Maandelijks archiefs: juli 2010

De zoete tonen dringen langzaam tot me door,terwijl ik de slaap uit  mijn ogen wrijf.Het is zaterdagochtend en er moet geoefend worden voor een optreden. Na al diejaren hoor ik de tonen nog. De toonladders en de riedeltjes, die mijn vader oefende.Hij had helemaal geen oefening nodig, maar zijn honger naar de muziek liet hemspelen als geen ander.

De herinneringen uit mijn jeugd gaan veelal gepaardmet deze muziek. De opzwepende veelzijdigheid van jazz is mij met de paplepelingegoten. Mijn smaak ging niet mee in deze stijl, maar ik leerde het waarderenen de tonen van zijn trompet waren voor mij zo gewoon als een trein diedagelijks langs je huis raast. Die hoor je na een tijdje niet meer en zo kon ikdoorslapen, als mijn vader op zaterdagochtend zijn passie bespeelde.

Zesendertig jaar heb ik de tonen als losseelementen gehoord en pas nu hoor en voel ik de emotie van het samenspel.

Tijdens het indrukwekkende afscheid van mijnvader, voelde ik de muziek, zoals hij het altijd gevoeld moet hebben. Met tranenin de ogen, speelden zijn vrienden bij zijn graf, uit eerbetoon en respect.

De herinnering aan deze dag, nu een jaar geleden,brengt tevens het besef van de waarde van zijn muziek. Mijn vader leefde voorjazz en mijn moeder steunde hem onvoorwaardelijk. Zij geloofde in zijn passieen liet hem de liefde bedrijven met deze geduchte concurrent. Al die dingen dieik eerder nooit van hem begreep, zie ik nu hij er niet meer is om het mij uitte leggen. Mijn vader had twee grote liefdes in zijn leven en mijn moeder waser één van. Zijn liefde voor muziek, stond mijn relatie met hem soms in de weg,maar dankzij deze liefde, hoor ik nog steeds soms de toonladders opzaterdagmorgen.

Zijn muziek is zijn nalatenschap en dat maakt hemonsterfelijk.

Nu ik mijn eigen passie volg en weet wat echteliefde is, luister ik naar de betekenis van zijn passie. Ik laat me meevoerendoor de zoete tonen van zijn trompet en ik laat me verwarmen door een gevoelvan trots. Ik luister goed naar de riedeltjes en het geluid van zijn stem. Ikopen mijn hart voor jazz en laat de boodschap doordringen.

Dan realiseer ik pas wat een groots man enmuzikant mijn vader was!

I.M. Cees van den Heuvel 30-07-2009

Tijdens het afgelopen schooljaar heeft mijndochter er een nieuw stukje verantwoordelijkheid bij gekregen. Het telt eenpaar vierkante meters en vraagt om verzorging. Het schooltuintje, in dewijktuinen gelegen, is haar domein en het is haar taak om dit stukje grond opde juiste wijze te bewerken. Al wat gezaaid is, zal ooit geoogst worden enomdat ik graag wat onbespoten sla op mijn bordje krijg, help ik haar graag bijhet onderhoud van dit vruchtbare akkertje.

Op de laatste dag voor de vakantie heb ik mogenproeven van het eerste resultaat. Terwijl de mussen van het dak vielen door dehitte, aten wij stamppot andijvie. Trots waste mijn meisje de aarde van haaraardappeltjes en samen visten we de beestjes uit het modderige kropje groen.Verse prak uit eigen tuin, aangevuld met een paar speklapjes uit de supermarkt.

Nu de school zijn deuren tijdelijk heeft gesloten,mist het tuintje ook het wekelijkse bezoekje en daarom besluiten we om samenwat onderhoud te gaan plegen in de vakantie.

Bij aankomst is het even zoeken. De locatie vanhet tuintje is aangegeven met een mooi naambordje, maar door al hetoverwoekerende groen, is het bordje onvindbaar. We wanen ons in een kleinoerwoud en voorzichtig gaan we aan de slag om orde te brengen in de wildgroei. Hetstof van de droge aarde stuift op en blijft plakken aan het zweet op onzelijven, veroorzaakt door de hitte van de doorbrekende zomerzon.

Na een uurtje voorzichtig schoffelen en onkruiduit de grond trekken, is het tuintje weer toonbaar en hebben we zicht op wat erwel hoort te groeien. Drie grote stronken prei, een flinke bos wortelen, eenpaar uien, twee joekels van zonnebloemen en een plant die beloofd sperziebonente gaan geven. Tussen de kleine stokjes in de grond, groeit nog iets wat weniet thuis kunnen brengen. Voor de zekerheid laten we dit groen met rust.

