Maandelijks archiefs: september 2010

Ik zie een vrouw. Ik zie een dappere jonge vrouw, omlijst door kale schoonheid. Ik zie het gevecht dat ze heeft geleverd en ik zie de gelaatstrekken die haar verdriet en pijn subtiel verraden.  Ik zie karakter en het verhaal dat ze wil delen. Ik zie strijdlust en ik zie de littekens op haar borst. Hoe sterk is deze vrouw en tot hoever reiken de littekens? Was deze vrouw altijd zo zelfverzekerd of zie ik daar toch een glimp van twijfel?

Ik zie een vrouw met een verleden. Ik zie kwetsbaarheid en diepgewortelde angst. Ik zie een vrouw die alles heeft gegeven om bij haar gezin te kunnen blijven. Ik zie een liefhebbende moeder, maar ik zie een ook passionele vrouw. Ik zie een meisje dat hunkert naar de liefde en steun van haar overleden ouders. Ik zie levenservaring die past bij een vrouw op respectabele leeftijd. Ik zie levensvreugde en ik proef het geluk dat zij uiteindelijk gevonden heeft.

Ik zie een vrouw die nieuwe doelen heeft gevonden. Ik zie de verandering door het lot wat haar is overkomen. Ik zie de groei die ze heeft doorgemaakt en ik zie de verliezen die ze daarvoor heeft geleden.

Ik zie mijn eigen kracht en ik zie passie. Ik zie een sterke vrouw. Ik zie mezelf. Ik silhouet.

Foto: Martijn Gijsbertsen

Femke van Rossum, 37 jaar
Diagnose borstkanker, 32 jaar
Behandeling en amputatie, gevolgd door reconstructie beide borsten, 32-34 jaar
Geboorte tweede kind en klein wonder, 35 jaar
Erfelijk belast, BRCA1

*Voor diagnose werkzaam in de autobranche en sinds twee jaar praktiserend auteur.
*Doelen en passies: schrijven, ervaringen delen, inspireren en motiveren. 

Na mijn grensverleggende ervaring als fotomodel, vervolgde ik mijn ontdekkingsreis door deze nieuwe wereld en nam ik stappen die niet eerder voor mogelijk had gehouden. Om de foto te presenteren, vroeg de organisatie mij mee te werken aan een kleine documentaire. Het bewegende portret zal vertoond  worden tijdens het jaarlijkse gala  dat gegeven wordt om de start van de borstkankermaand  in te luiden. 

Voor het nemen van een foto is geen stilte vereist. Het vastgelegde plaatje vraagt om concentratie, maar verhult alle activiteiten rondom het te fotograferen onderwerp.  Zodra een camera bewegende beelden registreert, spelen achtergrondgeluiden plotseling wel een grote rol. Dit gegeven heb ik  aan den lijve ondervonden.

In ons huis is stilte zeldzaam. Met een dreumes, twee honden en drie katten is er altijd geluid aanwezig, maar omdat ik niet beter weet, ben ik er doof voor. Totdat er een joekel van een microfoon voor mijn neus geplaatst wordt en ik mijn verhaal moet doen. Dan hoor ik plotseling de nageltjes van mijn hond op het laminaat en het gekrabbel van de kat aan de krabpaal. Mijn kleine man leg ik strategisch te slapen, maar het mag duidelijk zijn dat hij niet te programmeren is. Hij kletst er vrolijk op los in zijn bedje en roept ondertussen af en toe om zijn moeder.

Als hij eindelijk slaapt, brengen we de honden naar boven om meer rust te creëren. Dit blijkt geen oplossing want met de twee vreemde mannen over de vloer en de kabeltjes en snoertjes die zij door het huis hebben gelegd is onrust geboren. Net als ze willen starten met filmen begint één van mijn honden te piepen.  We halen de hond er maar bij en hopen dat alle geluiden zo redelijk gedempt zijn. Dan ontdekt ze de vacht van de buitenmicrofoon en ziet het aan voor konijn. Met het beest in haar bek, neemt ze een sprintje door de kamer. Een kat springt op schoot en speelt met de snoertjes van de camera.

