Maandelijks archiefs: maart 2011

Het Nederlandse volk staat er om bekend zuinig te zijn, maar tegelijk ook vrijgevig. We staan vooraan in de rij, als er een koopje valt te halen en verzetten bergen om geld in te zamelen voor leed, elders in de wereld of dicht bij huis. Twee bijzondere eigenschappen die hand in hand gaan en ons kleine landje sieren.

Toch staat de koopjesjacht soms ook wel lijnrecht tegenover onze sociale kwaliteiten. Wanneer er ergens een groot voordeel valt te halen, vergeten we fatsoensnormen en buitelen we over elkaar heen om de goedkope buit te bemachtigen. Vooral het woord gratis, maakt de beest in ons los en veranderd de “koper” in een meedogenloze jager die zijn prooi bespringt, zonder rekening te houden mijn zijn omgeving.

Omdat de crisis ook bij ons thuis van invloed is, is het opsporen van koopjes door het bladeren in foldertjes een ware sport geworden. Ik pluis aanbiedingen uit en zoek naar het beste voordeel. Tenslotte ben je een dief van je eigen portemonnee als je de koopjes laat liggen, maar soms heb ik wel moeite met de concurrentiestrijd die daarbij hoort.

Vroeg opstaan is een must. Nu is dat voor mij gelukkig geen probleem en vaak ga ik, na aanvang van school direct op pad om mijn geplande boodschappen in te slaan. Zo ontdekte ik onlangs de enorme koopjesdrift van de doe-het-zelver. Een leuke aanbieding trok blijkbaar veel aandacht en omdat ik er toevallig al vroeg was, was ik getuige van de aanvalstactiek van de doorgewinterde koopjesjager. Langzaam schuifelden ze richting de nog gesloten toegang, om volledig door te slaan op het moment dat de deuren geopend werden.
Met verbazing en plaatsvervangende schaamte, heb ik mijn voordeel zelf nog net kunnen behalen. De schappen leeg en een lange rij bij de kassa.

Wat ben ik blij dat Nederland ook vrijgevig is. Zuinigheid is mooi, maar delen maakt de mens toch een heel stuk aangenamer in de omgang. 

Postiljon 31-03-2011

Diep onder de oppervlakte rommelt het. Emoties en herinneringen schuiven langs elkaar heen en veroorzaken een wrijving die de grond onder mijn voeten instabiel maakt. Niet alleen van binnen, maar ook buiten is de spanning voelbaar. De geringste oneffenheid, lijkt mij uit mijn balans te brengen, maar vooralsnog heb ik mijn wankel evenwicht weten te bewaren.

Kijken naar het verleden brengt beroering en maakt dat de wereld om me heen draait. Het maakt mij duizelig. Kijken naar de toekomst brengt hoop en vrees tegelijk. Ben ik wel klaar voor wat komen gaat, zolang ik wat achter mij ligt nog niet los kan laten?

Het gerommel trekt aan, terwijl de dag van vandaag dichterbij komt. Mijn lichaam doet pijn door de constante spanning die mijn spieren de afgelopen perioden hebben moeten verdragen. De druk neemt toe en blijft zoeken naar een uitweg die onvindbaar lijkt. Ik heb me willen afsluiten voor mijn verdriet omdat ik bang ben voor de gevolgen van totale ontlading. Om verlichting te creëren, heb ik af en toe stoom afgeblazen, maar een totale uitbarsting is eigenlijk niet meer te voorkomen.

Elk jaar, rond deze tijd, herdenk ik het verdriet van de zware periode die mij gemaakt heeft tot wat ik nu ben. Ik herdenk het verlies van mijn onschuld en de pijn om het gemis van mijn ouders.

Vandaag is het zes jaar geleden dat ik plotseling afscheid moest nemen van alle zekerheden die ik dacht te hebben. Het is een dag waarop ik de grond onder mijn voeten voel beven en het gerommel in mij tot uitbarsting laat komen. De gevolgen zijn onvermijdelijk, maar brengen ook opluchting. Als het verdriet en de pijn een uitweg kan vinden, komt er tenminste ook ruimte voor nieuw geluk.

Met een enorme klap komt de wrijving tot een hoogtepunt en stroomt de spanning mijn lijf uit. Met ongecontroleerde bewegingen laat ik mijn lichaam schokken, totdat al het verdriet een uitweg gevonden heeft. Spieren verslappen, terwijl ik ook huil om alle mooie dingen die ik mee heb mogen maken. Dit besef doet de pijn langzaam wegebben en er volgen slechts nog wat naschokken. Ik geef er aan toe en ben dankbaar dat ik er nog ben om de herinnering aan het gemis in leven te houden.

Vandaag is de dag dat ik mijn opgekropte tranen laat stromen en ruimte bied aan de ontlading die ik nodig heb om nieuwe energie op te wekken voor de dag van morgen.

Want juist de herinneringen maken mij klaar voor de toekomst!

