Maandelijks archiefs: april 2010

De komende maanden staan in het teken van één kleur. Oranje zal de boventoon voeren, te beginnen met het volksfeest dat we vieren op de verjaardag van onze voormalige koningin. Ondanks de schaduw die de gebeurtenissen van vorig jaar op ons feestje hebben geworpen, zullen we massaal in ons goeie, oranje goed, gaan scharrelen op de gezellige vrijmarkten door het hele land.

Op deze dag krijgt mijn dochter de kans haar oude speelgoed te verkopen en ontwaakt in haar de ware handelsgeest. Op een kleedje liggen de schatten die ze ooit koesterde uitgestald en ze straalt steeds opnieuw als ze haar verdiende centjes natelt. Elke transactie laat haar een sprongetje van enthousiasme maken en ze houdt mij constant op de hoogte van haar laatste saldo.

Een ander volksvermaak is het naderende wereldkampioenschap voetbal. Het WK . Een vierjaarlijks feestje, waar onze jongens het ook dit jaar weer waar moeten maken. Een paar weken lang zullen alle straten oranje kleuren en zelfs de niet voetballiefhebbers plotseling in de ban komen van het spel dat voetbal heet.
Tweeëntwintig mannen op een grasveld, rennend achter een balletje. Twee doelen en één einddoel: winnen! Ook ik behoor tot de categorie “ik hou niet van voetbal, maar juich tijdens het WK wel keihard mee voor elk doelpunt omdat ik nu eenmaal graag trots ben op ons kikkerlandje”.

Voor mij geen oranje slingers, maar wel een berg borrelhapjes en een biertje voor bij elke wedstrijd. Ik spring enthousiast in het rond en bespreek het doelsaldo met de mensen om me heen. Ik laat meeslepen in de polonaise van blije mensen omdat het sfeertje zo lekker oer Hollands is.

Voor mij is de kleur oranje onlosmakelijk verbonden aan gezelligheid en feest. Oranje is het geluid van de vlaggetjes die mij klapperend herinneren aan de geboorte van mijn zoon en de kleur van de zon die sissend in de zee zakt na een dagje genieten op het strand. Oranje is de kleur van de Afrikaantjes die mijn tuin opvrolijken in het voorjaar en de kleur van de versgeperste sinaasappels bij een romantisch ontbijtje.
Wanneer ik de mensen op Koninginnedag rond zie lopen in een oranje outfit moet ik lachen. Ik lach ze niet uit, maar lach in mezelf. Ik lach om de eigenaardigheden van een eigenzinnig volk. Het volk der lage lande viert alles in sfeer. Want Nederland is een klein land met een enorm groot oranje hart!

Postiljon 29-04-2010

Een vers kopje koffie na het ontwaken en een koekje bij de thee. Douchen na een drukke dag en slapen onder pasgewassen lakens. Een kus voor het slapen gaan en de warme omhelzing van een geliefde. De eerste bloemknopjes in de lente en het geluid van spelende kinderen voor de deur. Het warme zand tussen mijn tenen en een verkoelend windje na een hete zomerdag. Dat ene liedje op de radio of een mooie herinnering die door een geur wordt aangewakkerd. Plassen na een lange autorit en een ijsje na het eten. Een wijntje in de tuin of een gezellig avondje met vrienden op de bank. Het gevoel van trots bij een prestatie van mijn kinderen en de onvoorwaardelijke liefde die ik van ze ontvang. Een kaartje van een verre vriendin of de bemoedigende woorden van een vreemde in een berichtje via Hyves. In bad met de kinderen en een knuffel in de morgen. Thuiskomen na een drukke werkdag, een glas rosé met een stokbroodje aïoli. De boel de boel laten of de voldoening van een opgeruimd huis. Trots zijn op prestaties en fouten accepteren. Een goede spreekbeurt van mijn dochter en de zachte, kleine handjes van mijn zoontje op mijn huid. Het warme zonnetje in de voortuin of een boterham pindakaas met suiker. Een vers bosje tulpen op de eettafel en waardevolle vriendschappen.

Het zijn de kleine dingen die het leven mooi maken, maar om deze dingen op waarde te schatten is kunstzinnig inzicht nodig.

Wie de kracht heeft om kleine ergernissen opzij te zetten en wie de wijsheid heeft om het leven te omarmen, heeft de gave om kleinkunst om te zetten in iets heel bijzonders.

Open je ogen voor alle mooie dingen van het leven en geef jezelf de kans om uit te groeien tot een groot kunstenaar in kleinkunst!

