Maandelijks archiefs: december 2010

De laatste uurtjes van het jaar tikken langzaam af op de klok en het is weer tijd voor alle activiteiten die horen bij een gepaste afsluiting. We proosten op een nieuw jaar en verjagen de geesten van het jaar dat achter ons ligt met het afsteken van vuurwerk of het aansteken van vreugdevuren.

De echte bikkels wassen hun zonden weg in het koude water, tijdens de traditionele Nieuwjaarsduik en grote mannen veranderen in kleine jongetjes, zodra ze de vuurwerkwinkel verlaten. Een volksfeest voor iedereen, maar dit feestje heeft helaas ook elk jaar weer een keerzijde.

Net als voorgaande jaren, vraag ik ook nu weer om rekening te houden met de kleine en grote viervoeters die deel uitmaken van onze samenleving. Voor hen is oud en nieuw geen feestje, maar een periode van angst en onzekerheid. Het geknal klinkt wel zeven keer zo hard en ze begrijpen niet wat al die herrie te betekenen heeft.

Een slimme baas zoekt een rustige plek in het park om zijn trouwe vriend uit te laten, maar er zijn nog steeds minder slimme baasjes die deze plek ontheiligen. Vaak weggestuurd door buurtbewoners en zich niet bewust van de gevolgen. Een knal in het bos klinkt spectaculair, maar kan het feest voor anderen flink in de war schoppen.

Nog steeds brengen veel huisdieren de feestavond door in een onbekende omgeving omdat ze in blinde paniek zijn weggerend van het geknal en de geur van vuur. Baasjes vol zorgen en vriendjes vol angst. Dat is echt geen feestje en daarom doe ik ook dit jaar weer het verzoek om de rustige plekken in ere te houden.

Denk aan alle huisdieren die met tegenzin hun veilige haven verlaten. Geef ze de ruimte om nog even te spelen, voordat de echte herrie losbarst. Knal niet in parken of bossen en wees op je hoede als er een dier in de buurt is.

Knal gerust, maar knal bewust!

Postiljon 30-12-2010

Door het kleine kiertje, op de plek waar mijn gordijnen net niet goed gesloten zijn, komt een bijzonder licht. Het is donker buiten, maar toch ook weer niet. De maan reflecteert op de witte deken die de wereld bedekt en alle buitengeluiden dempt. Het schijnsel heeft iets magisch en geeft mijn ogen een eerlijke kans om zich aan te passen aan het licht, voordat ik het lampje naast mijn bed inschakel. Onder de deken is het lekker warm en ik kruip nog even lekker tegen het lijf van mijn liefje aan.

Dan geeft mijn blaas het signaal dat het tijd is om op te staan. Door de stilte buiten heb ik het wat langer kunnen volhouden, maar  het biologische ritme is niet te foppen. Mijn lijf schreeuwt om koffie en in mijn hoofd komen de gedachten langzaam op gang. Het eeuwige gevoel van zoveel te doen en zo weinig tijd neemt zich van mij meester en dat veroorzaakt een onrust die mijn warme bed plotseling veranderd in een plaats van zonden. Niet de zonden die ik er samen met mijn liefje beleef, want daarvoor blijf ik graag wat langer liggen, maar de zonden van tijdsverspilling.

Ik trotseer de kou en leeg mijn blaas. De koffie pruttelt en de geur alleen al verheldert mijn gedachten. De keuken is behaaglijk warm en de muziek die uit de radio klinkt, bezorgd mij een huiselijk gevoel. Er is nog rust in huis en ik geniet van de stilte in mijn hoofd.

Dit is het moment dat ik al mijn gedachten doorgaans nog onder controle heb en kans zie om mijn belevenissen van voorgaande dagen op een rijtje te zetten. Het is de stilte voor de storm van dagelijkse bezigheden en ik gebruik de luwte om alles van me af te schrijven.

Terwijl de maan plaats maakt voor het daglicht, laat ik de gevoelens van kerst, het samenzijn, het gemis en de dubbele gevoelens de revue passeren. Dit is mijn moment en ik geniet ervan met een dampend kopje koffie in mijn hand. Ik zou elk moment willen beschrijven, maar de sneeuw dempt niet alleen het geluid buiten. Het lijkt alsof mijn gedachten dit keer dwalen en hun weg niet kunnen vinden in de wereld die er plotseling zo sprookjesachtig uitziet door de witte deken.

