Maandelijks archiefs: juni 2010

Na alle overwinningen gevierd te hebben, leven wemet de kater die voortkomt uit het feestje van ons leven. We hebben verdrietgekend, geluk gehad en verliezen verwerkt. We hebben gevochten en daarbij zijnwe zaken uit het oog verloren.

De prijs voor ons gevecht is groot en schameltegelijk. We hebben een prachtig gezin en een sterke relatie, maar we staanopnieuw klaar om de strijd aan te gaan.
Dit keer is het zaak dat we de brokstukken die zijn achtergebleven, na deemotionele oorlog, die we moeten zien op te bouwen tot een stevig geheel. De ruïnedie is ontstaan, is echter niet meer te herstellen, dus stappen we een trajectin, waarbij we drie jaar moeten afzien. De komende drie jaar moeten we keihardwerken om onze thuishaven te behouden en een nieuwe financiële zekerheid op tebouwen.

De brokstukken waar ik over schrijf, zijn degevolgen van een periode waarin we het overzicht van onze situatie zijnverloren. De aandacht verslapt, verkeerde keuzes gemaakt en domme pech. We hebbenonze ogen gesloten voor praktische zaken omdat we wilden kijken naar eengezonde toekomst.

Nu is het zaak om ook onze financiële toekomstzeker te stellen. We willen financiële gezondheid en een juiste balans vindentussen geluk en verstand.

Daarvoor gaan we aan de slag en de eerste stap isopenheid van zaken. Openheid naar elkaar en naar onze omgeving. We zijn niettrots op onze situatie, maar wel de schaamte voorbij.

Schulden zijn een last en die moeten we zelfdragen. Door de emotionele kant van deze last te delen, besparen we onszelf eenhoop uitleg. Dat verlicht misschien een heel klein beetje en met de steun vande juiste instanties, krijgen we de kans om de brokstukken bijeen te rapen.

We zijn niet de enigen, dat weet ik zeker. Sommigeomstandigheden heb je niet in de hand en daarom kiezen we ervoor met onsprobleem naar buiten te treden.

Iedereen kan de regie over zijn leven verliezen,maar wij vechten opnieuw en doen daarbij financieel een stapje terug. Wij vechtenen hopen op begrip. Wij vechten en pakken, hopelijk, over drie jaar de regiegewoon weer terug!

Nederlandvoert oorlog. Niet alleen de prijzenoorlog van supermarkten dit keer, maar wel eenoorlog waarbij de loyaliteit van kinderen de inzet is. Met juichbandjes,go-go’s, beessies, handjes en  bungelsvechten ze om klanten en maken ze slim gebruik van de kinderlijke onschuld.

Nietalleen de kinderen worden getroffen door deze oorlog want ook de volwassenOranjefan is doelwit in de strijd. Pletterpetten, vuvuzela’s en oranje slingersvullen de schappen in winkels en bierfabrikanten vechten om aandacht.

Reclamesop televisie en radio schreeuwen om het hardst voor oranje en zonder een vlagaan de voorgevel, tel je niet meer mee.

Demooie dames in oranje jurkjes sieren de tribune en de oordopjes tegen hettoetergeweld zijn niet aan te slepen. Slimme mediastunts overheersen denieuwsberichten en het hele bedrijfsleven pikt een graantje mee van de hyperondom dit volksfeest.

Nederlandvoert oorlog en is tegelijk op een soort vredesmissie. Op grote schermen kijkenwe, samen met vreemden, naar het spektakel dat zich op verre afstand afspeelt.Alle amateur bondscoaches van het land discussiëren over slecht genomenpenalty’s en hand in hand volgens we de prestaties van “onze jongens”. Weproosten op de overwinningen en delen het verdriet om gemiste kansen.

Volwassenmannen veranderen plotseling in kleine jongens en hangen zichzelf vol metbeessies en go-go’s. Ze beschilderen hun gezicht met vlaggetjes, dragen eenpletterpet en vliegen vreemden in de armen uit blijdschap, bij elk doelpunt dater valt.

Desfeer die deze tijd met zich meebrengt is bijna aandoenlijk. Gezamenlijk wordenstraten mooi versierd en buren maken nader kennis . De verkiezingen verdelenhet land, maar voetbal brengt tijdelijke verbroedering. Als dat het resultaat isvan een spel, waarbij tweeëntwintig mannen op een veld de bal najagen, vraag ikme af waarom het zo moeilijk moet zijn om onenigheden in de politiek opzij tezetten.

