Maandelijks archiefs: november 2010

Acht jaar geleden kreeg mijn meisje een hond van haar vader. Van een kleine doerak, groeide hij uit tot een bullebak met een goede smaak voor kleine keffertjes. Hij was moeilijk handelbaar en genoot een opvoeding van de meest inconsequente baas ter wereld.

Mijn meisje groeide op en zag haar vertrouwde wereld verdwijnen. Door de daden van haar vader, werd ze geconfronteerd met de harde werkelijkheid en door de ziekte van haar moeder moest ze haar onschuld veel te jong opgeven.

Niet alleen mijn meisje werd de dupe van de situatie. Haar hond kwijnde weg in het asiel, toen zijn baas gestraft werd voor zijn daden en hij verbleef op verschillende opvangadressen omdat zijn baas geen vaste verblijfsplaats wist te vinden, na zijn detentie.

Na acht jaar is de hond van mijn dochter een zachtaardige lobbes. Zijn streken is hij kwijt, ondanks de streken van zijn baas. Hij heeft rust gevonden en zijn baas ziet nu eindelijk in dat hij die rust ook verdient!

Omdat er voorlopig geen zicht is op nieuwe huisvesting, moet de hond van mijn dochter zijn dagen en nachten doorbrengen in de auto en dat is met deze temperaturen onmenselijk!

Zijn baas ziet de ernst van de situatie in en neemt- misschien wel voor het eerst in zijn leven- een verantwoordelijke beslissing. Hij doet afstand van zijn hond en zoekt iemand die deze arme lobbes een mooi thuis kan bieden.

Voor mijn meisje zou het mooi zijn als zij haar hond kan blijven zien, zodat ze nog een klein stukje van haar onschuld kan behouden. Daarom doe ik een oproep aan alle hondenliefhebbers in mijn omgeving.  Niet voor zijn baas, maar voor de hond die ooit ook aan mijn zorg was toevertrouwd en uit liefde voor mijn kind.

Alvast bedank voor jullie aandacht!

Wie meer wil weten over de hond, zijn conditie of de gehele situatie, kan mij mailen voor info.

Hij was ooit gevuld en roze van kleur. De jaren van knuffelen en troost hebben hem veranderd in een onherkenbaar figuurtje, maar met het verdwijnen van kleur steeg zijn waarde tot ongekende hoogte. Het is het beste vriendje van mijn dochter en nu is hij kwijt.

Toen ze nog geen jaar oud was, kreeg ze haar “Poppie” van een tante en sindsdien zijn de twee onafscheidelijk. In moeilijke tijden bood hij haar steun en hij verjaagde alle monsters onder haar bed, maar sinds vorige week huilt ze zichzelf in slaap en lijkt ze ontroostbaar.

“zou Poppie nu ergens op straat liggen en zou hij het dan niet koud hebben?”, vraagt ze aan mij en mijn hart breekt bij de aanblik van haar rode oogjes en onzekere blik. Voor haar is hij een levend wezentje en het gemis raakt ook mij heel diep in mijn hart. Ik wil haar de hoop  niet ontnemen, maar vrees dat ze haar vriendje voorgoed kwijt is. Uit wanhoop plaats ik advertenties en doe via deze weg een oproep om uit te kijken naar het knuffeltje dat mijn dochter gesteund heeft in de moeilijke tijd die achter ons ligt.

Hij is het laatst gesignaleerd in de omgeving van Snowworld en om zijn nek hangt een metalen plaatje met mijn telefoonnummer. Op het eerste gezicht lijkt hij vies en kleurloos, maar hij geeft kleur aan het leven van mijn meisje en is haar waardevolste bezit. Hij draagt geheimen en herinneringen bij zich en heeft de geur van troost en vertrouwen. Zijn waarde is niet in geld uit te drukken en de beloning voor het vinden is onbetaalbare blijdschap.

In mijn hart voel ik de leegte die Poppie in het leven van mijn dochter heeft achtergelaten.  Er mist een stukje van haar persoonlijkheid, zonder de aanwezigheid van haar beste vriendje en ik heb op dit moment nog geen idee hoe ik die leegte voor haar kan opvullen. 

Postiljon 25-11-2010

De afgelopen weken waren druk. Ik heb veel extra uren gewerkt, opdrachten uitgewerkt, draken verslagen en emoties verwerkt. Ik heb mijn schouders gezet onder huishoudelijke probleempjes en alles gegeven om de boel draaiende te houden.