Vier uur lang zijn we bezig om het gewenste beeldmateriaal te verkrijgen. Ik ben mijn schaamte ontgroeid en het lukt me zelfs om redelijk ontspannen te lunchen, in bijzin van de camera’s. Zonder schaamte neem ik plaats achter mijn laptop en typ onzin omdat de ploeg dit proces vast wil leggen.

Dan is het klaar en vertrekt de cameraploeg.  De rust keert terug en dan is het plotseling heel stil in huis. 

Postiljon 23-09-2010

De lengte waarop de rok gedragen wordt, isafhankelijk van het economisch klimaat en kleurkeuze voor een auto vertelt onsiets over het rijgedrag van de chauffeur. We hebben gemiddeld twee keer perweek seks en produceren daarmee twee punt vier kinderen, waarvan de helft  weer verdeeld moet worden bij het percentagehuwlijken dat uiteindelijk strandt.

Rode wijn bevat antioxydanten en dat voorkomt harten –vaatziekten, maar kan de ontwikkeling van kanker wel weer bevorderen. Wateen dilemma’s brengen de uitslagen van sommige onderzoeken toch!  Deodorant veroorzaakt geen borstkanker enzelfonderzoek draagt niet bij aan het terugdringen van het aantal patiënten.

Soms zien we door de bomen het bos niet meer enhet aantal onderzoeken dat dagelijks weer de revue passeert, brengen geenduidelijkheid in onzekere tijden. Het nut van veel onderzoeken is ver te zoekenen ik vraag me wel eens af wie toch steeds weer bedenkt dat deze informatienuttig kan zijn. Wil ik wel weten hoeveel haren er nodig zijn om een auto vande grond te tillen en welke toegevoegde waarde heeft een onderzoek naar hetslaapgedrag van pinguïns?

Natuurlijk is er een marktwaarde gekoppeld aan hetgebruik van seksspeeltjes in huiselijke kring en doen de broccoliboeren hetgoed, dankzij het gegeven dat deze groente helpt tegen de ziekte vanAltzheimer.  Het probleem van dit soortuitkomsten is echter dat ze vaak binnen afzienbare tijd worden tegengesproken.

Vandaag is thee een heilzaam middel tegenovergewicht en morgen is het misschien wel weer kankerverwekkend. Roken werdooit door artsen aangeraden en tegenwoordig weten we welke verschrikkelijkegevolgen deze gewoonte kan hebben. Spinazie opnieuw opwarmen was not done, maarinmiddels blijkt dit totaal ongevaarlijk.

Hoe is het mogelijk om vertrouwen te houden in dewetenschap, als het zichzelf steeds tegenspreekt? Natuurlijk ontwikkelt de menszich steeds verder en worden we steeds wijzer, maar soms heb ik het idee dat aldeze onderzoeken ons een rad voor ogen draaien. Ze veroorzaken onrust enonduidelijkheid en dat kan volgens mij toch echt niet de bedoeling zijn!

Daarom voor mij gewoon een rode stationwagen, eenrok tot ruim boven de knie en ’s avonds een heerlijk glaasje wijn. Wat dit overmij zegt? Dat ik praktisch ingesteld ben en mijn twee kinderen graag veiligvervoer, niet bang ben om mijn knieën te tonen en graag van het leven geniet.Daar heb ik geen onderzoek voor nodig, maar gewoon gezond verstand! 