Mijn dochter loopt af en aan met emmers volonkruid en er zijn wel tien loopjes voor nodig om het pad naar de composthoopweer bewandelbaar te maken. Eenmaal klaar, wacht ons de taak onszelf weertoonbaar te krijgen. Een zwarte waas over mijn benen en stoffige tenen wordenafgespoeld. Met mijn hand haal ik een zwarte veeg uit het gezicht van mijntrotse meisje. Dat loont alle moeite.

Moe maar voldaan verfrissen we onszelf met een welverdiendijsje.

Postiljon 29-07-2010

Met een paar prachtige, zonovergoten weken achterde rug, zitten we nu alweer bijna op de helft van de zomervakantie. De eerstedagen lijkt de vakantie oneindig en schuiven we plannen voor ons uit, omdat wehet gevoel hebben dat we een overschot aan tijd voor ons hebben liggen. Maar nukomt de omslag wel erg dichtbij. Zodra de magische grens van drie weken inzicht is, begint het aftellen. Het begint bij mij te kriebelen omdat alleklusjes zijn blijven liggen en ik nog zoveel dingen had willen doen.

Tijd blijft een relatief begrip. Waar de klok eensprong maakt, tijdens leuke gebeurtenissen; kruipt de wijzer, wanneer je moetwachten op iets dat je graag wilt of waar je juist tegenop ziet. Winters dureneindeloos en zomers vliegen voorbij. Regen blijft stromen en de zon gaat altijdte vroeg onder, wanneer je ervan zit te genieten in de tuin.

Als ik veel te doen heb, kom ik tijd te kort enwanneer ik zit te wachten op nieuws, lijkt de tijd niet vooruit te komen. Deangst voor nieuws heeft ook invloed op het tijdsbesef. Waar ik een jaar geledennog bang was voor de uitslag van mijn jaarlijkse uitstrijkje, maakte ik meditmaal geen zorgen en vergat ik bijna om te bellen.

Sommige angsten doen de tijd juist versnellen.Dankzij een dosis gezonde zenuwen, staat een geplande presentatie plotseling alvoor de deur en door mijn enorme doorzettingsvermogen, kruip ik ongemerkt dichterbijmijn doelen en wensen.

Waar alles langzaam leek te gaan, kijk ik nu terugen zie wat ik in korte tijd bereikt heb. Het is aan de ene kant meer dan ikooit had durven dromen, maar aan de andere kant heb ik het gevoel dat het langniet snel genoeg gaat en dat er nog zoveel meer in zit.

Dankzij de klok kunnen we relativeren. Terwijl detijd een loopje neemt met ons besef, gebruiken we hem ook als leidraad. Zondertijd geen dimensie en zonder klok geen besef van  tijd.

Over een week gaan wij voor een paar dagenkamperen. Nu lijken die dagen nog ver weg, maar ik weet zeker dat we ons halverwegeal zullen afvragen of we er helemaal klaar voor zijn. Zodra de tent staat,wanen we ons in alle rust, maar na twee dagen bereiden we ons ongetwijfeldalweer voor op het afbouwen van ons tijdelijke paleisje. 

Na een zonnig dagje strand of zwembad in de auto stappen is absoluutgeen pretje. Buiten is het al behoorlijk warm, maar in de afgesloten ruimte isde temperatuur tot ongekende hoogte gestegen. De hitte komt je tegemoet bij hetopenen van de portieren en bij het plaatsnemen op een stoel bestaat het risicoop lichte brandwonden. Het stuur kookt en de adem wordt je ontnomen, zodra jede hete lucht opsnuift.

Zelfs met alle ramen open, stijgt de temperatuur in onsstalen ros binnen enkele minuten tot een dodelijk kookpunt en toch zijn er nogsteeds mensen die denken dat hun trouwe viervoeter zich staande kan houden indeze hitte.

Elk jaar lees ik weer de berichten van domme baasjes diedenken dat het doen een klein boodschapje ongevaarlijk is.  Even snel wat vlees voor de barbecue of eenkratje bier voor de visite. Het lijkt onschuldig, maar kan het verschilbetekenen dat de gezinssamenstelling drastisch kan veranderen.

