Maandelijks archiefs: oktober 2010

Meneer wil tegenwoordig alles zelf doen. Zelluf het licht aandoen, zelluf de deur open doen, zelluf eten en zelluf de gordeltjes van de kinderstoel vastmaken.

Dat er met de wil van een tweejarige niet te spotten valt, is mij inmiddels wel duidelijk. Het begint al bij het ontwaken. Vanaf het moment dat ik het licht in zijn kamer inschakel, begint mijn zoon aan zijn dagelijkse missie om zijn zelfstandigheid verder te ontwikkelen. Het aankleden laat hij grotendeels nog aan mij over, maar zodra ik hem naar beneden wil tillen worstelt hij zich uit mijn armen. Het licht moet uit en hij wil zijn kamerdeur zelf sluiten. Dat ik de kamer nog niet verlaten heb, is dan slechts nog een klein detail. Hij vervolgt zijn weg onverstoord, tenzij ik de deur nog eens open om hem te kunnen volgen. Dan begint het ritueel weer van voren af aan, maar dan met mij aan de goede kant van de deur. De trap is zijn volgende uitdaging. Stapje voor stapje schuifelt hij naar beneden. Bij elke stap moet hij zich opnieuw uitrekken omdat zijn armpjes maar zijn net lang genoeg om de leuning vast te kunnen houden. Hij laat zich niet opjagen en helpen is totaal zinloos. Nee, hij wil dit klusje zelluf klaren en daarbij is haast geen optie.

Beneden wacht weer een nieuwe uitdaging. Of het nu zijn eten is, de stoel is waar hij in wil zitten of het aandoen van zijn jas; hij rust niet voordat hij elk klusje onder de knie heeft.  Elke dag brengt een nieuwe beproeving en elke handeling vraagt extra tijd.

Soms raak ik gefrustreerd door zijn sterke wil en dan wordt mijn geduld op de proef gesteld, maar als hij trots laat zien dat hij zijn jasje zelf heeft opgehangen, zie ik de investering van ons als ouders.

Zijn ontwikkeling wordt gevoed door ons doorzettingsvermogen en dat hebben wij als ouders zelluf meegegeven! 

Postiljon 28-10-2010

Ieder mens wordt geboren met een eigen talent.  Soms duurt het lang voordat we het talent in onszelf te ontdekken, maar tegenwoordig helpt de media een handje. Dankzij de verschillende talentenjachten op televisie, wordt jong en oud uitgenodigd om kunstjes te vertonen voor een jury en de rest van televisiekijkend Nederland. Wie ook maar een beetje kan zingen, dansen of koken slooft zich uit om dit talent te verkopen aan het publiek of de scouts, in de hoop ontdekt te worden. Ook zakelijk talent en natuurlijke schoonheid krijgt een kans om zicht te profileren. Het nieuwe solliciteren vraagt om media aandacht en tegelijkertijd is dit medium een gevaar voor elke sollicitant.

Wie zijn gegevens in de ether gooit, loopt het risico dat een toekomstige werkgever ze gebruikt om zijn oordeel te vellen. Foto’s van een avondje uit of een compromitterende uitspraak via Twitter; het kan je maken of breken.  Een werkgever, op zoek naar de juiste persoon, kan tegenwoordig kiezen uit een groot aanbod en daarbij kan een uitlating op de digitale snelweg veel invloed hebben.

Mijn talenten zijn niet te meten in één van de familieshows die de avonden vullen op de tv. Ik schrijf en ik zorg. Mijn talent ligt in doorzettingsvermogen en de kunst van het organiseren. Ik gebruik mijn talent om mijn gezin draaiende te houden en maak gebruik van de voor mij beschikbare middelen om te groeien in mijn kunnen.

Om mijn droom waar te maken is naamsbekendheid belangrijk. Toch ben ik niet altijd zakelijk genoeg om mijn netwerken te benutten. Iets houdt mij tegen om ongegeneerd gebruik te maken van de contacten die ik vergaard heb. Ik bezit namelijk ook het talent om lief te hebben, respect te tonen en mijn bescheidenheid te behouden. Dit talent remt mijn groei soms een beetje, maar is te waardevol om links te laten liggen. Laat mij dus maar gewoon langzaam groeien; dan komt de bloei vanzelf!

