en maak efficiënt gebruik van de capaciteiten van mijn eigen harde schijf. Zo krijgen alle data een plekje en heeft elke handeling een specifiek doel.

Postiljon 04-02-10

BRON (klik)

“Dat is dan vijfentwintighonderd euro mevrouw”

“pardon?”

“Ja, de schade aan onze auto is aanzienlijk en u denkt toch niet dat wij daarvoor opdraaien? Wij zijn de sterke arm der wet en hebben het volste recht om uw hond plat te rijden als hij een gevaar vormt voor het verkeer. Op oudejaarsavond is er veel verkeer op de weg en dan houden wij het graag overzichtelijk. Geen loslopende honden tussen het vuurwerk dus en dat had u natuurlijk op uw vingers na kunnen tellen. Eigenlijk hebben wij u een gunst verleend door uw hond van de weg te rijden want als er ongelukken waren gebeurd, was de schade voor u helemaal niet te overzien. Uw hond was een gevaar voor alle feestvierders en wij konden het risico niet lopen dat hij de feestvreugde voor de andere weggebruikers op een avond als deze zou verpesten. Wij hebben u dus behoedt voor verdere problemen en u zou ons dus ook gewoon dankbaar kunnen zijn in plaats van zo sip te kijken. Ja, vergeet u natuurlijk niet dat wij er zijn om u en anderen te helpen in tijden van nood! Nu uw probleem dus is opgelost, zouden wij graag de kosten vergoedt krijgen want voor niks gaat de zon op. Vierentwintighonderd euro voor het toebrengen van de schade aan een overheidsvoertuig en honderd euro boete voor het los laten lopen van uw hond. Het was geen kleintje, weet u. Met zijn poten heeft hij een aandrijfas geraakt en door zijn harde kop is er een lek geslagen in het carter van de auto. De olie op het wegdek moest worden opgeruimd, alsmede de bloedsporen. Want we willen natuurlijk niet dat het wegdek te glad wordt om op te rijden en een bloedplas tijdens oudejaarsavond is niet goed voor de feestvreugde. Voor deze werkzaamheden kunt u nog een rekening van de gemeente verwachten. Maar niet getreurd! Omdat de veegwagen in de buurt was om vuurwerk te ruimen, zullen ze u vast een mooi prijsje voorstellen. Ik stel in ieder geval voor dat u onze kosten direct vergoedt want dan kan deze auto weer de weg op om het verkeer in goede banen te leiden. U kunt gebruik maken van de aangehechte acceptgiro of het geld bij mij contant voldoen. Als u het geld wilt overmaken, kan dat ook. Gebruikt u dan wel het juiste rekeningnummer en de volgende referentie: DDZG”

“waar staat die afkorting voor meneer?”

“Duitse Dierenbeulen Zonder Geweten mevrouw. Ik wens u nog een prettige dag!”