Maandelijks archiefs: augustus 2010

Elk jaar vallen ze weer door de brievenbus. De kaartjes van energieleveranciers, waarop we ons verbruik van het afgelopen jaar kunnen invullen. De standen bepalen of we binnen de geschatte waarde zijn gebleven of dat we bij moeten betalen voor het overschrijden van het vooraf vastgestelde budget.

Mijn persoonlijke buffer wordt op dit moment aardig aangesproken, dus maak ik eens tijd om ook mijn eigen meterstanden eens onder de loep te nemen. 

Reserves heb ik nauwelijks. Mijn strijd om te overleven heeft de afgelopen jaren alle potjes aangesproken en de verschillende persoonlijke ontwikkelingen hebben mijn reserves tot op de laatste druppel verbruikt. Hoe kan het dan dat ik mezelf nog steeds staande hou?

Het is het leven waar ik mijn extra energie vandaan haal. Kanker heeft gevolgen op lange termijn en deze gevolgen hebben vaak invloed op de capaciteit van persoonlijke noodvoorzieningen. Waar de automatische piloot mij hielp om te overleven, is het nu mijn passie die mijn energieniveau op peil houdt.

Dankzij deze nieuwe energiebron, kan ik blijven doen wat ik doe, maar ook deze bron is niet onuitputtelijk. Mijn meterstanden geven soms aan dat ik meer verbruik dan dat ik opwek en dat zijn de momenten dat ik mezelf in acht moet nemen. Dat zijn de momenten dat het lichtje in mij even zwakker gaat branden en dat ik moet besparen om te voorkomen dat het lichtje dooft.

Soms vergeet ik om energiebesparende maatregelen te nemen. Dan tast ik plotseling in het duister. Het lichtje in mij gaat uit omdat ik mijn energierekening te laat heb betaald. Gelukkig is er dan altijd wel een goede vriendin of mijn man die mij helpt bij het aanslingeren van mijn inwendige aggregaat. Een paar lieve woorden en een aanmoediging zijn soms al voldoende om mijn natuurlijke energiebron een nieuwe boost te geven.

Zo loopt mijn metertje soms snel en soms langzaam. Soms gevoed door externe bronnen en soms vanuit mijn eigen reserves. Ook dit jaar analyseer ik mijn rekening en zie pieken en dalen. Op de jaarnota van mij eigen energie speel ik gelukkig nog altijd quitte, ondanks de enorme verschillen van dag tot dag…

Met de jaren, groeit het verstand en naast hetverstand, ontwikkelt een mens nieuwe ideeën om zo grenzen te verleggen. Ik hebmijn eigen territorium al behoorlijk uitgebreid, maar deze week een nieuwe stapgemaakt, richting onontgonnen terrein. Ik heb namelijk het talent om op elkefoto met gesloten ogen te verschijnen en leefde tot nu toe in de waan dat ikonmogelijk geschikt kon zijn voor het poseren voor een professionele fotograaf.Op al mijn vakantiekiekjes schitter ik door afwezigheid en die foto’s waar ikwel op sta, tonen altijd mijn slechtste kant. Ik houd nu eenmaal niet op papieren daar heeft het digitale tijdperk vooralsnog weinig verandering in gebracht.

Totdat ik mij voorzichtig over de grens vanschaamte en ongemakkelijkheid heen bewoog. Voor de deelname aan Pink Ribbonaward 2010, zocht een fotograaf een model voor een creatieve bijdrage aan dewedstrijd. Enthousiast bood ik mezelf aan en zo zat ik plotseling twee uur langin de krullers en werden er gigantische nepwimpers aangemeten.

Een beetje onwennig kijk ik in de camera, terwijl defotograaf mij aanwijzingen geeft en mij op mijn gemak probeert te stellen. Hoegemakkelijk is het om in een vreemde omgeving, met ontbloot bovenlijf, voor eenwildvreemde man spontaan te lachen naar een zwart gevaarte dat klikt en flitst?Heel langzaam ontdooi ik en voorzichtig verken ik de grens van mijn schaamte.Met onzekere stapjes overschrijd ik de grens en laat ik me meevoeren door hetenthousiasme van mijn tegenspeler. Mijn lichaam ontspant en er ontsnapt eenspontane lach.