Postiljon 22-10-2010

De wekker gaat, maar het is nog vroeg. Mijn kussen is heerlijk zacht en ik draai me nog even lekker om in het kuiltje dat ik gisteren gegraven heb. Er is nog geen leven in huis, dus ik kan best nog wel even blijven liggen. Nogmaals de wekker en wat hoor ik daar? De slaapkamerdeur wordt zachtjes geopend. Tik,tik,tik, doet mijn staart tegen de muur. Ik kan het niet bedwingen! De baas staat op en een aangeboren enthousiasme maakt zich van mij meester. Ik ben plotseling klaarwakker en spring op uit mijn warme bed.  

Hallo, hallo, hallo!! Wat leuk dat je wakker bent, wat gaan we allemaal doen vandaag? Gaan we wandelen, balletjes gooien, spelen? Wanneer krijg ik eten, aai eens over mijn oren! Hallo, hallo, hallo, ik ben hiero! Ik moet plassen, gaan we uit? Ik wil aandacht, ik wil een knuffel, ik wil mijn bal, mijn botje, mijn speeltje!

Eerst komt er koffie, maar wat is dat? De thermoskan komt uit de kast en er liggen ongesmeerde broodjes in de trommel. De baas ploft even neer en ik ga vragen wat het allemaal te betekenen heeft.

Gaan we op vakantie, gaan we een stukje rijden, gaan we wandelen? Krabbel eens achter mijn oor, aai me; mag ik op schoot? Hallo, hallo, hier ben ik! Waar is mijn bal en wanneer vertrekken we? Wat gaan we doen en hoe lang gaat het nog duren?

De broodjes worden gesmeerd en de tas ingepakt. De hele familie gaat mee, dus het moet wel wat bijzonders zijn. Is dat mijn tuigje? Waar gaan we naartoe en hoe lang zijn we onderweg?

Hallo, hallo, krijg ik nog antwoord? Het vertrek is aangebroken en ik ben op van de zenuwen. Tik, tik, tik tegen de voordeur. Ik wil uit, mijn tuigje aan, rennen, vliegen, springen!

De deur gaat open en we lopen richting auto. Open die deur, ik wil achterin! Ik wil mee met mijn familie om ze te beschermen, schiet nu eens op! De rit duurt oneindig, maar ik wil niet zitten. Ik voel dat er wat staat te gebeuren en wil niks missen.

Mijn tuigje is mee en dat eigenlijk maar één ding betekenen: Vandaag rijden we naar Zoetermeer en dan mag ik de bal gaan halen. Vandaag is de dag dat de baas voor mij schreeuwt, springt en rent. Vandaag is flyball, vandaag is het mijn dag!

Zoetermeer 17 oktober 2010

Ondanks de verschillende fases die mijn kinderen doorlopen, zijn er veel gelijkenissen in hun ontwikkeling merkbaar. De dimensie van een negenjarig meisje mag dan anders zijn dan dat van haar tweejarige broertje; voor mij voelt het of de belevingswerelden van mijn kinderen parallel lopen.

Het loslaten van kinderen is lastig. Kinderen hebben behoefte aan zelfstandigheid en als ouder heb je de taak om vrijheid te geven en tegelijk de veiligheid te waarborgen.

Mijn dochter zoekt haar vrijheid buiten de deur. Ze wil zelf haar vriendinnetjes opzoeken en breidt zo haar territorium uit. Waar ze eerst niet verder kwam dan onze eigen straat, loopt ze nu zelfstandig naar het basketbalveldje of steekt straten over om speelkameraadjes te zoeken

Mijn zoon groeit mee, maar behoeft daarbij wel nog veel bescherming. Ook hij wil zelf bepalen waar hij loopt en is daarbij nog zelden gediend van een begeleidende hand. Hij wil rennen en weigert de hand die hem gereikt wordt. Hij blijft in de buurt, maar zoekt tegelijkertijd naar manieren om zijn grenzen te verleggen. Met een enorm gevoel voor drama, stort hij zich ter aarde, als ik hem afrem in zijn zoektocht naar vrijheid.