Vanaf zes uur ’s avonds is het spitsuur bij ons thuis. Dan schuiven we aan tafel om gezamenlijk te eten. Dit is op zich een vrij ontspannen gebeurtenis, maar na afloop komt het drukke verkeer op gang. Hierbij zijn de taken goed verdeeld. Mijn dochter ruimt de tafel af, ik veeg de tafel schoon en de hond ruimt alle gemorste etensresten op. Terwijl wij koffie drinken, gaat mijn dochter zich klaarmaken voor haar bed en scharrelt de kleine man nog wat rond door de keuken. Als zijn kleren nog niet vies waren, zijn ze dat wel na afloop van dit speelkwartiertje dus begeven we ons al snel naar boven om ook hem klaar te maken voor de nacht. We schrobben hem schoon en ondertussen poetst zijn zus haar tanden of leest een boekje in haar bed.

Met twee schone kinderen, begint het kus- en knuffelmomentje. Broer en zus geven elkaar een nachtzoen en samen dekken we ons kroost toe. Dit ritueel kost soms wat tijd, maar loont absoluut de moeite omdat we daarna wel even vrij zijn van al onze ouderlijke taken. Na de avondspits hebben we, na een drukke dag even tijd voor elkaar. We nemen nog een kopje koffie en zakken langzaam af naar onze, lager gelegen woonkamer. Daar gaan onze voeten omhoog en krijgen wij onze welverdiende rust. De schaarse uurtjes voor het slapengaan, brengen we door met het overspelige ziekenhuispersoneel, de dubieuze praktijken van een makelaarskantoor en het wel en wee van de Popstars-kandidaten. We discussiëren over het nieuws uit Hart van Nederland, bespreken onze plannen voor de volgende dag, eten een lekker stukje kaas en verbazen ons over de recherchetechnieken van de SVU in New York.

De klok tikt door en het is tijd om naar bed te gaan. Na een fris avondblokje met de honden, zoeken we elkaars warmte onder de deken. Onze ontspanning zit erop en we hebben onze slaap hard nodig om de ochtendspits van morgen door te komen. Dan moet alles weer aangekleed worden. Er moet brood gesmeerd worden, honden moeten worden uitgelaten, kinderen naar school gebracht en de ontbijttafel moet afgeruimd.

Elke ochtend, voordat de spits losbarst, drink ik mijn koffie en wrijf ik de slaap uit mijn ogen. Het is de stilte voor de storm en ik koester deze routine. Ik zet mijn gedachten op papier en maak mij klaar voor de dankbare taak die op mij wacht.

Postiljon 22-04-2010

Waarmee? Met mezelf en die eeuwige twijfel, de wisselwerking tussen opwinding en teleurstelling, met de plannen die niet uit mijn handen komen en de stroom informatie die mijn logisch nadenken blokkeert!

Het gevoel van onrust en tegelijkertijd de dikke deken van vermoeidheid die om mijn schouders hangt en mij in mijn bewegingsvrijheid beperkt. De frustratie over mijn gebrek aan kracht om mijn ideeën van de grond te liften en de eenzaamheid die ik soms diep van binnen voel.

Ik kan er geen vinger op leggen, maar ik voel mij vrij binnen een omheining. Het is net of ik heen en weer stuiter tussen muren, alsof ik een squashballetje ben dat liever carrière had gemaakt als tennisbal. Tegelijkertijd ben ik boos op mezelf omdat ik de muren er zelf heb geplaatst. Door mijn onzekerheid durf ik niet buiten het hokje te treden en heb ik mezelf teveel grenzen opgelegd.

Mijn angst voor het onbekende heeft mij aan banden gelegd. Waar mijn plannen verder uitstrekken dan mijn beperkingen, fluit ik mezelf steeds terug als er gevaar dreigt. Is dit gevaar er daadwerkelijk of beeld ik mij in dat ik bang moet zijn? Ben ik bang voor de buitenwereld of ben ik bang voor mezelf? Ben ik bang om af te gaan of is mijn angst gegrond?

Ik weet het niet en word af en toe gek van mezelf! Ik wil mijn levenslust terug en weer voelen wat ik vroeger voelde. Geen angst voor het onbekende en weer gewoon het brutale meisje zijn dat onbevangen de wereld ontdekte.

Waar ik mezelf heb overtroffen en mijn onzekerheden heb overwonnen, heb ik mijn leven een nieuwe wending gegeven door mijn passie te volgen. De drijfkracht achter deze passie is zo sterk dat ik soms vergeet wie ik ben en wat mijn beperkingen zijn. Met mijn blik ver vooruit in de richting van mijn doelen, stuiter ik tegen de zijwanden van de tunnel die ik heb gecreëerd.

