Maandelijks archiefs: maart 2010

Twee dagen geleden zag ik de wanhoop in je ogen. Je had het opgegeven en alle vechtlust was uit je ogen verdwenen. De passie die jij voor het leven voelde was altijd zo duidelijk zichtbaar, maar het vuurtje leek gedoofd. We vierden je verjaardag in het ziekenhuis en hoopten dat er volgend jaar meer reden zou zijn voor een feestje.

Nu lig je hier zo vredig. Een nieuwe toeval heeft het laatste restje leven uit je weggenomen en samen met de artsen hebben we besloten je te laten gaan. Geen levensreddende behandelingen meer en geen geknutsel aan jouw lijf. Jij zal nooit een passief leven kunnen lijden en die wetenschap sterkt ons in die beslissing.

Zo creatief en zo levenslustig. Nu zie ik alleen nog maar het lichaam van de vrouw die mij met zoveel liefde en zorg heeft opgevoed. Niks wijst er nog op dat je vecht en het is een kwestie van wachten op je laatste adem.

Het kan nog dagen duren dus ik besluit mijn krachten te sparen. Door mijn operatie ben ik nog snel moe en ik wil de komende dagen sterk genoeg zijn om je te vergezellen tijdens deze moeilijke reis. Het is een onvermijdelijke reis naar het oneindige en ik hoop zo dat je op je eindbestemming de kans krijgt om je passie te blijven volgen.

Ik neem afscheid en beloof je morgen terug te komen. Dan zal ik sterk genoeg zijn om aan je bed te blijven en je hand vast te houden. Morgen hoop ik mijn kracht met jou te kunnen delen en je zo wat levenslust terug te geven.

Vier jaar geleden ging de telefoon om vier uur ’s nachts. Ik schrok wakker en wist welke boodschap mij te wachten stond. Met tranen in mijn ogen luisterde ik naar het nieuws dat eigenlijk geen nieuws was. Ik droogde mijn tranen en begon aan mijn eigen strijd.

Na vier jaar vechten geef ik eindelijk mijn verdriet een plekje door jou een plekje te geven. Nu er iets groeit op de plek waar jij ligt, laat ik de tranen ontsnappen die al vier jaar achter mijn ogen branden.
Alles wat jij mij hebt geleerd, breng ik in praktijk en ik gebruik jouw passie om mijn doelen te bereiken. Ik weet dat jij toekijkt en trots bent. Ik mis jou nu meer dan ooit, maar sterk mij met de wetenschap dat ik jouw vuur mag dragen.

R.I.P. Mama 30-03-2006

Creativiteit zit in mijn genen en omdat ik mijn genen heb doorgegeven aan mijn kinderen, is het niet vreemd dat mijn dochter bruist van de inspiratie en haar vrije tijd graag doorbrengt met knutselwerkjes. Het keukenafval krijgt een nieuw leven in de vorm van bootjes, robots en andere figuren en wordt zodoende goed gerecycled. Een creatieve geest is ook fantasierijk en dat vertaald zich bij mijn meisje dan weer in de spelletjes die ze speelt. Haar bed is een boot en haar kamer een winkeltje. Met haar poppen drinkt ze thee en van karton maakt ze taartjes om haar theekransje compleet te maken.

Naast haar creatieve talent, heeft ze ook de kunst van expressie aardig onder de knie. Met een enorm gevoel voor drama, verteld ze me hoe haar schooldag is verlopen en gooit ze haar tranen in de strijd om haar bord niet leeg te hoeven eten, als het menu haar niet aanstaat. Haar kleine broer beheerst deze techniek overigens ook feilloos en heeft zodoende de macht van het heftig protesteren ontdekt.
Met twee van zulke komedianten in huis, wisselen lachen en huilen elkaar soms in sneltempo af en dan vooral rond de klok van zes uur. Met de steun van een lieve vader, zoek ik naar de juiste balans en gebruik ik mijn fantasie om de klucht tijdens het avondeten op een goede manier te regisseren.
Terwijl papa het vliegtuigje met lading voor zijn zoon richting de hangaar stuurt, tel ik de hapjes witlof die mijn meisje in punten moet verdienen. Zodra de aandacht verslapt, keren we de rollen om en werken we toe naar een harmonieuze slotscene. We sluiten af met een toegift en belonen onze acteurs met liefde en een groot applaus.