Het is een feit dat in het leven, het kwaad een schaduw werpt over alle goede dingen. Toch kent deze wisselwerking ook een keerzijde. Woede en verdriet blijft veelal langer hangen dan plezier en in sommige gevallen doet geluk juist het verdriet vergeten . De geboorte van een kind maakt emoties los die ervoor zorgen dat een zware bevalling en zwangerschap in een ander daglicht komen te staan.

Bij verdriet ligt dat vaak wel anders. Het verlies van een dierbare veroorzaakt een soort pijn, die als een golfbeweging steeds terugkeert op momenten dat geluk de boventoon lijkt te voeren. De pijn in het hart ebt veel langer na en kan zelfs littekens veroorzaken die nooit zullen vervagen.

De maand maart is voor mij persoonlijk een maand van pieken en dalen. Het is de maand waarin ik zes jaar geleden te horen kreeg dat ik ziek was en de maand dat ik, in datzelfde jaar, plotseling afscheid moest nemen van mijn moeder. Maart is ook de maand dat de lente aanbreekt en het eerste voorjaarszonnetje mijn hart verwarmt.

De vreugde om het nieuwe seizoen helpt bij het verzachten van de pijn en het verdriet overschaduwd de momenten dat ik geniet van de eerste uurtjes die ik in mijn voortuintje door kan brengen. Het dubbele gevoel stemt mij soms vrolijk en verdrietig tegelijk. Het is maart.

De golfbeweging van gevoelens, maakt me soms zeeziek, maar omdat ik inmiddels wel zeebenen heb ontwikkelt, weet ik me staande te houden. Soms wat wankel en soms vol zelfvertrouwen. Ik besef namelijk ook welke waarde de schaduw die over mijn geluk valt heeft. Het biedt verkoeling als het te heet wordt en leert me gelijk dat geluk iets is dat je koesteren moet.

De keerzijde van pijn is ook de les die je krijgt in de waarde van het leven en die les overschaduwd uiteindelijk alles.

Ik voel me maartsig, zoals elk jaar in maart.  

Postiljon 24-03-2011

Vanmorgen was het helder buiten. De dagen worden langzaam langer en de vogeltjes zingen al vroeg hun hoogste lied. Het licht van de vroege ochtendzon was nog verscholen achter huizen en de kou van de nacht hing nog in de slaapkamer. Het is lente, maar koning winter heeft zijn plaats duidelijk nog niet volledig opgegeven.

De eerste dagen van het voorjaar ontwaken net als ik voorzichtig en met een tikkeltje tegenzin. Met een neerslachtig gevoel open ik de gordijnen, in de hoop dat een glimp van de lente mijn humeur kan verbeteren. In de tuin zie ik de knopjes in de bomen en een paar narcissen die de kou durven te trotseren. Alle tekenen zijn aanwezig en toch voel ik de kou nog diep van binnen. Het is lente, maar de winter huist nog in mijn lichaam.

Ik kleed mij aan en loop de trap af. In de keuken zet ik het koffieapparaat aan en terwijl ik wacht tot het water warm is, open ik het kleine raampje en steek een sigaret op. Ik inhaleer de koude lucht en staar naar het kale muurtje tegenover mijn huis. Geen plant hier heeft de lange winter overleefd en alle potjes staan er leeg en verdrietig bij.

De koffie is klaar en ik neem een slok. De warme drank stroomt door mijn slokdarm en de cafeïne werkt als een wekker voor mijn geest. Ik ontwaak en open mijn ogen voor het eerst goed deze ochtend. Wat ik zie, laat mijn hart een sprongetje maken. Hoog in de lucht hangen de sporen van straaljagers. De witte sporen van damp, lijken willekeurig en kriskras door elkaar te lopen, maar als de zon achter ons huis vandaan komt, ontstaat er een bijzonder schijnsel. De lucht kleurt roze en twee strepen vangen het  licht op zo’n manier, dat het lijkt alsof ze zelf licht geven.

Een groot kruis siert de lucht als een kusje uit de hemel. Is het een kus van mijn moeder die wil laten weten dat ze over mij waakt? Mijn sombere gevoel verdwijnt. Het zonnetje komt op en het kruis vervaagd.

Ik ga straks nieuwe plantjes kopen voor in de tuin want ik ontwaak uit mijn winterslaap en in mijn hoofd is de lente aangebroken!

11-03-2011

Soms lijken dingen zo vanzelfsprekend, dat het gemis pas echt duidelijk wordt, als de luxe plotseling wegvalt. Het hebben van een auto is zo’n luxe. Er zijn natuurlijk situaties waarin de heilige koe noodzaak is, maar in sommige gevallen is het toch echt selectieve luiheid, die ons achter het stuur doet stappen.

Onze auto heeft ons deze week in de steek gelaten, juist op het moment dat wij besloten hadden om te gaan winkelen voor een goedkoper exemplaar. Het gebruik van de auto woog namelijk niet op tegen de vaste lasten en daarom wilden we deze week op zoek gaan naar een maatje kleiner. Dat plan liep dus even anders.