Ik moet een manier vinden om de twijfel over mijn eigen kunnen de baas te worden. Ik moet een vuist maken en vechten zoals ik dat eerder heb gedaan. Klaar met die onzekerheid en klaar met al die smoesjes om dingen niet te hoeven doen! Door het van me af te schrijven en mijn energie beter te verdelen, wil een uitweg zoeken en omoog stuiteren. Dan maar eventjes niet vooruit, maar de lucht in en mijn ogen openen voor alles wat ik vanaf deze hoogte boven de omheining uit kan zien.

Waar komen jullie toch vandaan? Uit de waterkraan of zijn jullie het resultaat van de vunzige fantasie van volwassenen? Blauwe mannetjes met witte mutsjes. Ze zijn heilig, vergeleken bij de dubbelzinnige verzinsels die we zingen voor onze kinderen! Wanneer je de tekst van een gemiddeld kinderliedje uit onze vroegere jaren eens goed onder de loep neemt, is het eigenlijk een wonder dat we niet massaal aan het moorden en verkrachten zijn geslagen.

De meeste teksten zijn redelijk onschuldig, maar we mogen ons best weleens afvragen wie er in hemelsnaam de woorden valderalderieren en valderalderaren heeft bedacht. Van je singela-singela hopsasa, ieja deeja poef! Sommige teksten raken kant noch wal en halen het niveau van onze bijdrage voor het songfestival bij lange na niet. Bovendien wordt er heel wat gediscrimineerd in de liedjes die we voor onze kinderen zingen. Terwijl de negerzoenen van naam moesten veranderen, zingen we over Moriaantje, zo zwart als roet en maken we de Nederlandse Amerikaan volstrekt belachelijk. De juf mag lijfstraffen uitdelen en de koster wordt zonder schroom vetgemest, terwijl hij niet eens eieren lust!

We zingen vrolijk hoe één van de zeven kikkertjes doodgevroren is en laten de parmante haasjes in het groene knollenland zonder pardon afschieten door de jager. Niet bepaald gezellige teksten en inhoudelijk niet pedagogisch of maatschappelijk verantwoord. Toch kan het altijd nog erger.

Daar was laatst een meisje loos? Het arme kind klom in de mast en kreeg vervolgens een pak rammel. Ze werd opgesloten in de kajuit en de kapitein maakte haar zijn liefje! In Holland staat een huis? Een paar pyromanen staken het huis in brand en lieten het kindje helemaal alleen achter! Ik heb mijn wagen volgeladen? Ja, met een stelletje hoeren! Het advocaatje dat op reis ging, stikte in een vissengraatje. De dokter kwam te laat en nu groeit er gras op zijn buik.

Terwijl we discussiëren over de gewaagde uitspraken van huidige politici en hun woordvoerders, zingen we onze kinderen in slaap met porno. We maken ons druk over wat de toekomst te bieden heeft, maar voeren onze eigen toekomst met propaganda uit het verleden en betekenisloze woorden als tralalalie, tralalala.

En in Den Haag? Daar woont een graaf. Hij is minister-af en wijst graag met zijn handje…

Omdat ik niet altijd een auto tot mijn beschikking heb, doe ik veel dingen te voet, per openbaar vervoer of met de fiets. Wanneer het een kort stukje is, neem ik de benenwagen en bij regen duik ik met mijn natte pak de Randstadrail in. Nu het weer het wat meer toelaat, is dit mijn fiets toch wel favoriet bij het boodschappen doen. Het is een makkelijke en snelle manier om me te verplaatsen, zonder het gesjouw met wandelwagens en kinderstoeltjes. De boodschappen gaan achterin de fietstassen en mijn zoon til ik gewoon direct over in het boodschappenkarretje.

De liefde tussen mij en mijn fiets ging echter niet altijd over rozen. Lange tijd heb ik een hekel gehad aan mijn tweewieler omdat ik volledig was aangewezen op dit vervoermiddel. Alsof de dagelijkse kilometers door de Nederlandse regen niet traumatisch genoeg waren, werd ik tijdens schoolvakanties ook nog gedwongen om op mijn zadel plaats te nemen.

Mijn ouders waren namelijk fanatieke fietsers. Er werden tochtjes gepland langs allerlei bezienswaardigheden en die tripjes waren verplicht voor het hele gezin. In Frankrijk buffelde ik tegen mijn zin de bergen op om een gat in de wand van de rotsen te bewonderen en in Nederland vocht ik tegen de wind langs de kust om het uitzicht over zee vanaf een dijk te zien. Voor mij waren deze tripjes een ware straf en als ik de oude fotoalbums van onze vakanties bekijk, zie ik nog steeds de frustratie in mijn ogen.
Fietsen moet voor mij wel een doel hebben. De boodschappen, het Stadshart, de kinderboerderij of welke andere eindbestemming dan ook. Fietsen om het fietsen is aan mij niet besteed en op een hometrainer zal je mij dan ook niet snel vinden.