Hijgend en met de tong uit de bek, hapt de hond naar adem.Zweten kan niet en lichaamswarmte kan slechts worden afgevoerd via bek ofpootjes. Het warme zuchtje wind dat binnenkomt via het dakraam, is voldoende omhet arme beest hoop te geven. Hij vecht voor zijn leven in een ongelijkestrijd, veroorzaakt door ondoordacht gedrag van het baasje waar hij zo opvertrouwd. Waar wij gebukt gaan onder de warme deken die de zomer brengt, zaktde hond door zijn poten omdat we geen rekening houden met zijn beperkingen.

Ondanks alle waarschuwingen en goede bedoelingen, vallen erelk jaar weer slachtoffers. Veelal onbedoeld en met veel verdriet tot gevolg. Hetkan niet vaak genoeg gezegd worden en daarom gebruik ik deze gelegenheid om hetnogmaals te benadrukken.

Honden hebben het zwaar bij deze temperaturen en zittenliever in koelte. Een wandelingetje in de ochtend en even lekker rennen, zodrade zon onder gaat. Geen uistapjes met de auto als dat niet nodig is en de hondthuislaten voor de boodschappen. Een grote bak water om de dorst te lessen envoldoende schaduw in de tuin.

Het hele jaar door geven ze ons onvoorwaardelijke liefde endie trouw mag best beloond worden met een beetje meer begrip. Geniet lekker vanhet mooie weer en houdt het hoofd koel. Niet alleen dat van jezelf, maar ookdat van het trouwe maatje dat je gezin aanvult en compleet maakt!

Postiljon 15-07-2010

Overgeleverd

Zelf zaken in handen nemen, betekent niet altijddat je de volledige regie krijgt. Je wordt overgeleverd aan de grillen vaninstanties en wordt afhankelijk van de gemoedstoestand van hun medewerkers. Waarje de ene dag op alle begrip kan rekenen, krijg je de volgende dag een keihardeafwijzing. Je vaart mee op de stroom en hoopt dat iemand ziet dat je overboordgeslagen bent en vecht om boven water te blijven.

Natuurlijk heeft elke instantie zijn eigenbelangen, maar sommigen schatten hun positie wel erg hoog in. Ze verdringenelkaar om te krijgen wat er te halen valt en hebben geen oog voor de gevolgenvan hun hebzucht. Ze willen niet meewerken aan een oplossing, waarbij iedereeneen eerlijk deel kan krijgen omdat ze van mening zijn dat ze het meeste rechthebben en daarmee dalen onze kansen.

De constante druk en het getouwtrek om onzereserves is zenuwslopend. Steeds als we denken een stapje dichterbij te zijn,moeten we weer een stapje terug doen. Steeds als we de tijdelijke euforiebeleven over een gesloten deal, komt er een aanval uit andere hoek.

De keuzes die we daarbij moeten maken, zijnmoeilijk. We willen de toekomst veilig stellen, door ons verleden teherstellen, maar moeten daarbij ook rekening houden met de realiteit van hetheden.

Er moet tenslotte nu gegeten worden en dat kanniet van het appeltje voor de dorst. We moeten steeds een overweging makentussen betalingsregelingen en openstaande rekeningen. Verplichtingen nakomen engoede wil tonen, zonder zelf droog te komen staan. Een haast onmogelijke opgave,waarbij we constant gehijg voelen. De hitte van de adem van onze problemen issoms ondragelijk en de race tegen de klok uitputtend.  

De strijd vraagt nu al het uiterste van mijnkunnen. Al mijn reserves spreek ik aan om niet te verdrinken. Ik weet dat wijdit samen kunnen, maar ik ben soms even te moe om te zwemmen.

Dan pak ik mezelf op door het van me af teschrijven en herwin ik de hoop op een goede afloop.

Ook onder deze erbarmelijke omstandigheden blijvenwe vechten. Met dagelijkse smeekbedes en keihard werken, knokken we ons door dejungle van de schuldsanering. Tegenover elke vernedering, staat een kleinstukje winst en die pakken we met beide handen aan. 

Sommigecombinaties zijn bijna altijd succesverzekerd. Zo gaan vrouwen en winkelen heel goed samen en maak je veel mannen blijmet een spannend WK voetbal. Allemaal erg generaliserend en natuurlijk werkensommige formules ook in een samenstelling, maar als er één ding zeker is, ishet wel het succes van het samenspel tussen water en kinderen.

Zetmet dit mooie weer een badje voor de kinderen op en je bent verzekerd van eengezellige middag. Drie centimeter verkoeling in een rubberen cirkel van eenkleine meter en je hebt blije kinderen. Ze plonzen en spetteren er op los engeven niet om hun verschrompelde vingertjes.