Na twee uur poseren en een paar dagen wachten,krijg ik het resultaat van onze samenwerking te zien. Met een geweldigeuitstraling tonen de prachtige foto’s een vrouw waar ik bewondering voor heb.Dit is het beeld dat ik van mezelf heb, maar nooit eerder zo goed heb kunnenbekijken. Alles klopt, inclusief mijn gesloten ogen. Dit is wie ik ben en hoeik graag wil dat anderen mij zien. Een sterke persoonlijkheid met lef endoorzettingsvermogen.

Nu blijft het natuurlijk de vraag of de jurystraks zal zien wat wij gezien hebben. Toch voel ik mijzelf bij voorbaat alwinnaar. Ik heb een stap over de grens van mijn kunnen gezet, omdat ik de moedheb verzameld om onzekerheid te overwinnen. Ik heb mijn wereld verbreed en mijnterritorium uitgebreid. Die prijs is binnen en die neemt niemand mij nu nog af! 

Postiljon 26-08-2010

Kamperen kan een flinke uitdaging zijn, maar eenpaar dagen in eigen land, met twee kinderen en twee honden, is bijna topsportte noemen.

Het begint al met het selecteren van de bagage.Naast een tent en het noodzakelijke kampeergerei, is ook het slaapcomfort vanbelang. Met de herinnering aan ons leeglopende luchtbed, vorig jaar, hebben wedit jaar gekozen voor een zelfopblazend matras. Voor de kleine man eencampingbedje en een stretcher voor onze meid. Daarnaast nog wat proviand, voldoendeschone kleding, spelletjes, speelgoed en handdoeken. Dan begint de uitdagendeklus om alles in de auto te krijgen.

Ons doel ligt niet ver en we besluiten een deelvan de bagage op het dak te vervoeren. Na een uurtje passen en meten, proppenwe onszelf tussen alle spullen en rijden we, met onze knieën naast de oren, africhting de kleine boerderijcamping.

Het Nederlandse weer is onvoorspelbaar entrakteert ons, tijdens het uitpakken, op een aardige portie van zijn bekendsteingrediënt: regen. Toch zitten we een uur later tevreden onder het afdakje, tegenieten van het druilerige uitzicht op de speeltuin die vlak voor de tentstaat opgesteld. Hier mogen we de komende dagen vakantie gaan vieren en als hetweer een beetje meewerkt, beloofd dat best een fijne tijd te worden.

Die belofte wordt nageleefd en drie dagen lang,wanen we ons in het kleine paradijs op dit schattige boerenbedrijf. Maar danslaat opnieuw het noodlot toe. Dit keer geen buitje, maar een oer Hollandsewolkbreuk die de camping teistert en zijn gasten twee uur lang in zijn greephoudt. Tijdens het oorverdovende gekletter op het tentdoek, bak ik pannenkoekenop het kleine gasstelletje en doe ik een poging om het restant van onzeproviand te redden van het opkomende grondwater. Bij elke stap die ik zet, voelik de modder tussen mijn tenen omhoog lopen . De regen is zijn charme voorbijen na afloop nemen we de schade op. Onze tent heeft de test doorstaan, maaronze buren zijn er minder goed vanaf gekomen. Terwijl zij hun spulletjes doorde voortent zien drijven, pakken wij die van ons langzaam in.

Het einde van ons avontuur is in zicht en er wachtons de uitdaging om alle natte spullen weer gunstig te verdelen over debeperkte ruimte van ons vervoer.

Kamperen is topsport en zodra alle was weergedraaid is, wij kijken terug op een geslaagde wedstrijd.

Postiljon 18-08-2010

Deontwikkelingsfase waar mijn kleine man nu inzit, gaat gepaard met een enormegroei van zijn woordenschat. Het tempo waarmee hij woorden oppikt en uitspreektis haast niet bij te houden en we moeten onszelf vaak de mond snoeren om tevoorkomen dat hij verkeerde woorden opneemt in deze razendsnelle ontwikkeling.

alleswat we tegen hem zeggen, wordt gekopieerd en zinnetjes bestaan allang niet meeruit slechts één lettergreep. Nu zijn de woorden “nee”, “niet” en “nou” wel hetmeest favoriet, maar sinds hij ontdekt heeft dat hij zijn wensen kenbaar kanmaken, zonder alleen zijn wijsvinger te gebruiken, maakt hij dankbaar gebruikvan hetgeen hij dagelijks leert.