Ondanks mijn jeugdtrauma’s heb ik nu toch wel weer lol in het fietsen. Zolang mijn ritje een bepaald doel heeft, kan ik de zwoele wind door mijn haren wel waarderen. De verplichte toertochtjes waaien uit mijn gedachten, zodra ik het zonnetje op mijn huid voel. De herinnering vervaagd en ik betrap mezelf er soms zelfs op te genieten van mijn omgeving. Zo herleeft mijn gekneusde relatie met mijn fiets en bloeit er wat moois op.

Een toertochtje in de vakantie zit er misschien nog niet in, maar steeds vaker zoek ik naar een excuus om op het zadel te klimmen. Ik kies gewoon een doel en zet mijn herinneringen opzij.

Postiljon 15-04-2010

Terwijl ik diep inadem, neem ik de geur van het pasgemaaide gras in me op. De geur prikkelt mijn geheugen en toch kan ik geen beeld naar boven halen. Het is een herinnering die ik niet kan plaatsen, maar steeds weer aanwezig is, zodra de lente aanbreekt en de eerste grasmaaiers over de plaatselijke voetbalveldjes razen. Het is geen beeld, maar een gevoel. Net als met muziek. Sommige nummers kunnen mij volledig in beroering brengen, zonder dat ik thuis kan brengen waarom. Bij het horen van een melodie veranderd mijn stemming door de herinneringen die er aan kleven. Een periode uit mijn leven waarin ik verliefd was of een tijd dat ik veel verdriet kende. Geen concrete emoties maar een gevoel dat mijn stemming beïnvloed.

Zo werkt het ook met geuren. Mijn moeder bakte geen taarten en toch voel ik jeugdsentiment als ik het versgebakken brood bij de bakker ruik. Uit de tijd dat ik kranten bezorgde en de bakker dagelijks passeerde. Een vers kopje thee na mijn ronde en krentenbollen waarvan de krentjes nog niet zijn afgekoeld.
De geur van het strand. Zilte zeelucht en de geur van vochtig zand. Het geluid van de meeuwen, vermengd met kinderstemmen die op de wind worden meegevoerd. Dezelfde wind kan mijn gedachten op orde brengen, wanneer ik zoek naar antwoorden op moeilijke vragen. De herinneringen aan de uitstapjes met mijn ouders komen boven en de geur van het strand brengt mij rust en bezinning.

Het maaien van gras associeer ik met lente en lente is voor mij een periode van ontwaken. Dan kom ik weer buiten en geniet ik van de warmte die de eerste zonnestralen brengen. Dit gevoel stemt mij vrolijk omdat eindelijk de kou uit mijn lichaam verdwijnt. Welke herinnering de geur van de lente voor mij draagt dat weet ik niet zeker. Het zal de tijd zijn dat ik met mijn moeder hand in hand wandelde op weg naar de speeltuin. De tijd van onschuld en onbevangenheid. Er komt geen beeld bij me op als ik het pasgemaaide gras ruik. Geen specifieke herinnering aan mijn jeugd of andere periode uit mijn leven. Toch brengt de geur mij iets heel bijzonders.

Ik snuif de lucht op die vrijkomt uit de kleine groene steeltjes, zodra ze worden afgesneden door de messen van de grasmaaier. Het kleurloze bloed uit de stengeltjes ruikt zoet en fris tegelijk. Lente is de tijd van opnieuw beginnen. Dankzij de herinneringen die ik niet kan plaatsen, adem ik nieuwe ervaringen in en staat de geur het gras symbool voor een het verleden, het heden en de toekomst.

Mijn man is handig, zeg maar gerust heel handig. Meestal noem ik hem handige Hans, maar als hij de verstopte gootsteen aan het doorprikken is, noem ik hem Leo de loodgieter en wanneer de muren een vers likje verf krijgen, draagt hij de tijdelijke naam Simon schilder.
Deze naamspelletjes hebben hem op een geniaal idee gebracht. Omdat onze tuinmeubelen na drie jaar al nodig aan vervanging toe waren, besloot hij de stoere banken na te bouwen van een duurzamere houtsoort. Dit alles onder het mom van “Beter goed gejat dan slecht verzonnen” en het resultaat was zelf nog mooier dan het origineel. De nieuwe banken van mijn Timmerted, trokken al snel de aandacht van buren en kennissen en toen was het idee geboren.

