Maandelijks archiefs: januari 2011

Het moest er een keertje van komen. Na veel wikken en wegen, heb ik de stap genomen en sinds deze week sta ik officieel op eigen benen. Naast mijn schrijfwerk heb ik namelijk ook veel te bieden door mijn persoonlijke ervaringen. Ik gebruik mijn creatieve geest om anderen te inspireren, maar deed mezelf zakelijk tekort door mijn sociale instelling.

Nu ben ik nog steeds van mening dat de mensen die ik hulp bied, niet degenen moeten zijn die betalen voor mijn diensten. Maar door mijn zaken beter op orde te brengen, kan ik er wel voor zorgen dat ik mijn pad kan blijven volgen.

Met maar liefst twee bedrijfsnamen, sta ik sinds deze week geregistreerd in het handelsregister. Met trillende benen stapte ik in het, voor mij onbekende,  bedrijfsleven om mijn droom een stukje dichterbij te brengen. Naast mijn eigen tekstbureau, heb ik nu ook een bedrijf dat ervaring biedt door ervaring te delen.

De volgende stap is het genereren van meer werk en het ontwikkelen van een nieuwe website voor een goede promotie. Daarbij moet ik keuzes maken en zorgen voor een goed ondernemersplan. Ik moet mijn grenzen opnieuw verleggen en een balans vinden tussen een zakelijke aanpak en mijn sociale karakter. Ik ken mijn valkuilen en moet een manier vinden om ze zelf te omzeilen. Ik moet zelf gaan ontdekken hoe de wereld van een ondernemer eruit ziet en een weg zoeken in het doolhof van regels en wetten. Op eigen benen staan, betekent vallen en opstaan.

Het zal een lange weg worden, maar dankzij de steun van mijn gezin en omgeving, loop ik mijn pad niet alleen. Er zijn mensen die mij de weg wijzen en mijn man staat klaar om mij op te vangen, terwijl ik de meest lastige hindernissen neem. En als ik dan toch een keer val? Dan sta ik gewoon weer op en begin ik opnieuw!

Postiljon 27-01-2011

Met een schrale neus door het snuiten en een paar rooddooraderde ogen, til ik mijn kleine ventje uit bed. Elke spier in mijn lichaam doet pijn en ik voel spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had. Ik heb het warm en koud tegelijk en zelfs de aanraking van mijn huid bezorgd me een pijnlijke rilling die tot diep doordringt.

Voor het eerst sinds jaren ben ik geveld door een griepje, maar mijn moederschap belemmert mij om er aan toe te geven. Aan mijn dochter kan ik nog wel uitleggen dat ze voor deze ene keer zelf haar brood moet smeren, maar een dreumes van twee vraagt dezelfde aandacht als anders. Hij is niet te programmeren en verwacht gewoon de zorg die hij van zijn moeder gewend is te krijgen.

Het liefst zou ik in mijn bed kruipen en mij verstoppen onder de warme deken. Ik verlang naar rust en zou graag in het donker liggen, maar mijn verantwoordelijkheidsgevoel schreeuwt in mijn verstopte oren. Ik moet mijn gezin draaiende houden en kan mijn kinderen niet aan hun lot overlaten.  

De was kan misschien wel een dagje blijven liggen en mijn man steunt mij door de noodzakelijke boodschapjes in huis te halen. Zodra mijn dochter naar school is, beperkt mijn verantwoordelijkheid zich alleen nog maar tot het aankleden van mijn jongste, maar zelfs die taak lijkt een onneembare vesting. Voor één dag lopen we dus maar gewoon in pyjama door het huis. Mijn zoon zijn dieet bestaat voor deze ene dag uit koekjes en bananen en samen kijken we een beetje televisie vanuit het grote bed in de slaapkamer.

Door toch een beetje toe te geven aan het griepje, hoop ik dat de schade aan mijn gezin beperkt blijft en ik morgen weer fit genoeg ben om de rommel van vandaag een beetje op te ruimen. Mama’s zijn nooit ziek, maar helaas ook niet onverwoestbaar.

Postiljon 20-01-2011

Ieder mens heeft zijn eigen kleine afwijkingen en angsten. Het kan iets kleins en onschuldigs zijn, maar het kan ook een leven beheersen. Zelf word ik onpasselijk van gekras van een vork op een bord en de geur van mandarijnen maakt mij misselijk. Dit laatste is veroorzaakt door een onschuldig jeugdtrauma. Ik kreeg namelijk mijn gehele lagereschooltijd elke dag twee van deze vitaminebommetjes mee voor de lunch. Ik heb gesmeekt om een alternatief, maar mijn moeder vond dat ik me aanstelde en bleef stug volhouden dat ik de smaak ooit zou gaan waarderen.

Een andere angst, die ik al vanaf prille leeftijd heb, is de angst voor naalden. Geprik in mijn lijf roept weerstand op en ik krijg de neiging om hard weg te rennen, zodra het scherpe puntje mijn kant op wijst.

Anders dan met de mislukte mandarijnentheorie, lijkt het erop dat een overdosis aan blootstelling mijn angst voor het prikken toch wat heeft getemperd. De grote hoeveelheden naalden in mijn lijf, de afgelopen jaren, hebben mij geholpen om van mijn grote angst een wat kleinere angst te maken.