16-09-2010 

Een goede baan, carrièremogelijkheden, een schoolgaande dochter, opvang geregeld en eindelijk vrijheid. Na een mislukte relatie, koos ik voor mezelf en stond aan het begin van de rest van mijn leven. Op mijn kleine flatje was ik gelukkig en ik genoot ervan mijn eigen beslissingen te nemen. Financieel was het zwaar, maar dat woog niet op tegen de kansen die ik kreeg om mijn leven eindelijk in te richten zoals ik dat zelf wilde…. Verder lezen? klik HIER

Elke keer leef ik er weer in stille angst naartoe. Sinds mijn controles in het ziekenhuis qua frequentie zijn afgenomen,praat ik er niet meer over, om anderen niet ongerust te maken of steeds opnieuwuit te moeten leggen wat het met mij doet. Het is geen angst voor hetonbekende, maar de confrontatie met mijn status als kankerpatiënt. Dewachtkamer waar ik zoveel uren heb doorgebracht is nog steeds vertrouwd en deafbeeldingen aan de muur heb ik al vele malen bestudeerd. Mijn wachtkamergenotenzijn in zichzelf gekeerd of praten zachtjes met hun gezelschap over wat zijverwachten. Steeds als er iemand uit het kamertje van de chirurg komt, vraag ikme af of die ook het gesprek heeft gehad, waar mijn wereld vijf jaar geledendoor op zijn kop kwam te staan.

Ik weet waarom ik wacht en stoor me er niet aandat het al twintig minuten geleden is, dat ik op de agenda stond. “Tijd heeltalle wonden, dus wordt alstublieft niet boos als u moet wachten”, staat er opeen briefje dat naast de receptie hangt. Dat briefje hing er nog niet, tijdensmijn vorige controle en ik glimlach wrang. Ik weet hoe het is om slecht nieuwste horen en weet hoe belangrijk het is als er dan iemand is die alle tijd voorje neemt. Als dat dan betekent dat ik voor een ander wat langer in dewachtkamer zit, dan kan ik slechts hopen dat de extra tijd benut is om goednieuws te brengen.

Voor mij komt het goede nieuws ook.  Geen afwijkingen en geen reden tot zorgen, ishet oordeel. Ik mag naar huis en krijg tien maanden uitstel, voordat mijnvolgende controle weer op de agenda komt. Even geen gedoe aan mijn lijf. Met enheerlijk gevoel en goede vooruitzichten stap ik naar buiten. De dikke dossiersgaan mee met de assistente en ik weet dat ze nog maar één keer uit de kastzullen komen. Over tien maanden nog één controle, voordat mijn dossiersvoorgoed naar de kelder van het ziekenhuis verdwijnen om daar te verstoffen.

Medisch gezien ben ik over tien maanden genezen. Datklinkt prachtig, maar is in de praktijk helaas iets anders. Toch hoop ik stilletjesdat met mijn dossiers, mijn angst ook weggeborgen kan worden. Dat ik mijn angstmee kan geven aan de assistente, zodra ze het loopje richting de kelder maakt.

Postiljon 09-09-2010

Verhalen van lotgenoten zijn zo uiteenlopend entoch ook gelijk. We ontwikkelen allemaal een flinke portie vechtlust en wetendat het leven na kanker nooit meer hetzelfde zal zijn. We komen vaak sterkeruit de strijd of hebben de waarde van gezondheid geleerd. Sommigen zullen nooitde overwinningsvlag kunnen heffen en sommigen zullen nooit het gevoel vanoverwinning beleven omdat de angst altijd blijft.

De gevolgen van kanker zijn voor iedereen andersen ervaringen zijn niet te vergelijken. Er is geen gradatie in ernst, maarslechts een gradatie in beleving. Welke behandeling iemand ook ondergaat, hetfeit blijft dat de ervaring iedereen op zijn eigen manier treft. We vechtenonze eigen strijd en we bepalen allemaal onze eigen strategie en het tempowaarin we onze ervaringen verwerken.

Ik schrijf om te verwerken en merk dat hetnaderende einde van mijn ziekteperiode mijn herinneringen aan de tijd dieachter mij ligt, aanwakkert. Het voelt zo dubbel om blij te zijn entegelijkertijd te rouwen om wat er gebeurd is!