Het blijft stil in mijn hoofd en na een tijdje besluit ik de rust te omarmen. Ik neem nog een kopje koffie en ontwaak.

Het waren gewoon een paar ongewoon bewogen dagen…

Doorgaans staan de feestdagen in het teken van familie, naastenliefde en gezelligheid. Het samenzijn is voor mij het grootste doel van een kerstdiner en daarbij koester ik de warme momenten die ik tafel  deel.

De feestdagen zijn ook dagen dat we stil staan bij geliefden die de spijzen en sfeer niet meer mogen proeven.  Het verlies van mijn ouders speelt daarbij een grote rol, maar ik heb het geluk dat ik de leegte van hun stoelen kan vullen met de aanwinsten uit mijn eigen schoot.

Dit jaar is onze tafel echter nog leger dan anders. Door een aantal gebeurtenissen in de familie, kunnen wij ons maaltje niet delen en daardoor is het gemis even groter dan andere jaren. De zorgen om het bestaansrecht en leven van ons jongste familielid, overschaduwen alle lichtjes aan tafel en de afwezigheid van mijn broer –door omstandigheden- brengt een nieuwe lege stoel.

Er zijn veel mensen die de feestdagen alleen doorbrengen omdat het belangrijkste ingrediënt uit hun leven ontbreekt. Mensen die de leegte elk jaar voelen en waarvoor kerst juist een verdrietige tijd is. Sommigen kunnen terugvallen en leunen op de liefdevolle zorg van vrijwilligers of de steun van hun omgeving. Toch blijven ze soms ongemerkt en onbedoeld alleen. Ze worden aan hun lot overgelaten omdat ze te bescheiden zijn en wij hun verdriet niet altijd opmerken.

Laten we daarom deze tijd gebruiken om niet alleen onze eigen magen te vullen. Vul die lege stoel eens met iemand die anders alleen zou zijn of maak plaats in je hart voor de ontmoeting met nieuwe vrienden. Dat hoeft echt geen vreemde te zijn, maar kan iemand zijn uit je directe omgeving. Een buur of een vergeten familielid; iemand die deze dagen anders in het donker zou doorbrengen.

Zo houden we de lichtjes brandend en delen we de gemiste warmte. Deze feestmaand is ten slotte bedoeld en ontstaan, dankzij onze natuurlijke gave tot het geven van naastenliefde.  

Postiljon 23-12-2010

Elk jaar weer, zodra de Sint zijn terugreis naar Spanje heeft aangevangen,  schuifel ik naar de garage om daar te snuffelen tussen de dozen met fotoalbums, winterjassen en andere bewaar-waardige-snuisterijen.  Het is een korte reis langs herinneringen en momenten van bezinning. Ik vraag me steeds weer af of het geen tijd is om de dozen eens uit te zoeken, totdat mijn doel in zicht komt.

Drie dozen vol ballen, lichtjes en papieren kerstklokken. Mijn hart gaat sneller kloppen bij de aanblik van deze dozen omdat ik weet dat de tijd is aangebroken om helemaal los te gaan. Ik vergeet mijn voornemen om de garage op te ruimen en haast me met de dozen naar boven. Daar start ik met mijn voorgenomen missie om ons huis om te toveren tot een klein sfeerplaatje.

Het begint met het opzetten van de boom. Ik heb mijn witte kunstkerstboom al jaren en met de rode lampjes en ballen, voldoet hij niet bepaald aan de standaard. Hij is een tikkeltje fout, maar dat is juist ook zijn charme.
De keuken hang ik vol met klokken en op de tafel ligt een schaal met lampjes in de vorm van kleine Kerstmannetjes. Langs het keukenraam span ik een bontgekleurde streng met lichtjes en zelfs de afzuigkap moet eraan geloven.

Het is koud buiten en de wegen zijn al wekenlang glad en soms onbegaanbaar. Binnen is het warm en de komende tijd verwarm ik mijn huis extra met de sfeer van kaarsjes. Versiering is daarbij slechts een toevoeging want de gezelligheid komt eigenlijk vanuit de mensen die ons huis bewonen. De versiering  helpt ons herinneren aan het belang van samenzijn en brengt ons als gezin even nog wat dichter bij elkaar. Hoe mooi de boom ook is; mijn gezin is de enige echte versiering van ons huis.