Nu draait het voor mijn ogen. Ik ben moe en word geteisterd door vage klachten. Ik ben doorgaans een doorzetter en heb mij nooit laten afremmen door de pijntjes en ongemakken, maar de optelsom van problemen hebben mij veranderd in de klager die ik nooit geweest ben.

Heeft de angst mij veranderd in een hypochonder of heb ik gewoon teveel hooi op mijn vork genomen?

Ik ben boos op mezelf omdat ik mijn gemoedsrust laat beïnvloeden door zaken die waarschijnlijk een gevolg zijn van alle drukte. Ik ben onzeker over mijn instinct omdat het mij in de steek heeft gelaten, net als mijn lichaam.

Moet ik mijn klachten serieus nemen of is het gewoon de man met de hamer die mij vertelt dat ik een stapje terug moet doen?

Ik zoek naar logische verklaringen en stel een bezoek aan de huisarts uit omdat ik geen paniek wil zaaien hoop dat de tijd alle wonden heelt. Ik zoek naar een wapen om de man met de hamer te lijf te gaan en weet dat het wapen verscholen zit in de rust die ik nog niet gevonden heb.   

Daarom laat ik nu even de boel de boel en geef ik eens toe aan mijn eigen geklaag. Even niet sterk zijn, maar mijn tranen een uitweg geven. Niet omdat ik verdrietig ben, maar omdat ik de ontlading gewoon even nodig heb om aan te sterken.

Dus wie mij vandaag vraagt hoe het met me gaat, krijgt een klaagzang vol zelfmedelijden. Vermijdt mij of luister; morgen geef ik de man met de hamer gewoon een tikkie terug…

Alle dagen op een rijtje…

Dag 1

Bobbeltje

Een week lang een weblog bijhouden. In eerste instantie lijkt het makkelijke opgave, maar omdat ik mijn leven nu eindelijk op de rails lijk te hebben, voel ik een lichte paniek. Moet ik nu vertellen over hoe ik omga met de vermoeidheid  of de angsten waar ik dagelijks me leef, omdat ik de afgelopen jaren heb gevochten tegen kanker? Of moet ik juist vertellen hoeveel ik geniet van de prestaties van mijn negenjarige dochter en de zoon die ik twee jaar geleden als cadeautje in mijn armen sloot? Maar hoe naïef ben ik geweest om te denken dat ik de rust in mijn leven heb gevonden!

Drie weken geleden ontdekte ik een bobbeltje op mijn kaak.  Normaal geen reden tot paniek, maar in mijn leven is zelden iets normaal dus met de huisarts heb ik afgesproken de erwt goed in de gaten te houden.

Na een paar slapeloze nachten, hak ik de knoop door. De angst heeft gewonnen van mijn verstand en ik besluit dat ik maandag de assistente ga bellen om een verwijzing te krijgen voor een echo. Ik weet dat de radioloog gaat prikken en ik weet dat dit pijn zal doen, maar door mijn slechte ervaringen met bobbeltjes en cystes, ben ik een gewaarschuwd mens.

Aan het eind van het weekend, vind ik een klein stukje rust en kan ik mijn zorgen eventjes loslaten. De woorden van dit blog vliegen uit mijn vingers terwijl ik typ. Het belooft dan toch nog een spannende week te worden…

Dag 2

Monster

Mijn wekker gaat vroeg af. Het is een maandag die begint als alle anderen, maar dit keer sta ik op met een strijdlustig gevoel. Nog voordat ik mijn dochter naar school breng, pak ik de telefoon om de huisarts te bellen. Het irritante gepiep van de ingesprektoon, bezorgd mij het ochtendhumeur waar ik niet mee wakker was geworden. Gefrustreerd blijf ik proberen en als mijn dochter al lang en breed aan haar topo-toets zit, heb ik beet. Niks bekend van de afspraak die ik heb gemaakt en een verwijsbrief is nergens te vinden. De assistente belooft mij terug te bellen.

Met elke tik van de klok word ik nerveuzer. Diep in mij zit die angst en het monstertje vreet aan me. Herinneringen drijven boven en hoe langer het duurt, hoe meer het monstertje zich kan voeden met mijn gezond verstand. Van de sterke vrouw die ik doorgaans ben, is na een paar uur niks meer over en met tranen in mijn ogen druk op de nummerherhalingstoets van mijn telefoon.