Hoe onze zoon zijn talent in de toekomst zal gaan benutten, laat zich nog raden, maar dat onze dochter haar expressie gebruikt om verder te komen staat als een paal boven water. Ik ben ervan overtuigd dat ze leert van mijn doorzettingsvermogen en stimuleer daarom al haar ambities. Waar ik mijn eigen creativiteit zelf dertig jaar heb afgeremd, maak ik nu ruimte voor de dromen van mijn dochter. Zij heeft de toekomst en kan die naar eigen inzicht invullen. Want nu pas weet ik uit ervaring dat als er iets is dat je wilt bereiken, je doelen echt haalbaar zijn. Dankzij het geloof in jezelf, inzet en een enorme dosis fantasie.

Postiljon 25-03-2010

Van nature ben ik een positief persoon met een open karakter. Mensen trekken zich aan mij op en bewonderen mij om mijn vechtlust. Die vechtlust heeft mij ver gebracht, maar mijn verantwoordelijkheidsgevoel gaat zo nodig nog verder. Juist omdat mensen van mij verwachten dat ik overal uitkom, ben ik bang om teleur te stellen. Voor mezelf leg ik de lat dus nog hoger en daarom heb ik er moeite mee om openlijk toe te geven dat het niet altijd goed met me gaat.

Als ik niet lekker in mijn vel zit omdat de angst en het verdriet opspeelt, ben ik geneigd dit gevoel te onderdrukken. Ik zoek afleiding of schrijf mijn gevoelens op. Door de manier waarop ik mijn angsten onder woorden breng, lijkt het dan of ik ze goed de baas kan. Deels is dat ook waar want door mijn angsten onder woorden te brengen, lever ik de strijd tegen het verdriet. Soms vind ik hierin berusting en soms komt het antwoord op mijn vragen als vanzelf op papier.

Zodra mijn vingers over het toetsenbord razen, komen de woorden en komt mijn ware emotie naar buiten. Het masker dat ik draag, valt dan van mij af en mijn verdriet vindt een uitweg. Soms huil ik tijdens het schrijven en soms lach ik. Wanneer ik het masker waarachter ik mijn gevoelens in het dagelijks leven verschuil afzet, komt mijn gevoel naar boven en komen teksten tot stand.
Het verwerkingsproces gaat echter veel verder dan dat! Het steeds herlezen en de steun die ik vind in de reacties , zijn een heel belangrijk onderdeel van het proces.

Juist omdat ik mijn ware emoties pas toon tijdens het schrijven, gebruik ik mijn eigen woorden om mezelf te wijzen op mijn verborgen gebreken. Door de berusting die ik vind in het schrijven, lukt het mij om mijn angsten te relativeren en zo blijf ik sterk voor de buitenwereld. Op papier toon ik mijn zwaktes en deel ik mijn ware ik met iedereen die het lezen wil.

In de echte wereld ben ik Femke en als iemand aan mij vraagt hoe het met me gaat, zal ik de kracht tonen die van me verwacht wordt. Dan hou ik mijn masker op en knipoog ondertussen naar iedereen die mij echt goed kent…

Een verjaardag hoort een feestje te zijn, maar niet elke verjaardag is er eentje om te vieren. Over twee maanden hang ik de vlag uit voor de negende verjaardag van mijn kleine meid en een maandje later versier ik de taart voor de tweede verjaardag van mijn grote beer.