Het zijn de lichtjes in de ogen van mijn kinderen, die de lampjes in de boom pas echt doen fonkelen.

Postiljon 16-12-2010

Met de komst van nieuwe technieken, veranderd onze manier van communiceren drastisch. We kunnen gebruik maken van sociale netwerken en op elke gewenste plek de telefoon ter hand nemen om onze naasten te bellen. Maar is elke plek wel gewenst?

Wanneer ik gebeld wordt in een winkel of in het openbaar vervoer, druk ik de beller snel weg, omdat mijn gevoel zegt dat het asociaal is. Dat is een aangeboren gevoel, gevoed door de normen en waarden die ik van huis uit heb meegekregen.

Maar de mens lijkt met de komst van techniek steeds asocialer te worden. Ik krijg klanten aan mijn kassa, die met een telefoon aan hun oor een bestelling doen of afrekenen, zonder hun gesprek te onderbreken. Is dit bewust of onbewust asociaal gedrag?

Onlangs zat ik met mijn gezin in een restaurantje te schuilen voor de kou, onder het genot van een warme chocolademelk. Naast ons zaten drie meiden, die druk waren met het versturen van berichtjes. Al pratend, drukte ze driftig op de knopjes van hun mobiele kastjes en ik kreeg het idee dat ze zich nog nauwelijks bewust waren van hun omgeving. Wat is het nut van een lunch met je vriendinnetjes, als je te druk bent om elkaar aan te kijken?

Met de kerst sturen we kaartjes, maar in het dagelijks leven verliezen we het directe contact door het aanbod van indirect contact. Het wijde netwerk brengt ons dichter bij elkaar, maar veroorzaakt tegelijk ook een bepaalde afstand.

Nu de feestdagen voor de deur staan, zou ik graag wat aandacht vragen voor het belang van persoonlijke contact. Maak gebruik van de middelen, maar leg ook af en toe het mobieltje even weg om aandacht te besteden aan je directe omgeving.  Gebruik je verstand en neem eens de moeite om iemand aan te kijken, terwijl je luistert.

Dan breng je vanzelf wat licht in de donkere dagen en wordt je omgeving  van warmte voorzien.

Postiljon 09-12-2010

Twee weken geleden had ik de eer een weblog bij te mogen houden voor een landelijke krant. Ik kreeg de vrijheid om mijn avonturen te delen en daarmee ook een kans om het beste van mezelf aan heel internettent Nederland te laten zien. Nu lijkt een week een lange tijd, maar met een beperkt aantal woorden, is het lastig om af te wegen wat wel en niet te vertellen.

Mijn leven staat niet bol van de belevenissen. Soms kabbelt alles rustig voort en soms zit ik in een enorme stroomversnelling. Ik heb mijn doelen en passies, waar ik graag over vertel en de alledaagse dingen die ik als bijzonder ervaar. Maar wat wil Nederland graag lezen?

Die vraag heeft mij een week lang in zijn greep gehouden en daarbij heb ik concessies moeten doen. Uiteindelijk heb ik gewoon geschreven vanuit mijn hart en beleving. Ik heb gedeeld wat mij die week bezig hield en daarbij mijn kansen misschien niet volledig benut. 

Toch bleek mijn aanpak niet onverdienstelijk. Door mijn ziel een stukje bloot te leggen, heb ik blijkbaar toch een hoop mensen geroerd. De reacties op mijn “week of fame” zijn overweldigend en hartverwarmend. Ik ben dicht bij mezelf gebleven en heb daarmee toch een deel van Nederland weten te raken.

Mijn website en persoonlijke weblog zijn een week lang druk bezocht en ik heb een paar interessante aanbiedingen gehad. Daarmee heb ik zelf weer een nieuwe stroomversnelling gecreëerd en nu is het zaak om met de juiste peddels te roeien om ervoor te zorgen dat ik niet omsla in al dat geweld.

Na een week neemt de aandacht wat af. De stroom virtuele bezoekers kabbelt rustig voort en ik verslap mijn grip op de peddels, terwijl ik langzaam in de goede richting vaar. Zolang ik de stroom kan blijven volgen, hoef ik slechts wat bij te sturen en kan ik gebruik maken van het windje in mijn rug.

Postiljon 01-12-2010