Timmerted ging aan de slag en bouwde tafels en stoelen. Hij bouwde een website en adverteerde op internet. Er werden T shirts gedrukt voor het hele gezin en zo loop ik sinds kort met de tekst Timmermama op mijn borst gedrukt. Voor de kleine man een klein shirtje met Timmertedje en ook een uitvoering voor mijn dochter ontbreekt niet. Bij ons thuis is inmiddels een geheel nieuw werkwoord geïntroduceerd. Wij spreken sinds kort van Timmertetten, zodra mijn handige Hans zijn boormachine uit zijn gereedschapskist tevoorschijn haalt.

Bij mooi weer staat mijn Timmerted in de tuin te zagen en schuren aan zijn volgende project, terwijl ik toekijk vanaf mijn nieuwe hoekbank op het getimmertette terras. Bij regen verdwijnt hij naar de garage waar druk getimmerted wordt aan een volgende opdracht.

Omdat het hout dat hij gebruikt qua kleur afwijkt van steigerhout, heb ik de taak op me genomen om de meubels, indien gewenst, van een witte waas te voorzien. Timmermama is dus soms ook Simone schilder en samen Timmertetten we flink aan de weg. Tussen mijn activiteiten met de kwast door, voorzie ik mijn gezin van de nodige versnaperingen en terwijl Timmerted zijn hamer hanteert, neemt ook onze dochter haar taak in dit nieuwe familiebedrijfje erg serieus. Zij brengt, als Timmerted-assistent de foldertjes rond en volgt de door haar gepleegde acquisitie op de voet.

Terwijl Timmertedje vanuit zijn kinderstoel voor opzichter speelt, timmertetten wij aan onze toekomst en hopen op een mooie zomer. Een zomer die langer meegaat dan onze oude tuinmeubels. Het is nog heel even wachten, maar dit jaar genieten wij zeker extra van het kampvuurtje wat we aansteken met het hout van onze oude bank.

Postiljon 8-4-2010

Na een lange winter, ontwaakt de lente heel voorzichtig. De eerste mooie dagen dienen zich aan en ik geniet met volle teugen van de zonnestralen die mijn voortuintje bereiken. Met een kopje koffie zit ik op het kleine terrasje voor mijn keuken. Daar gooi ik de troosteloze bakjes en potjes leeg om ze vervolgens te vullen met bloeiende lenteplantjes. De eerste groene knopjes aan mijn dood gewaande vaste plantjes zijn al zichtbaar en ik voel mij maarts.

Tijdens de eerste mooie dag, breng ik met mijn gezin een bezoekje aan de plek waar lente pas echt goed bewezen wordt. Op de kinderboerderij is de vruchtbaarheid van Zoetermeer duidelijk zichtbaar en zijn wij getuige van de geboorte van een schattig wit lammetje.

Met een enorme oerkracht wordt het kleine wondertje op de wereld gezet en na enkele minuten staat het op zijn wiebelige beentjes. Moeder geit maakt haar kindje schoon onder het toeziend oog van een ontroerd publiek. Op de geitenboerderij is het lopendebandwerk, maar toch is elke geboorte weer een unieke ervaring. Het zien van zo een natuurlijke gebeurtenis maakt bij mij pas het echte lentegevoel los.
Een ander mooi natuurverschijnsel waar we van mogen genieten, is de rivaliteit tussen de pauw op het erf en een hitsige haan. Wanneer de haan te dicht bij de trotse vogel komt, laat hij zich van zijn beste kant zien. Met een prachtige verentooi, toont hij zijn kracht en met een zacht geritsel laat hij de ogen bewegen om zijn rivaal angst in te boezemen.

Nu de groene stroken tussen de wegen en alle grasveldjes vrolijk kleuren door de krokussen, lijkt de lente zich uit te breiden. Ik haal mijn slippers uit de kast en gebruik mijn winterjas alleen nog maar om me ’s ochtends tegen de wegtrekkende kou van de nacht te beschermen. Langzaam ontwaak ook ik uit mijn winterslaap en ik geniet van de wedergeboorte van een nieuw jaargetijde en alle natuurschoon dan met mij mee ontwaakt.

Na een lange en koude winter is de warmte meer dan welkom en met open ramen nodig ik de frisse lucht uit om door mijn huis te stromen. Het voorjaar maakt mij vrolijk en brengt mij weer tot leven. Op de keukentafel staan tulpen te bloeien en mijn huis krijgt een schoonmaakbeurt. De lammetjes dartelen door de wei en de vogels maken nestjes. Het is eindelijk lente en ik bloei op!

Postiljon 01-04-2010