Waarombrengt voetbal voor Nederland saamhorigheid en waarom voeren we oorlog tijdensde wedstrijden van lokale clubs? Waarom kunnen we de sfeer van het WK nietvasthouden en politieke onenigheden niet oplossen?
Misschien is dat wel omdat we zoeken naar een uitvlucht voor de problemen dieons land heeft.

Deverdeeldheid hangt boven ons hoofd en we hebben nog een lange weg te gaan, eerwe verschillen kunnen oplossen. Tot die tijd hullen we ons in het oranje, latenwe de politiek links liggen en laten we zien waarin een klein land groot kanzijn!

 Postiljon 24-06-2010

Langzaam kleuren de straten oranje. Net als tweejaar geleden, toen Nederland zich opmaakte voor de overwinning die niet kwam.Ondanks dat een volksfeest uitbleef, beleefde ik die dag een persoonlijkhoogtepunt.

Met het gejuich en getoeter van straat op deachtergrond, werd ik aangemoedigd door mijn man en scoorde ik een goudendoelpunt met de geboorte van mijn zoon.

Twee jaar lang heb ik genoten van zijnontwikkeling en heb ik alle fases, die bij zijn groei van baby tot dreumeshoren, van dichtbij bewonderd. Van zijn eerste lachje tot aan de wankelestapjes die hij zette om de grote wereld om hem heen te ontdekken. Zijnworsteling van rug- naar buikligging en de eerste klanken die hij maakte; derazendsnelle groei van zijn lijfje en woordenschat.

Nu de vlaggetjes weer wapperen, beleef ik eenperiode van herkenning en herinnering. De herinnering aan de dag dat ik mijnijsje moest weggooien omdat de geboorteweeën mij naar het ziekenhuis dreven ende dag dat mijn dochter haar broertje voor het eerst in haar armen sloot.

Twee jaar geleden was de dag dat ik huilde omdat ikdit geluk niet met mijn moeder kon delen en de dag dat ik ontzag kreeg voor dekracht van mijn lichaam en geest. Waar mijn lichaam een wonder verrichtte,sloot ik het wonder in mijn armen in mijn hart en vergat de pijn die hij hadveroorzaakt.

Terwijl het oranje langzaam uit de stratenverdween, groeide en ontwikkelde dit wonder. Hij kreeg zijn eerste prikjes en ontvingzijn eerste kusjes op de builen die hij opliep, tijdens het nemen van zijneerste stapjes.

Nu de vlaggetjes opnieuw het straatbeeldbeheersen, besef ik hoe snel de tijd is gegaan. Waar de trouwe supporters vanonze jongens hebben uitgekeken naar deze periode, kijk ik even terug omvervolgens snel weer vooruit te kijken. De ontwikkeling staat niet stil en ikheb daarom nauwelijks tijd om stil te staan bij de groei die mijn gezin heeftdoorgemaakt. Toch sta ik heel even stil bij de enorme rijkdom die mijnpersoonlijke wedstrijd heeft opgeleverd.

Een prachtige zoon en een geweldige dochter. Eenfantastische man en een gelukkig samenspel. Bij ons staat niemand buitenspel enis de uitkomst van voetbal onbelangrijk. Natuurlijk willen we ook dat onze jongenswinnen, maar vandaag vieren we eerst ons eigen feestje. Met vlaggetjes in allekleuren en een taart met twee kaarsjes.

Postiljon 17-06-2010

Gefeliciteerd, kleine, grote beer…

Een vers kopje koffie valk na het ontwaken en eenkoekje bij de thee. Douchen na een drukke dag en slapen onder pasgewassenlakens. Een kus voor het slapen gaan en de warme omhelzing van een geliefde. Deeerste bloemknopjes in de lente en het geluid van spelende kinderen voor dedeur. Het warme zand van het strand tussen mijn tenen en een verkoelend windjena een hete zomerdag. Dat ene liedje op de radio of een mooie herinnering diedoor een geur wordt aangewakkerd. Plassen na een lange autorit en een lekker ijsjena het eten. Een wijntje in de tuin of een gezellig avondje met vrienden op debank. Het gevoel van trots bij een prestatie van mijn kinderen en deonvoorwaardelijke liefde die ik van ze ontvang. Een kaartje van een verrevriendin of de bemoedigende woorden van een vreemde in een berichtje via Hyves.In bad met de kinderen en een warme knuffel in de morgen. Thuiskomen na eendrukke werkdag, een glas rosé met een stokbroodje aïoli. De boel de boel latenof de voldoening van een opgeruimd huis. Blij zijn met wat ik bereikt heb en defouten die ik heb gemaakt gewoon accepteren. Een goed verlopen  spreekbeurt van mijn dochter en de zachte,kleine handjes van mijn zoontje op mijn blote huid. Het warme zonnetje in devoortuin of een boterham pindakaas met suiker. Een vers bosje tulpen op de eettafelen waardevolle vriendschappen.