Deze maand beleef ik echter ook de verjaardag van mijn diagnose en herdenk ik de sterfdag van mijn moeder. Twee gedenkwaardige gebeurtenissen die mijn leven hebben veranderd en mijn maartse stemming behoorlijk beïnvloeden. Door deze jubilea stuiteren mijn emoties flink op en neer en omdat er tegelijkertijd allemaal ontwikkelingen aan de gang zijn, loop ik mezelf momenteel soms een beetje voorbij.

Het goed verdelen van mijn energie is voor mij een dagelijkse uitdaging en nu er allerlei nieuwe factoren een rol spelen, moet ik opnieuw zoeken naar de juiste balans. Dankzij de positieve energie die ik krijg door mijn enthousiasme over mijn toekomstplannen, heb ik een heel klein beetje reserve om mezelf te beschermen tegen de aanslag die de negatieve emoties plegen op mijn dagelijkse portie energie.

Het weegschaaltje waarop ik mijn beslissingen afweeg, schommelt door het verlies van mijn baan en de frustratie over plannen die niet willen lukken. Door het verdriet om het ontbreken van een waardige gedenkplaats voor mijn moeder, helt het schaaltje gevaarlijk over naar één kant, maar de liefde die ik van mijn gezin ontvang, houden het schaaltje nog vrij van de grond.

Dankzij de positieve ontwikkelingen, til ik het schaaltje soms even wat hoger om hem vervolgens weer met een klap op de grond te zien vallen door een subtiele verandering in mijn omgeving. Het geschommel maakt mij af en toe duizelig, maar helpt mij wel herinneren aan het belang van de juiste focus en innerlijke rust.
Terwijl ik verder schommel, zoek ik een nieuw vast punt om me op te concentreren. Een kleiner doel dan ik oorspronkelijk voor ogen had. De grootse plannen voor mijn toekomst liggen daarachter, maar zonder energie zal ik ze nooit bereiken.

Daarom leef ik nu slechts toe naar het eind van deze moeilijke maand en door dat punt vast te stellen, hou ik mijn weegschaal beter in balans. Ik weet dat de verjaardagen die komen, mij zullen helpen bij de opbouw van alle verloren energie.
Over twee maanden hang ik de vlag uit voor mijn meisje en ondertussen vier ik het feit dat ik bevoorrecht ben om de verjaardagen van mijn kinderen te kunnen vieren.

Er valt altijd wel wat te verbeteren in de wereld en er zullen altijd idealen blijven die de drijfveer zijn om dromen na te streven. “Verbeter de wereld, begin bij jezelf”. Dit gezegde kan veel losmaken en wordt vaak toegepast om de mens op zijn verantwoordelijkheden te wijzen. We kunnen met z’n allen discussiëren over hoe we onze leefomgeving willen zien en we kunnen naar de stembus gaan om invloed te hebben op de toekomstplannen van een gemeente. We kunnen gelukkig zijn met wat we hebben en we kunnen onszelf leren accepteren zoals we zijn.

Toch zijn er altijd verbeterpunten die naar voren komen, zodra we geconfronteerd worden met de vraag of we echt gelukkig zijn. We zouden graag meer geld verdienen, langere zomers hebben, een slankere taille of minder honger in de wereld.

Sommige wensen zijn verbeterpunten die we zelf in de hand hebben en er zullen altijd wensen zijn die nooit verder komen dan een toekomstdroom.
Sinds de geboorte van mijn zoon heb ik mijn illusie van een platte buik laten varen, maar ik wens mezelf wel een gezonde toekomst en weet dat ik hiervoor wel wat aan mijn levensstijl kan verbeteren.. Ik maak nog steeds gebruik van een spellingscorrector en heb de ideale combinatie tussen werk en mijn gezin nog niet gevonden.