Het valt niet altijd mee om een balans te vinden. Het stimuleren van zelfstandigheid staat soms recht tegenover de natuurlijke behoefte om te beschermen. Een grens bepalen kan leiden tot verdriet en teleurstelling en met het vrijlaten bouw je een risico in.

Aan het einde van een dag vol uitdagingen, wacht  het antwoord op de vraag of we de juiste keuzes hebben gemaakt. Tijdens het toestoppen, veranderen de kleine rebellen weer in de hulpbehoevende wezentjes. Het stoere meisje wil ingestopt worden en haar broertje slaapt niet zonder knuffel en het vertrouwde muziekje van de speeldoos.

De lichten mogen uit omdat ze niet bang zijn in het donker. Ze zijn nog klein, maar wel zelfverzekerd omdat ze weten dat ze thuis altijd veilig zullen zijn.

Postiljon 14-10-2010

Ondanks dat ik veel uit het leven haal, is mijn leven niet flitsend of glamourous. Ik werk vanuit huis, schrijf, breng kinderen naar school, doe het huishouden en verschoon luiers. Ik werk parttime in een tankstation en ben vrijwilligster op een hondenschool.

Mijn dagelijkse werkzaamheden vragen niet om mooie kleren en in de regel voel ik mij het prettigst op mijn slippers en in een makkelijke spijkerbroek. Ik ben praktisch ingesteld en heb voldoende zelfvertrouwen,  maar soms zijn er gelegenheden die vragen om een kleine metamorfose.

Wanneer we verwacht worden op de uitreiking van de Pink Ribbon Award en ik ook nog eregast blijk te zijn, heb ik een beetje spijt van mijn beperkte keuze in mijn garderobe. Een zoektocht naar een geschikte jurk, leert mij dat de etiquette voor zo’n gelegenheid veeleisend zijn. Ik leen uiteindelijk een jurk van een vriendin en voor deze gelegenheid ga ik met poedertjes en haarlak in de weer.

Klaar voor de avond, vertrekken we in onze praktische stationwagen richting Amsterdam en daar wacht ons een bijzonder onthaal. Ik geef een interview voor commerciële televisie, bewandel de roze loper, poseer voor de pers en deel de ruimte met half bekend Nederland. Niemand minder dan Glennis Grace zingt mij persoonlijk toe en heel eventjes sta ik in het middelpunt van alle belangstelling. Ik ben stoer en glamourous en begeef me tijdelijk in een wereld waar velen van dromen.

Dan komt er een einde aan de avond. Wiebelend loop ik op mijn pumps over de ongelijke bestrating. Ik doe mijn schoenen uit en laat de roes nog heel eventjes doorwerken. Even twijfel ik nog of ik een schoen zal achterlaten om het sprookje compleet te maken. Morgen begint het normale leven weer. Dan kan ik weer luiers verschonen en mij bezighouden met aardse zaken. Toch ben ik graag Assepoester. Het sprookje duurde kort, maar heeft mij wel geleerd hoe bijzonder mijn leven is; ook zonder glamour.

Postiljon 07-10-2010

Mijn enorme gevecht om in leven te blijven, de voorzichtige overwinning en de ontmoeting met mijn grote liefde. De operaties, de misselijkheid, de pijn en de angst. Mijn trouwdag, het feest, het geluk en de steun van lieve vrienden. De grote veranderingen en de keuzes die ik daarvoor maakte. Mijn nieuwe start, de wonderbaarlijke zwangerschap en de groei van mijn buik. De ontwikkelingen die van mijn kleine meisje een grote meid maakte en de geboorte van mijn kleine, grote beer.

De geboorte van mijn nieuwe leven en de nieuwe richting waar ik het ingestuurd heb. De uitgave van mijn boek en het verdriet om papa. De strijd om jouw nalatenschap en het verdriet om het verliezen daarvan. De eerste stapjes van je kleinzoon en de boekbespreking van je oogappeltje. De moeilijke dagen en de dagen vol van vreugde. Mijn persoonlijke overwinningen en alles wat ik daarmee bereikt heb. De vrouw die ik geworden ben en de offers die ik daarvoor heb gegeven.