Het zijn de kleine dingen die het leven mooimaken, maar om deze dingen op waarde te schatten is kunstzinnig inzicht nodig.

Wie de kracht heeft om kleine ergernissen opzij tezetten en wie de wijsheid heeft om de kleine dingen die geluk brengen teomarmen, heeft de gave om kleinkunst om te zetten in iets heel erg bijzonders.  We maken ons veel te vaak druk om zaken die we niet kunnen veranderen enverspillen onnodig veel energie aan dingen die deze energie eigenlijk nietverdienen. Door de ogen van een kunstenaar is de wereld vaak niet zwart-wit.Een kunstenaar ziet de kleinste details en zoekt naar de schoonheid die dezedetails aan zijn kunstwerk kunnen toevoegen. Een kunstenaar kijkt naar hoe hijdingen ervaart en beleefd. 

Open je ogen voor alle mooie dingen van het levenen groei uit tot een groot kunstenaar in kleinkunst!

Postiljon 10-06-2010

Vanaf mei tot aan de zomervakantie heb ik hetdruk. De verjaardagen volgen elkaar snel op en er staan een aantal activiteitenop het programma, waar ik als moeder de nodige energie in steek.

Het begint met het schoolreisje. Met acht stuiterendekinderen in de bus, op weg naar het land van kikkers en achtbanen, sta ik voorde opgave deze ongeleide projectielen in bedwang te houden zodat ik ze,aan heteind van de dag, weer netjes af kan leveren. Netjes is hier natuurlijk niet hetjuiste woord want door alle spetterende attracties, de stoffige omgeving en desuikerzoete traktaties, is het schoon krijgen een aardige uitdaging gewordenvoor de wasmachine. Gelukkig valt die uitdaging buiten mijnverantwoordelijkheid en hoef ik, na afloop van deze dag alleen mijn eigendochter met kleren en al in bad te dompelen.

Het volgende uitje is het wekelijkse bezoekje aande wijktuinen. Inmiddels ben ik bedreven in het drijven van een kudde, maar ookhier speelt de stoffige aarde een grote rol. Waar het de bedoeling is dat dekaplaarzen het ergste vuil tegen houden, werken ze juist als prima verzamelplekvoor de droge kleigrond, tijdens het knielen tussen de ontluikende plantjes vande schooltuintjes. De zwarte sokken verdwijnen, na afloop, in nette schoentjesen de inhoud van de kaplaarzen ergens onder in een schooltas.

Dan volgt het langverwachte verjaardagspartijtjevan mijn dochter. Voor één keer mag ze al haar vriendinnetjes tegelijkuitnodigen voor een megalogeerpartijtje. Acht gillende meisjes, springend op dematrassen die mijn woonkamer sieren voor deze gelegenheid. Na een spannendverhaal bij het geïmproviseerde kampvuur in de tuin, wordt er tot in de lateuurtjes gekletst en gegiecheld en terwijl de zon de volgende morgen langzaamopkomt, groeit het volume van de kinderstemmen uit tot ongekende hoogte.  

Het slotstuk van deze vierluik is tevens hetklapstuk van de serie. Vier dagen de blaren op mijn voeten lopen voor defelbegeerde medaille van de avondvierdaagse. Bij de start wordt flink gejoelden de stemming zit er goed in. Naarmate de tocht vordert en we de dagenaftellen, neemt het volume van de stoet kinderen af en is de vermoeidheidhoorbaar aanwezig. Wanneer het einde in zicht is, zie ik ook het begin van ietsmoois. Terwijl we over de viagladiola wandelen, neem ik mijn beloning inontvangst en geniet ik van de voldoening van vier keer afzien.

Postiljon 03-06-2010