Ben ik hierdoor minder gelukkig? Misschien, maar geluk zit volgens mij nog altijd in de wijze waarop je de tekortkomingen ervaart. Wat voor de ene persoon een groot gebrek is, is voor de ander een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Waar onze wereldleiders zich buigen over de voedselproblematiek, zoeken wij onze boodschapjes zo uit dat we net wel recht hebben op die voetbalplaatjes en dominostenen.
Verbeteringen zijn dus behoorlijk relatief en de mens zal altijd wat te wensen over houden. Mijn geluk is dat ik de gelegenheid heb gekregen mijn wensen bij te stellen en dat ik mijn verbeterpunten daarom als een uitdaging zie.

Die extra kilo’s laat ik voor wat ze zijn en ik geniet van mijn gezin. Mijn grammaticale gebrek vertrouw ik toe aan de techniek en ik concentreer me op die dingen waar ik meer invloed op heb. Er valt altijd wat te verbeteren en het is nooit te laat op te leren. Mopperen is een eigenschap die ons juist menselijk maakt. Zonder verbeterpunten in ons leven, missen we onze doelen en die maken het leven nu juist tot een gezonde uitdaging!

Postiljon 18-03-2010

Na een jaar met veel plezier gewerkt te hebben, is er van hoger hand besloten mij te laten gaan.

Als een machine hapert, kan het zijn dat één wieltje de oorzaak is en is vervanging noodzakelijk. Soms vervang je het juiste onderdeel en soms blijkt dit, achteraf niet voldoende. Dan is de slijtage al verder gevorderd en is een complete revisie de beste oplossing. Wanneer de middelen niet toereikend zijn voor zo’n grote ingreep of de diagnose niet juist wordt gesteld, wordt er gekozen voor een snelle oplossing en bestaat de kans dat de gevorderde slijtage van achtergebleven componenten ook goede onderdelen aantast.

Nu ik vervangen ben, hoop ik een plekje te vinden binnen een organisatie waar waardering is voor goed ingelopen onderdelen met een rauw randje. Met mijn ervaring, enthousiasme, intelligentie en levenslust heb ik enorm veel te bieden en hoop ik op een werkgever die niet terugdeinst voor de scherpe kantjes van mijn karakter.

Mijn bereidheid tot bijschaving is groot en mijn temperament kan een verrijking zijn voor elk bedrijf. Mijn inzet is enorm en mijn aangeboren nieuwsgierigheid maakt mij bijzonder leergierig. Mijn van nature open karakter nodigt uit tot een gesprek en mijn betrokkenheid versterkt elke motivatie.

Ik ben een krachtig persoon en dat maakt samenwerking tot een positieve uitdaging. Ik laat mij dan ook graag uitdagen en heb wederzijds respect hoog in het vaandel staan. Wie met mij in zee gaat, kan rekenen op een eindeloze toewijding en zal mij leren waarderen om wie ik ben.

Daarom deze open sollicitatie naar een nieuw plekje waar ik mijn wieltje kan laten draaien en mijn steentje kan bijdragen in de maatschappij. Ik wil mijn talenten benutten en mijn leven invulling geven met mijn sociale vaardigheden.

Ik wil bruisen op een plek waar mijn talent tot zijn recht komt en waar individualiteit niet wordt gezien als tekortkoming. Ik wil alles geven, op elk gebied en onder alle omstandigheden. Wie mij een kans geeft, kan inzet verwachten en zolang mijn inzet wordt gewaardeerd, zal ik de machine kunnen laten draaien met een souplesse waar elke machinist blij van wordt!

Meer weten, leuke baan gezien of interesse in mijn CV? Mail mij dan want dit is geen grap!

Vandaag zag ik twee vrouwen lopen. Een dochter en een moeder met een wandelwagen. Eigenlijk waren het een moeder en een trotse oma met haar kleinkind.

Gewoon een wandelingetje naar school in de warmte van de eerste lentezon. Niks bijzonders en toch greep het mij aan.