Er is zoveel dat ik je vertellen wil en ik zou zoveel geven voor een kans om nog één keer met je te praten. Dan zou ik je vertellen hoeveel ik je mis en hoe graag ik je bij me had gehad om advies te geven bij alle moeilijke beslissingen. Dan zou ik je kunnen vertellen over alle plannen die ik nog heb en je kunnen laten zien dat ik jouw passie in me heb.

Als ik je nog één keer kon spreken, zou ik de moeilijke dagen verzwijgen en samen willen lachen om alle genante momenten die ik beleefd heb. Dan zou ik je vertellen hoeveel ik op je lijk en hoe trots ik ben op wat ik bereikt heb. Ik zou niet vertellen hoe eenzaam ik me soms voel en hoe boos ik op je ben omdat je me verliet toen ik je het hardste nodig had.  Ik zou niet vertellen dat ik mezelf soms stiekem in slaap huil om jou en de angst waar ik mee leef.

Op dagen als deze schrijf ik brieven aan jou om het gevoel te behouden dat je nog bereikbaar bent, maar ik verstuur ze niet omdat ik weet dat je meeleest. Ik weet dat je bij me bent en ik mijn gevoelens niet voor je kan verbergen. Ik weet dat je over me waakt omdat jouw ziel in mij voortleeft en daarmee ben je misschien niet aanspreekbaar, maar wel heel dichtbij.

In oktober kleurt Nederland roze. De blaadjes vallen van de bomen en de lintjesregen barst los .Daarbij wordt geen gelegenheid onbenut gelaten om aandacht te vragen voor het belang van bewustwording. Tegelijk met de regen, barst elk jaar weer de discussie los over de overdaad aan commercie die bij de campagne komt kijken. Sponsors varen wel bij het imago van het lintje en de detailhandel lift vrolijk mee op de hype die ontstaat.

Is al deze aandacht wel terecht en wel aan het juiste adres geadresseerd? Zijn het niet de slachtoffers van borstkanker die aandacht verdienen en is het wel eerlijk dat slachtoffers van andere vormen van kanker deze aandacht niet krijgen?

Deze vraagstukken houden ook mij elk jaar weer bezig en ik zie de borstkankermaand dan ook met een dubbel gevoel tegemoet. Ik bewonder de initiatieven, maar voel ook schuld over de ongelijk verdeelde aandacht. Verdient niet gewoon iedereen die met kanker te maken krijgt een lintje? In mijn ogen is iedereen die strijdt tegen deze vreselijke vijand per definitie een oorlogsheld. Slachtoffer of naaste, winnaar of verliezer!

Soms is commercie noodzakelijk om doelen te bereiken. Aandacht voor kanker blijft belangrijk en geld voor onderzoek is daarbij van cruciaal belang. Als ik dit doel steun, door het lintje te dragen, dan doe ik dat met liefde en trots.

Maar voor mij staat het lintje voor meer dan commercie. Het is het lintje dat ik draag voor iedereen die de vijand trotseert en voor iedereen die de littekens voor altijd tot diep in het hart zal blijven voelen. Zij die na oktober nog dagelijks geconfronteerd blijven met de gevolgen van kanker. Zij die, net als ik, het hele jaar door moeten vechten; ook als er weer nieuwe blaadjes aan de bomen groeien.  

Ik trotseer de commercie door te vragen welk deel van de opbrengst het doel daadwerkelijk steunt. Zo kan ik met een goed geweten blijven steunen en mijn eigen omgeving bewust blijven maken. Ik draag mijn lintje voor iedereen en met net zoveel trots als de littekens die ik eronder verberg, omdat die het bewijs zijn van mijn overwinning.

Ik beken kleur en kies voor roze, maar blijf toch steeds weer opnieuw benadrukken voor iedereen die een steentje wil bijdragen:

Koop gerust, maar laat je goed informeren en koop vooral heel bewust!