Aan deeettafel zet hij zijn wensen kracht bij door zijn beker toe te schuiven en keihard“Melk drinken” te roepen. “Eten niet”, gebruikt hij om duidelijk te maken dathet menu hem niet aanstaat en “Stoel uit, lopen” is het teken dat hij zich vantafel wil excuseren.

Somsziet hij er een spelletje in om een nieuw geleerd woord steeds opnieuw uit tespreken en zo hebben wij het concept “woord van de dag” bedacht. Het zijnvooral de woorden met meerdere lettergrepen die hij blijft repeteren, dus makenwij er een sport van om steeds een leuk woord aan te leren voor dit dagelijksespelletje. Inmiddels zijn “boerderij”, “dennenappel”, “olijfboom”, “volleybal”en “parasol” de revue al gepasseerd. Niet bepaald nuttige woorden, maar welontzettend vermakelijk om het hem te horen uitspreken.

Sommigewoorden vormt hij uit zinnetjes. Zo comprimeert hij een zin tot nieuwewerkwoorden en roept hij enthousiast “Ijseten”, zodra we de plaatselijkeijssalon passeren.

Hijweet heel goed wat hij wel en niet wil en dankzij zijn ontwikkeling kan hijzijn wensen steeds duidelijker kenbaar maken. Zijn karakter ontwikkelt mee metzijn woordenschat en zo lijkt het individu in hem geboren. Wij kunnen hemsteeds minder wijsmaken omdat hij zelf wijs wordt en gebruik maakt van alleindrukken om hem heen. Hij wordt zich bewust van zijn omgeving en ziet wanneereen ander pijn heeft. Hij weet waarmee hij ons kan paaien en dat kusjes eengoed medicijn zijn bij de builen die hij oploopt.

Onzekleine man is duidelijk klaar voor de volgende stap en ontdekt de kracht vancommunicatie. Hij is geen baby meer, maar een dreumes. Hij is een peuter inontwikkeling en hard op weg om een echte praatjesmaker te worden.

Postiljon 12-08-2010

Een jaar geleden vertrokken we halsoverkop uit hetparadijs. Na drie heerlijke dagen begonnen we aan een helse reis richting hetafscheid dat we niet konden voorkomen. We verlieten het mooie landschap tijdenseen broeierige hitte en de regen verwelkomde ons bij de grens.

Halverwege de reis droogte ik mijn tranen om hetnieuws dat mij eerder bereikt had. We waren te laat voor een afscheid en onsdoel was slechts nog een behouden thuiskomst. We waren onderweg naar hetlevenloze lichaam. Het lichaam van mijn vader die niet langer had kunnenwachten omdat het op was en klaar voor de dood.

De regen stopte en de lucht klaarde op. Met heteinde van onze reis in zicht, zagen we de kleuren van een prachtige regenboog,die de hemel sierde. De regen en de zon vochten om een plekje tijdens denasleep van deze donderbui  en hetresultaat staat in mijn geheugen gegrift.

“Kijkmama, een regenboog en hij eindigt precies boven het huis van opa!”

Mijn ontroostbare meisje leefde plotseling op uithaar reisroes en keek vol verwondering naar het prachtige natuurverschijnsel.De zon kwam voorzichtig achter de wolken vandaan en ik voelde de warmte weerterugkeren.

“Jalieverd, dat is de trap waarmee opa het huis kan verlaten”

“Zitoma bovenaan de regenboog op opa te wachten mam?”

Het beeld van mijn moeder, bovenaan de regenboog,brengt een glimlach op mijn gezicht. Zou ze daar met flesje wijn en twee glazenvan het uitzicht genieten? Heeft ze op hem gewacht en wil ze enthousiastvertellen over hoe ze het daar heeft gehad en hoeveel ze hem heeft gemist? Hemhonderduit vragen over alles wat hij, zonder haar, heeft meegemaakt en vragenhoe het met haar kinderen en kleinkinderen is?

Na elke regenbui speur ik de lucht af, op zoeknaar een regenboog en elke keer als er weer eentje te zien is, denk ik terugaan die dag. De verbinding tussen hemel en aarde is de brug die grote liefdesherenigd. De pot met goud uit het sprookje heeft voor mij een hele anderebetekenis gekregen.  Het is niet het gouddat te vinden is onderaan de regenboog, maar het hart van een geliefde diegeduldig heeft gewacht op het juiste moment om weer samen te zijn met de liefdevan zijn leven…

Postiljon 05-08-2010