Ik wil de huisarts zelf spreken en ik maak een afspraak voor later in de middag. Hij voelt opnieuw, maar kan mij niet gerust stellen. Het monstertje heeft al bezit van mij genomen en ik ben het logisch redeneren voorbij.

Met een afspraak voor morgen stap ik weer naar buiten en voel dat mijn vechtlust van vanmorgen mij heeft geholpen bij deze overwinning. Ik heb mezelf weer bij elkaar geraapt en spreek het monster in mij bestraffend toe.

Dag 3

Revange

Een gezwollen lymfeklier, dat is het oordeel. Voor mij absoluut niet bevredigend, want wat is dan de oorzaak van dat geklier? Ik wil honderd procent zekerheid en heb er moeite mee om te vertrouwen op het oordeel van de radioloog. Prikken heeft volgens hem weinig zin, omdat de echo aantoont dat er slechts wat vocht in het bultje zit en totaal ontredderd stap ik naar buiten.

Dit kan niet waar zijn! Nu moet ik wachten tot het bultje veranderd of vanzelf verdwijnt, maar geduld is niet bepaald mijn sterkste eigenschap. Op de gang loop ik mijn chirurg tegen het lijf en ik klamp hem aan. Hij ziet mijn vochtige ogen en belooft de echo nogmaals te bespreken. Eenmaal terug, legt hij me uit dat er inderdaad geen reden tot paniek is en hij neemt de tijd om mij gerust te stellen. Met de belofte dat ik over twee weken welkom ben voor een tweede echo, stap ik naar buiten.

In de auto laat ik mijn tranen de vrije loop. Ik ben boos op mezelf omdat ik me zo heb laten meeslepen door mijn angst. Ik moet een manier vinden om het monstertje in mij de baas te worden! Ik zoek troost bij mijn man en voel dat met de ontlading mijn paniek langzaam verdwijnt.

Ik ben sterker dan het monster en voel mijn vechtlust terugkomen. Dankzij mijn levenslust, ben ik monsters en spoken de baas. Vandaag was het even 1-0 voor het monster, maar morgen neem ik revange!

Dag 4

Alledaagse dingen

Acceptatie is het sleutelwoord. Ik moet leren accepteren dat dingen gaan zoals ze gaan en dat mijn instinct misschien niet onfeilbaar is. Ik moet accepteren dat de angst er altijd zal zijn en proberen over te gaan op de orde van de dag.

Vandaag staat er een dagje kinderen op het programma. Het is woensdag en dat betekent dat ik mijn spoken moet verjagen om aandacht te geven aan het gezin dat mij, in moeilijke tijden altijd weer op de been houdt.

In de ochtend bouw ik een treinrails met mijn zoontje en samen liggen we op onze buik in de keuken om het treintje van station naar station te laten rijden. Na de lunch bezoeken we de bibliotheek . Mijn dochter is een echte boekenwurm en lid van het Kinderpersbureau. In een zaaltje achter de bieb, leert ze in een korte cursus, de fijne kneepjes van het journalistieke vak en daarmee hoopt ze ooit in de voetsporen van haar moeder te treden. Als mijn man uit zijn werk komt, eten we gezamenlijk en starten we het dagelijkse bedritueel. Met een overdaad aan kusjes, brengen wij onze kinderen in slaap.

Het lijkt een woensdag als alle anderen, maar door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen heb ik hem intensief beleefd. Ik heb genoten van de alledaagse dingen omdat ik besef hoe kostbaar het gewone is. Misschien zal ik wel nooit accepteren dat mijn leven totaal veranderd is, maar voorlopig ben ik gelukkig wel weer sterker dan mijn angst!

Dag 5

Naschok

Door mijn eigen ervaring als borstkankerpatiënte, heb ik geleerd dat het proces vergeten fases kent. Tijdens de diagnose en behandeling is er voldoende aandacht voor ons welzijn, maar als de naschok komt, blijft hulp soms uit.

Kanker is beter te behandelen en krijgt daardoor steeds meer een chronisch karakter met bijwerkingen als angst en onzekerheid. Ook ik leef met die bijwerkingen en heb mezelf als doel gesteld om aandacht te vragen voor betere nazorg. Dit doe ik door mijn verhaal te doen en door het luisteren naar anderen. Ik benader zorginstellingen en bezoek ontmoetingsplaatsen voor lotgenoten. Ik heb een boek geschreven over mijn ervaringen en geef workshops om te inspireren.