De gewone dingen zijn niet meer, het alledaagse is voorgoed voorbij. In mijn eentje drink ik mijn koffie op. Mijn tuintje is nog kaal en ik zou zo graag wat voorjaarsplantjes in de lege bakken zetten. De maartse zon reflecteert in het keukenraam en ik trek mijn jas uit omdat de warmte al duidelijk voelbaar is en doordringt in mijn hart. Mijn koffie is op en ik zet mijn kopje op de tafel onder het raam. Het witte mandje met de dode kerstster gooi ik leeg in de vuilniszak onder de tafel. Een windvlaag komt voorbij en ik voel de kou van het laatste restje van de winter. De kou dringt verder door, terwijl ik naar het lege mandje kijk.

Op een dag als deze zou ik koffie drinken met mijn moeder. Ze zou me adviseren welke plantjes ik in het mandje moet zetten en gezellig met me meelopen als ik mijn dochter uit school haal. Ze zou de wandelwagen duwen en samen met mij genieten van een prachtige dag. Het is lente en ik voel leegte. Ik geniet van de zon, maar heb het even koud omdat ik mijn vreugde om het voorjaar niet kan delen.

Niks is meer vanzelfsprekend, niks is meer gewoon. Twee vrouwen met een wandelwagen. Zo vanzelfsprekend en toch zo confronterend.

Morgen ga ik plantjes kopen.

Sinds de uitgave van mijn eerste boek ben ik flink aangestoken door het auteursvirus. Mijn hoofd loopt over van de ideeën en ik werk al maanden keihard aan een vervolg. De geboorte van een eigen geschreven boek voelt als de geboorte van een kind en nadat de eerste euforie wat is afgenomen ben ik toe aan gezinsuitbreiding. Met mijn werk aan en de vorderingen van het manuscript met de titel “Vandaag gaat het goed met me!” is mijn zwangerschap een feit.

Tijdens mijn zoektocht naar de juiste begeleiding tijdens de ontwikkelingen van mijn nieuwste kindje, ben ik terecht gekomen bij een nieuw en uniek concept. De verloskundige die mij zal helpen bij de volgende geboorte, doet daarbij een beroep op mijn omgeving. Alle opa’s, oma’s, tantes, nichtjes, vrienden en kennissen worden aangesproken om een aandeel te leveren en mij te ondersteunen bij tijdens mijn draagtijd.  Deze mantelzorg moet het begin zijn van een olievlek die zich de komende tijd hopelijk verder zal gaan uitbreiden. Met een aandeel in mijn kindje, worden alle nieuwe aandeelhouders tot familie bekroond en verdienen ze straks een speciale vermelding in de uiteindelijke publicatie.

Het unieke van dit nieuwe concept is dat het de ontwikkeling mijn tweede boek tot een gezamenlijk project maakt. Door met mijn manuscript de beurs op te gaan, geef ik mijn kindje op voor adoptie en krijgt iedereen de kans om een stukje van de zorg voor zijn of haar rekening te nemen. Het uiteindelijke resultaat zal dus waarschijnlijk een stierlijk verwend kindje worden dat door velen wordt vertroeteld en aan liefde en aandacht geen absoluut gebrek zal hebben.

Toch zou het wel heel erg bijzonder zijn als, naast alle familie en dierbaren, ook Zoetermeer een klein beetje pleegouder zou worden van zijn jongste inwoner. Wanneer meerdere inwoners van Zoetermeer zich zouden scharen achter de mantelzorgers en adoptieouders die nu al klaar staan om mijn kindje op te vangen, krijgt het meer bestaansrecht en ben ik een trotse moeder. Dan kan ik redelijk zorgeloos van mijn zwangerschap genieten en mijn kindje alle kansen bieden om zich verder te ontwikkelen tot een sterk, stabiel en volwassen publicatie.

De bevalling zal uiteindelijk nog wel even op zich laten wachten, maar de wetenschap dat mijn kindje straks door zoveel liefde omringd zal worden, doet mij extra verlangen naar dat eerste moment dat ik het in mijn armen zal koesteren.

Meer info: www.Tenpages.com

Postiljon 04-03-2010