Maandelijks archiefs: februari 2011

Dat mijn geheugen me soms een beetje in de steek laat, is voor mij geen nieuws. Sinds een paar jaar gebruik ik een agenda om te voorkomen dat ik afspraken vergeet en sinds kort schrijf ik, voor het slapen gaan, zelfs “to-do” lijstjes  ter ondersteuning van mijn dagelijkse activiteiten.

In de ochtend bekijk ik dit lijstje en bepaal ik de strategie die wil toepassen om klusjes te klaren. Maar als ik aan het einde van de dag ga strepen, blijven er altijd zaken staan waar ik geen streep door kan zetten. Steeds opnieuw stel ik mezelf de vraag: Telt een dag weinig uren om mijn lijstjes weg te werken of stel ik te hoge eisen aan mezelf?

Ik analyseer mijn lijstjes keer op keer en vraag me af of mijn aanpak misschien niet efficiënt genoeg is. Het strepen geeft een stukje voldoening, maar ik loop met zoveel plannen in mijn hoofd, dat er voor elke streep weer een nieuw onderwerp voor op mijn lijstje voor de volgende dag opdoemt.

Zo heb ik mijn manuscript eindelijk af, maar alweer nieuwe plannen voor een volgend boek en  ontdek ik dagelijks nieuwe mogelijkheden voor de ontwikkeling van mijn onderneming. De was is ook zo’n onuitputtelijke bron van werkzaamheden en de stofzuiger krijgt zelden een dagje rust. De dagelijkse routine van mijn gezin loopt als een rode draad door mijn werkdag. Terwijl ik werk, verschoon ik luiers en verzorg ik de lunch voor mijn dochter. Telefoontjes pleeg ik tijdens het middagdutje van mijn zoon en mailtjes handel ik af tussen de bedrijven door.

Het heeft geen zin om me druk te maken om lijstjes, zolang het afwerken een onmogelijke taak is. Ik vink, streep en vul aan. Elke dag een nieuwe uitdaging en elke avond de voldoening van het overleven van de dag. Geen verandering van strategie, maar het besef dat de dagen nu eenmaal gewoon te kort zijn voor mijn ambities. 

Postiljon 24-02-2011

Nu mijn kleinste zijn woordenschat heeft verviervoudigd en al bijna in volledige zinnen spreekt, is er weer een compleet nieuwe bron van inspiratie aangeboord.  Zijn uitspraken zijn bijna legendarisch, maar ook mijn dochter beschikt nog over die heerlijk onbevangen kinderlogica.

Zo hielp ze mij laatst op het werk met het invoeren van gegevens, via een scanapparaat, waarmee streepjescodes uitgelezen kunnen worden. “mag jij elke dag met dat piep-ding werken mama?”, vraagt ze “Dan heb je echt leuk werk zeg!”

Mijn zoon zegt elke avond na het eten dat hij het niet lekker vindt en als we richting zijn slaapkamertje gaan roep hij steevast: “Ik hoef niet te slapen hoor!”

Toen mijn man hem laatst de opdracht gaf om zijn lepeltje in de vaatwasser te doen en het lege yoghurtbakje in de prullenbak te gooien, zei hij: “Dat is een goed idee papa” en toen de draaideur van het winkelcentrum onlangs stond uitgeschakeld, riep hij geschokt: “Draaideur, hij is even slapen!”

Ook de uitspraak van sommige woorden blijkt soms nog lastig en tongbrekend. Mijn dochter kon lang de ng-klank niet goed uitspreken en vond alle ‘jommes’ stom, behalve haar broertje. Hij heeft op zijn beurt weer moeite met bepaalde medeklinkercombinaties en hij poetst zijn tanden elke avond met ‘tanpansta’.

Zo blijven mijn kinderen een grote bron van inspiratie en houden hun uitspraken mijn taalbeleving levendig. Sommige woorden nemen we over en vormen een aanvulling op het taalgebruik binnenshuis. Ze zijn een onderdeel van onze gezinscultuur, welke bestaat uit de normen en waarden die we als gezin nastreven.

Er is een grote wereld buiten de muren van ons huis, maar thuis is de plek waar we elkaar met één woord begrijpen. De nieuwe woorden en uitspraken nemen we op en staan symbool voor onze identiteit van ons gezin.

De identiteit van een gezin vormt kinderen en geeft ze de kans om zich te ontwikkelen tot een individu waarin we onszelf terug zien.

Postiljon 17-02-2011

Het leven bestaat uit het maken van keuzes. In onze keuzes worden we soms gestuurd door onze omgeving en vaak maakt het ruime aanbod aan keuzes de beslissing niet makkelijker.

Mijn hele leven al ben ik in gevecht met de verleidingen van het aanbod. Heb ik wel de juiste opleiding gevolgd en neem ik nu wel of niet dat tweede kopje koffie na het eten?

Vaak is het kiezen tussen goed of kwaad en soms is het kiezen tussen twee kwaden.

In de winkel schreeuwen de producten je toe en dat maakt het de consument niet bepaald makkelijker.  Om een mooie glans in mijn haar te krijgen, moet ik een speciaal product gebruiken, maar voor het gewenste volume en mooie puntjes, heb ik weer twee andere shampoos nodig. Een  conditioner maakt mijn haar gladder serum beschermt het tegen het kleuren. Voor mijn ideaalbeeld zou ik minstens vijf producten moeten mengen.

Ik ben een gemaksmens. Ik wil een schone vaat en was die lekker ruikt. Daarvoor kan ik kiezen uit milieuvriendelijke producten, maar daarmee verspeel ik mijn kans op glanzende borden en glascorrosie-vrije glazen. Mijn was ruikt voor het drogen naar jasmijn en komt met een rozengeurtje uit de droger.

Producten spelen in op de behoefte van de consument. Dat is een goede zaak, maar soms schieten ze hun doel een beetje voorbij. Een groot aanbod maakt moeilijk kiezen. Soep uit een zak is in en portieverpakkingen dienen het gemak. Maar wat nu als de porties niet passen bij de gezonde eetlust van een modaal gezin?

Bij het kiezen speelt instinct een grote rol. Waar de één kiest voor vernieuwend, gaat de ander voor vertrouwd. Ik probeer prijsbewust te kiezen en investeer liever in het multifunctionele. Een shampoo voor alle haartypen en parfumvrije wasmiddelen.

Maar bovenal kies ik ervoor om vooruit te kijken, in plaats van stil te staan bij alle verkeerde keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt.

Postiljon 03-01-2011