Vandaag geef ik een workshop in een inloophuis. Door gebruik te maken van simpele schrijftrucjes, daag ik de deelnemers uit om na te denken over hun woordkeus en daarbij komen de emoties los. Door ze bewust te maken van de lading van een woord, voelen ze de lading intenser en dat werkt weer als een soort ontlading.

Na afloop praat ik na met de groep en ik luister naar hun ervaringen. Zij hebben hun weg naar het inloophuis gelukkig gevonden en krijgen de kans om te delen en alles een plekje te geven.

Voor mij is het een deel van mijn verwerking en dat maakt mijn passie voor dit doel ook zo groot. Ik hoop ooit een breder publiek te bereiken, maar voor nu ben ik tevreden met de kleine groep die ik vandaag een stukje voldoening heb kunnen geven.

Dag 6

Krassen op mijn ziel

Gevangen in het vacuüm van mijn emoties, heb ik deze week kansen laten liggen. Ik had zo graag meer verteld over mijn passies en mijn enorme drijfkracht. Maar een week heeft net zoveel dagen als de dag uren heeft. Het zijn er voor mij nooit genoeg omdat ik zoveel uit het leven wil halen! Waar de angst van het begin van deze week veel tijd opslokte, is nu ruimte voor dankbaarheid omdat ik dankzij die angst ook weer even het gevoel had dat ik echt leefde.

Het bobbeltje op mijn kaak is nog niet geslonken en het monstertje ligt nog steeds op de loer. Toch is het mij de afgelopen dagen gelukt om mijn zinnen te verzetten en iets meer te vertellen over de dingen die mij bewegen en de verwerking waar ik dagelijks voor vecht.

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet word geconfronteerd met mijn littekens. Dat zijn niet alleen de uitwendige beschadigingen, maar ook de krassen die kanker op mijn ziel heeft achtergelaten. Deze krassen hebben mij gemaakt tot wie ik ben en dat is een groot gewin. Niks loopt zoals het loopt in het leven en zo is deze week niet helemaal geworden wat ik me ervan had voorgesteld. Wie meer wil weten of hoe het mij verder vergaat is van harte welkom op mijn weblog  http://gezondgeschuffeld.web-log.nl of kan mij volgen via twitter.

Een week is dan misschien te kort om te vertellen wat ik doe, maar ik heb wel laten zien wie ik ben!

Alle blogs zijn ook na te lezen op Telegraaf/Vrouw weblog van de week

Kinderen hebben van nature een rijke fantasie. Naarmate we ouder worden, leren we dat sprookjes niet bestaan en zorgt onze kennis ervoor dat we stukje bij beetje onze onschuld verliezen. Kennis is macht, maar zou het niet heerlijk zijn als we allemaal nog heerlijk onbevangen konden geloven in de fabeltjes die we onze kinderen voorschotelen?

Dan zou een bevalling nooit pijnlijk zijn, omdat we onze kindjes bestellen via de ooievaar en leefden we allemaal lang en gelukkig. Geen moeilijke beslissingen over leven en dood, maar gewoon een olifantje die het verhaaltje uitblaast.

In sprookjes kunnen we draken verslaan en zijn boeven herkenbaar. De slechterik krijgt altijd zijn verdiende loon en er zijn prinsen in overvloed. De goedheiligman loopt over de daken en zijn collega reist met zijn slee door de lucht. Alle kinderen zijn gezond en wereldvrede is geen onmogelijke missie.

Wat zou het heerlijk zijn als we ons geloof voor altijd vast konden houden en onze ogen konden sluiten voor alle ellende in de wereld!

Soms deel ik de belevingswereld van mijn kinderen. Op mijn knieën naast een modeltreintje, speel ik mee hoe alle pakketjes op tijd bezorgd worden en leef ik mee met de ideale wereld in het poppenhuisje van mijn dochter. Ik drink thee met gelukkige beren en versla heldhaftig alle monsters onder het bed. Ik vertel mijn dochter dat ze alles kan bereiken en heb altijd magische kusjes in huis om de pijn van een val te verzachten.

Er komt een moment dat ze vragen gaan stellen en leren dat je in de echte wereld vaak moet knokken voor een lang en gelukkig leven. Ik probeer ze te leren dat draken wel degelijk te verslaan zijn, maar dat de ridder er niet altijd ongeschonden vanaf komt. Ik laat ze zien dat fantasie de sleutel tot succes kan zijn en hoop stiekem dat ze daardoor altijd een stukje van hun onschuld kunnen behouden.