Totdat ik ook deze theorie weer op de proef mag stellen. Voor een onderzoekje moet ik deze week wat bloed afgeven. Ik ben lastig te prikken, dus ik maak gebruik van de prikpost in het ziekenhuis, zodat er wat meer keus is in ervaren prikkers. Dat blijkt een verstandige beslissing want pas bij de derde kandidaat en vijf naalden verder, is het bingo en loopt mijn bloed de buisjes in.

Ik voel me net een vergiet, als ik met alle opgeplakte watjes en een verzameling blauwe plekken weer naar buiten loop. Ondanks de pijn ben ik trots op mezelf. Ik heb me vijf keer laten prikken, zonder weg te rennen.

Mandarijntjes blijven vies en naalden vervelend, maar ik heb mijn moeders theorie toch eer aangedaan. De aanhouder wint en daarmee heb ik het prikken van mijn lijstje kunnen schrappen.

Postiljon 13-01-2011

Mede dankzij de spellingscorrector lukt het mij steeds weer om wekelijks een redelijk foutloos stuk tekst neer te zetten. Grammaticaal ben ik niet enorm sterk en ik ben dan ook blij dat de redactie soms wat schoonheidsfoutjes wegpoetst.

Ik gebruik mijn inlevingsvermogen om de alledaagse dingen tot bijzondere gebeurtenissen te maken en heb voldoende fantasie om creatief met taal om te gaan. Deze creativiteit  gebruik ik zowel bij het schrijven, als bij mijn alledaagse spreektaal.

Er zijn van die objecten die geen echte naam dragen. Elk jaar wordt de Dikke van Dale aangevuld met nieuwe vondsten en ook mijn persoonlijke woordenboek blijft zich ontwikkelen. Zo heb ik van die sokken met rubberen nopjes op de zolen die ik glij-nie-uit-sokken noem en ben ik van de week gaan scharrelen voor een bril-zonder-neus-dingetjes, omdat die neusdingetjes steeds aan mijn haar blijven hangen, als ik mijn bril even op mijn hoofd heb gehad. Op mijn vrije avonden doe ik graag een beetje bankhangen of buizen.

Meestal wordt mijn woordkeuze wel begrepen en soms merk ik dat mensen eenzelfde variant gebruiken voor hetgeen ik bedoel. Taal is aan regels gebonden, maar zeker niet statisch. Woorden kunnen elk gewenste lading dragen, al naar gelang de volgorde of gebruikte klemtoon bij het uitspreken.

Bij het schrijven is gebruik van klemtoon niet aan de orde, dus is het overbrengen van een bepaald gevoel iets lastiger. Daar is het gebruik van creativiteit van een wat groter belang. Als dat betekent dat er soms een grammaticaal foutje overblijft, kan ik alleen maar hopen dat de redactie en de lezer mij dat vergeeft.

Ik blijf mij ontwikkelen en merk dat ik nog steeds groei. Mijn woordenschat groeit ook mee en de Dikke van Dale wordt steeds een stukje dikker. Met mijn bril zonder neusdingetjes op mijn neus, lees ik mijn tekst terug en hoop ik dat ik alle foutjes er ditmaal zelf uit heb kunnen halen.

Postiljon 06-01-2011

Het krijgen van kinderen zie ik als een gunst. Maar wie het geluk heeft om zijn leven te verrijken met een kind, moet ook rekening houden met de verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken.

Kinderen zijn rijkdom waarin je investeert, zonder enige garantie. Een risico waarbij alleen de tijd zal leren of de input de juiste output zal opleveren. Het geven van liefde is de meest zekere manier om je kind te laten ontwikkelen tot een liefdevol mens en praktisch gezien biedt de juiste voeding een zekere bijdrage aan de groei.

Je geeft wat je kan en maakt in een vroeg stadium al keuzes voor de toekomst. Welke eigenschappen geef je mee en welke gewoontes wil je verbannen om je kind te beschermen tegen de fouten die je zelf eerder maakte?

Aan welke risico’s stel je een kind bloot om het zelfstandig te maken en hoe bescherm je een kind tegen invloeden van buitenaf?

Het wordt anders als je de omstandigheden niet in de hand hebt. Als meerdere partijen invloed uitoefenen en inspelen op het aandeel dat zij zich toe-eigenen. Dan moet je als moeder toezien hoe lusten en lasten niet eerlijk verdeeld zijn en kan je slechts hopen dat het geen blijvende schade aanricht.

Tijd zal leren of mijn eigen investering bestand is tegen het onverantwoordelijke gedrag van iemand die leeft in een wereld vol wrok en onzekerheid. Ik kan slechts zorgen voor een veilige haven en hopen dat mijn kind de invloeden overstijgt.

Door onvermoeid te blijven geven, geef ik mijn kind de ruimte om te groeien. Dat ik daarbij keuzes moet maken waar niet iedereen begrip voor heeft, maakt dat ik mijn verantwoordelijkheid soms als een zware last draag. Gelukkig weegt het geluk nog altijd zwaarder en die balans hoop ik vast te houden totdat mijn kind sterk genoeg is om op eigen benen te staan.

Want pas dan zal duidelijk worden of mijn inzet beloond wordt en wat de waarde van mijn aandeel is.