Geen controles meer, betekent geenziekenhuisbezoek en dat is een prettig vooruitzicht. Tegelijkertijd brachtendie nare bezoekjes ook een stukje zekerheid. Ik ben gaan rekenen op die steedsherhalende bevestiging dat ik gezond ben en ben daarom bang voor de leegte diekomt na afloop. Ben ik sterk genoeg om op mijn eigen oordeel te vertrouwen?Hebben de afgelopen vijf jaar mij voldoende vertrouwen gegeven in het lichaamdat mij ooit zo in de steek liet?

Ik zou zo graag juichen en mijn overwinningsvlaglaten wapperen, maar gevoelsmatig hangt die vlag halfstok. Dat is voor mijnomgeving soms moeilijk te begrijpen en voor mij nog moeilijker om uit teleggen. Misschien  ben ik er nog niet aantoe om dat los te laten wat mij zo lang in zijn greep heeft gehouden  omdat het zo’n groot deel van mijn leven isgeworden en ik niet wil vergeten hoe kwetsbaar het leven is!

De passie in mij, wordt gevoed door mijn angst omte vergeten alles uit het leven te halen wat er in zit. Mijn angst voor hetzwarte gat is groot en mijn vlag zal ik pas hijsen, als ik klaar ben metverwerken. Tot die tijd leef en vecht ik in mijn eigen tempo en hoop dat mijnomgeving dat tempo kan blijven bijhouden…

“Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker” Een bekende slogan, die we allemaal wel kennen. Makkelijker? Nou, daar zijn de meningen over verdeeld!

De laatste paar weken ben ik druk bezig met het inhalen van wat achterstallige administratie en dat bezorgd mij aardig wat hoofdbrekers. Het grootste struikelblok in deze klus, is toch wel de belastingdienst en daarbij galmt de slogan hinderlijk door mijn hoofd. Aanslagen en toeslagen liggen keurig op een stapeltje en hoe langer ik er naar kijk, hoe ingewikkelder het lijkt te worden. Als ik de brieven op datum sorteer, stuit ik op een aantal exemplaren die dezelfde dag verstuurd zijn, maar elkaar behoorlijk tegenspreken. Volgens de eerste brief moet ik flink betalen en de volgende brief belooft een teruggave. De één is definitief en de andere voorlopig, maar een derde brief weerlegt beide conclusies.  Hoe dieper ik spit, hoe vaker ik mijn wenkbrauwen frons. De belastingjaren lopen kriskras door elkaar en mijn saldo schommelt als een vissersboot op volle zee tijdens een fikse najaarsstorm.

Ik besluit de belastingdienst te bellen voor en afspraak, maar dat blijkt telefonisch niet mogelijk. In een brief licht ik mijn vraagtekens toe en sluit af met het verzoek om hulp. Binnen zes weken moet de afspraak een feit zijn. Ik tel ruim zeven en het is nog steeds stil aan de overkant. De blauwe enveloppen zijn duidelijk nog niet op, maar de inhoud brengt geen verlossing. Nieuwe berekeningen brengen slechts uitbreiding van de onduidelijkheid en ik zoek verder naar een oplossing. Met wat gegoole kom ik uit bij HUBA en via de email vraag ik de beloofde hulp aan. Ook dit verzoek is tegen dovemansoren gericht en terwijl mijn mailbox zich vult met allerlei spam en persoonlijke berichtjes, blijft elke reactie uit.

Wanhopig doe ik een poging om toch zelf wat orde op zaken te stellen, als mijn oog plotseling valt op een foldertje dat als bijlage bij één van de laatste aanslagen heeft gezeten. Het is de Wegwijzer Toeslagen, waarin stap voor stap wordt uitgelegd hoe te handelen en hoe de aanslag te controleren. Op de achterkant van het foldertje staat met grote letters:  “Wij helpen u graag”. Mijn wenkbrauwen schieten ditmaal tot aan mijn haarkruin. Wie bedenkt toch die slogans van de belastingdienst en toeslagen?

Ze maken het dus niet makkelijker, maar onbedoeld wel leuker want de absurde beloftes werken mij zo langzamerhand behoorlijk op de lachspieren! 

Postiljon 02-09-2010