Postiljon 18-11-2010

Gisteren ontving ik het bericht dat mijn broer in de bak zit. Hij is niet onschuldig, maar heeft ooit keuzes gemaakt, waar hij de rekening nu voor gepresenteerd krijgt. Mijn lieve, zachtaardige broer is ingehaald door zijn verleden , nu hij er net voor had gekozen om zijn heden door te brengen op de plek waar zijn oorsprong de grond raakt.

We hebben dezelfde wortels en schelen slechts twee jaar, maar ondertussen leven we in twee verschillende werelden. Het is alsof onze ouders twee dezelfde stekjes hebben geplant, die zijn uitgegroeid tot twee verschillende gewassen, ondanks de gelijke verzorging. Onze wortels raken elkaar, maar wat boven de grond groeit, gaat elk zijn eigen weg en ontwikkelt zich op eigen wijze.

Onze takken komen op sommige plaatsen samen en bij storm bieden we elkaar beschutting. We gunnen elkaar het licht en geven de ander schaduw wanneer het te heet wordt. We zijn samen één en toch halen we onze energie uit andere voedingsbronnen.

Mijn broer en ik. Verbonden door wortels en bloedband.

Nu hij na al die jaren zo dichtbij is, doet het pijn dat hij zo onbereikbaar is. Ons contact was niet intensief, maar wel intens op de plaatsen waar onze takken elkaar raakten. We hoefden elkaar niet dagelijks te spreken, omdat we wisten dat het altijd kon. We hoeven elkaar niet uitleggen waarom we keuzes maken, maar we begrijpen elkaars beslissingen.

De steun uit zijn eigen wereld houdt hem op de been en ik ben blij dat hij zichzelf goed geworteld heeft. Ik heb respect voor hem als persoon en ben trots op de manier waarop hij zijn leven waarde geeft. We mogen dan allebei een andere weg zijn ingeslagen; het is meer dan duidelijk dat we dezelfde oorsprong hebben. We zijn allebei vechters en putten onze kracht uit de grond die we samen delen.

Mijn broer en ik…

Zodra de laatste hap van het avondeten is weg gekauwd, komt bij de avondspits op gang. Het spitsuurtje na het eten vraagt om een goede organisatie en daarbij is een goede taakverdeling onmisbaar.

Mijn dochter ruimt de vaatwasser in, terwijl de kleine man nog even speelt met de restandjes eten op zijn bord. De rommel die hij daarmee maakt, mag hij zelf met een doekje van de tafel vegen en dat is het startsein voor de hond om de grove kruimels van de grond te halen. Na een kwartiertje spelen, gaat mijn dochter naar boven om zich te wassen en haar tanden te poetsen en maken wij aanstalten om haar te volgen. Met een eigenwijze uk duurt de trapreis iets langer, dus tegen de tijd dat we boven zijn, is de badkamer weer vrij en kan de badpret beginnen, terwijl de kleine meid in bed een boekje leest.

Eenmaal afgedroogd en in pyjama gehesen, mag meneer zijn eigen tandjes poetsen en start het ritueel voor het slapen gaan. Een liedje, het licht uit en wel honderd kusjes. Twee knuffels- elk op één schouder- en nog één handkus. Muziekdoos aan en dan een deur verder voor een korte voorlees sessie. Het muziekje uit de speeldoos is inmiddels gestopt en er komt geen geluid meer uit de kamer van onze zoon. We praten nog even kort na over de afgelopen dag en spreken af wat onze dochter de volgende ochtend in haar schooltas moet stoppen. Er volgt nog een kus en het licht gaat uit.

Beneden is de vloer schoon en de tafel leeg. Onze avond kan beginnen, dankzij deze kleine investering en de samenwerking tussen haard en huis. We genieten van de rituelen rondom dit hectische tijdstip. Want naast een stukje rust, biedt het ook een stukje saamhorigheid en “qualitytime” . Dankzij de avondspits ,maken we tijd voor onszelf en dat is een grote investering in het geluk van ons allemaal.