Met degrootste concentratie vult mijn kleine vent zijn emmertje, door het minusculegietertje boven de opening leeg te gooien. Ondertussen gebruikt mijn dochterhet water om haar waterpistool te vullen en wordt er luid gegild, zodra ze hetwapen in gebruik neemt.

Terwijlde warmte tot een flinke hoogte oploopt, verkoelen wij ons bij dit simpelegeluk en geniet ik van de blijde stemmen van alle kinderen uit de straat. Metmijn voeten in het kleine badje, kijk ik naar al het plezier om me heen en denkik terug aan de tijd dat ik zelf nog klein was.

Op eensmal balkon stond een zinken teil, gevuld met water. Met een beetje passen enmeten, konden mijn broer en ik, met opgetrokken knieën, samen in het teiltjezitten. We vulden plastic bekertjes en gooiden deze leeg over elkaars hoofd. Wehadden lol en kibbelden om de gieter van mijn moeder. Natte sporen op deparketvloer omdat we steeds naar binnen moesten om de teil bij te vullen en eenmopperende buurvrouw, omdat het water haar balkon op stroomde.  Geen zwembad of waterpistolen, maar welwater!

Plotselingschrik ik wakker uit mijn dagdroom door een koude straal op mijn rug. Ik benhet doelwit geworden van mijn dochter en ik spring op. In mijn ooghoek zie ikhaar klaar staan voor de volgende aanval en ik ga snel op zoek naar een eigenwapen. Het emmertje van mijn zoon ligt binnen handbereik en ik schep het wateruit het badje. Met een luid gegil rent mijn dochter weg. Giechelend achtervolgik haar en als ik haar bereik, gooi ik de inhoud van het, inmiddels halflege,emmertje over haar hoofd.

Eventjesvoel ik mij weer kind en ja; dan is water succesverzekerd…

Postiljon 08-07-2010

Ik ben twee en ik zeg…

Wil je een boterham? Nee! Wat te drinken dan? Nee!Zullen we even buiten gaan zitten? Nee!Gaan we zo boodschappen doen? Nee!Maar we gaan met de fiets. Fiets? Nee!
Ben je soms een beetje moe? Nee! Ishet misschien tijd voor een middagdutje? Nee!Eventjes slapen, even lekker naar je bed. Bed?Nee!
Dan gaan we eerst boodschappen doen en daarna lekker slapen. Is dat een idee?

Nee,nee, nee!

Gaan we vanmiddag eventjes naar de speeltuin? Nee! Zullen we onderweg dan het oudebrood aan de eendjes voeren? Nee!Maar de zon schijnt en het is hartstikke lekker buiten. Spelen met anderekindjes en van de glijbaan; heb je daar dan geen zin in? Nee!

Ook goed hoor, dan gaan we nu eerst de fietspakken. Doe jij je jas even aan? Jas?Nee! Jawel want zo warm is het ookweer niet. Niet!
We kunnen beter opschieten. Nee! Maarstraks komt je zus uit school en dan gaan we wat eten. Eten? Nee! Echt wel! Ennu, hup, je jas aan, anders komen we strakjes nog te laat. Jas aan en mee naarbuiten; ga je mee?

Nee,nee, nee!

Wat zal ik vanavond eens voor het avondeten maken,spaghetti of pannenkoeken? Koek?Misschien maak ik wel een frisse salade, vindt je dat lekker? Nee!
Kom, mijn lijstje is klaar. Na de lunch ga je slapen en als je wakker wordt,gaan we wat gezelligs doen. Dan hebben we tijd totdat je zus weer uit schoolkomt. Wat dacht je van een wandelingetje? Niet!Niet wandelen dan? Even de stad in en een ijsje eten? IJs?
Ja, dat wil je wel natuurlijk, maar dan gaan we nu wel eerst op de fiets.  Mamahoudt het stuur vast, anders vallen we. In je stoeltje nu en niet met de belspelen. Spelen? Niet?Nee!

Oké, oké, ik weet het nu wel. Je bent nu twee enje denkt dat de hele wereld om jouw draait. Je woordenschat is nog beperkt ener is één woord dat je perfect beheerst. Onze dagelijkse communicatie bestaatuit een simpel vraag- en antwoordspelletje. Ik vraag en jij laat je leeftijdgelden. Op elke vraag hetzelfde antwoord. Niks verrassends en soms frustrerend.Ik kan er wakker van liggen of het nemen zoals het is. Je bent twee en dan zegje nu eenmaal gewoon op alles volmondig NEE!

Postiljon 02-07-2010