Postiljon 11-11-2010

Doorgaans ben ik een sterk persoon, maar soms nemen bepaalde gebeurtenissen een loopje met mijn gezond verstand. Dan spelen oude angsten en trauma’s op, waardoor ik mezelf verlies in een duizelingwekkende spiraal van negatieve gedachten. 
Een klein bultje op mijn kaak, laten de alarmbelletjes in mijn hoofd rinkelen en dat verschaft weer de toegang voor een monstertje dat zich voedt met mijn relativeringsvermogen. Alleen onderzoek kan de aard van dit bultje ontmaskeren, maar door onbevredigende antwoorden, groeit het monstertje in mij steeds verder en daardoor verlies ik de grip op mijn eigen kracht.
De spookjes dwalen door mijn hoofd en vertellen mij dat ik bang moet zijn voor het onbekende, terwijl mijn angst er juist is omdat ik de gevolgen van slecht nieuws heb ervaren. 
Ik wil niet horen dat het bultje zeer waarschijnlijk onschuldig is en ik wil niet wachten tot het vanzelf weggaat. Ik wil die spookjes in mijn hoofd verslaan en denk dat alleen zekerheid mij kan wapenen tegen mijn angst voor het monstertje in mij. Toch is er maar zo weinig echt zeker in het leven en is het daarom zaak om de spoken te verjagen met het zelfvertrouwen dat ergens diep in mij nog aanwezig is. 
In mijn strijd tegen de angst is het moeilijk om mezelf staande te houden. Meestal wint mijn verstand het van mijn gevoel, maar soms gaat mijn gevoel mijn verstand voorbij.
Vandaag was zo’n dag dat de spookjes een feestje vierden. Dansend over mijn ziel, lachten ze me uit omdat ik het vertrouwen in mijn eigen oordeel eventjes kwijt was en bang was het oordeel van de specialist voor waar aan te nemen.
Vandaag was er eventjes niks meer over van de sterke vrouw die ik doorgaans ben. Vandaag wonnen de spookjes, maar dat betekent gelukkig niet dat ik mijn vechtlust verloren ben. Het is juist de vechtlust die onaantastbaar is en dat stukje in mij, helpt mij bij het verjagen van al dat ongewenst gespuis. 
Daarvoor moet ik wel leren dat mijn eigen instinct niet onfeilbaar is en wat de invloed van monstertjes is op mijn onderbuikgevoel. Soms even luisteren en relativeren. Dan diep ademhalen, doorgaan en accepteren dat sommige dingen voor altijd onzeker zullen zijn…

:handkiss:Fem

In de gang naar mijn keuken staat een vitrinekast. Het is een kast die ik uit het huis van mijn moeder heb meegenomen en inmiddels een ware schatkist. Soms sta ik eventjes stil voor de kast om alle schatten te bewonderen.

Op de bovenste plank staat een verzameling bronzen beeldjes die mijn oma gemaakt heeft. De twee planken daaronder, staan vol met het werk van mijn moeder. De vrouwelijke figuren hebben grote voeten en fijne gezichtjes. Ze zijn zo kenmerkend en vertellen veel over hoe mijn moeder in het leven stond. Tussen de beeldjes ligt de deksel van de urn waar haar as ooit in zat. In het metalen plaatje staan haar namen, een nummer en de datum van haar crematie.

Een plank lager toont drie piepkleine schilderijtjes. Ze zijn gemaakt door mijn beste vriendin en ik heb ze gekregen voor mijn huwelijk en de geboorte van onze zoon. Twee van de schilderijtjes zijn met een slotje aan elkaar verbonden en staan symbool voor de verbintenis tussen mij en mijn man. Om de schilderijtjes heen, liggen verschillende geboortekaartjes. Zelfs die van mijn moeder ligt ertussen en achterin staat het geboortetegeltje van mijn man.

De twee onderste planken van de vitrinekast zijn gevuld met herinneringen. De eerste schoentjes van mijn man, mijn dochters melktandjes, het bloesje dat ik op mijn geboortedag droeg, de eerste werkjes van de kinderen en een paar gewonnen prijsbekers van de honden.

De hele kast is gevuld met dat wat ons als gezin heeft gemaakt.  Alles wat er staat is waardevol en tegelijkertijd niet in waarde uit te drukken. Het zijn onze “roots” in een glazen kast. Elke plank een eigen verhaal en elk voorwerp een eigen geschiedenis. De inhoud van de kast vertelt een verhaal over liefde, vriendschap en over de wortels van ons bestaan.

Ons leven in een glazen huis. Kwetsbaar, maar veilig opgeborgen in de kast op de gang naar de keuken. 

Postiljon 04-11-2010