We moesten kizen tussen een reparatie of het verlies pakken op de auto die ons de afgelopen jaren toch steeds trouw op onze plek van bestemming had gebracht. Het dilemma is groot. Is het een teken dat onze heilige koe juist nu besloten heeft om te laten zien dat niks vanzelfsprekend is en tikt het ons op de vingers omdat we hem niet op waarde wisten te schatten en hem soms zelfs verwaarloosd hebben?

Het verlies door de auto zo te verkopen is dubbel. Deels is daar het financiële verlies en deels het idee dat hij in deze staat waarschijnlijk zal eindigen op de sloop omdat de reparatie voor velen niet op zal wegen tegen zijn uiteindelijke, economische waarde.

Nu we beseffen hoe waardevol hij is geweest, voelt de laatste optie een beetje als verraad. Omdat we nu al een week zijn aangewezen op de fiets voor transport, groeit onze waardering voor de luxe die we altijd voor handen hadden. Onze auto verdient een tweede kans, dus we kiezen voor de reparatie.

We nemen straks alsnog afscheid, omdat de keuze om goedkoper te gaan rijden ongewijzigd blijft. Maar door het herstel weten we wel dat onze trouwe bak straks een ander gezin blij kan maken met een klein beetje luxe.

Postiljon 17-03-2011

Geen zin om thuis te blijven voor bieders die toch niet komen? Verkoop uw auto snel, gratis en anoniem!

Hoezo snel en hoezo gratis? Niet als je gebruik maakt van ikwilvanmijnautoaf.nl!

Ik ben niet naïef en ik weet van wanten, maar soms zijn er situaties die vragen om snel handelen en hier ligt een markt voor malafide bedrijven en onverschillige zakenlui.

Omdat onze auto de nodige mankementen heeft, besluit ik deze niet particulier te verkopen, maar aan te bieden voor inkoop via een bemiddelaar. De gebreken zijn te overzien en ik verwacht een handelaar die de gebreken hersteld om er vervolgens winst op te maken. Dat is hem gegund.

Het bod dat ik ontvang is laag, maar reëel. Enige voorwaarde is, dat ik de auto zelf binnen drie weken kom brengen, anders betaal ik annuleringskosten. Dit laatste blijkt onderdeel van de slinkse werkwijze en samenwerking tussen bemiddelaar en handelaar.

Vol goede moed, vertrek ik de volgende dag richting het opgegeven adres, maar dan ontdek ik dat het adres de achteringang blijkt van JetCars, een handelaar en bedrijf waar ik eerder slechte ervaringen mee heb gehad.
Een week eerder ben ik hier namelijk gaan kijken voor een andere auto. Dit avontuur heeft precies vijf minuten geduurd en gierend van het lachen ben ik vetrokken uit de hal met opgepoetste wrakken. Zij gaan mijn auto echt niet opknappen, maar pakken een poetsdoek en pakken de winst.

Met de boete in mijn achterhoofd, meld ik me toch bij de twee stoïcijnse dames die mij vertellen dat het een half uurtje kan duren en dat ik plaats mag nemen in de wachtruimte.

De smoezelige ruimte zit vol zuchtende mensen en als snel blijkt dat het beloofde half uur net zo loos is als het geboden bedrag via internet. Twee uur lang zien we mensen komen en gaan en we horen het gemopper over niet nagekomen afspraken.

JetCars is zich bewust van onze positie en al snel ontstaat er een soort saamhorigheid tussen de slachtoffers die allen gelokt zijn met valse beloftes en voorwaarden die tot wanhoop drijven. We hebben allemaal de stap genomen en alleen een massale opstand zou het tij kunnen keren, maar we doen niks. We zijn overgeleverd aan de grillen van deze oplichters en één voor één worden we ontboden in het kantoortje waar het oordeel geveld zal worden.

Na een grondige inspectie blijkt ook onze auto niet meer waard dan de velgen die er onder zitten. Het formulier dat ik via internet invulde bood geen ruimte voor het vermelden van de gebreken en omdat de auto al oud is, heb ik bij technische staat een goed ingevuld. Voor zijn leeftijd en de prijs die ik vroeg, leek me dat heel redelijk, maar daar denkt JetCars heel anders over. Ze sommen zaken op, waar ik geen weet van heb en geven niet meer dan de sloopprijs om mij tegemoet te komen.

Het argument dat ze veel kosten moeten maken, wordt niet gebruikt. Logisch, want voor die sloopprijs, zetten ze de auto in dezelfde conditie gewoon weer te koop en dan vangen ze minstens het viervoudige. Juist dit maakt me woest want ze weten heel goed dat ik mijn auto graag kwijt wil en dat de annuleringskosten van ikwilvanmijnautoaf.nl gelijk zijn aan het bedrag dat ze bieden.

Toch kies ik geen eieren voor mijn geld. Nog voor geen goud verkoop ik mijn auto aan een bedrijf dat zo omgaat met mensen. Nog liever verlies pakken, dan JetCars de winst gunnen dus boos neem ik mijn auto weer mee.

Het schofterige gedrag van JetCars en de voorwaarden van ikwilvanmijnautoaf.nl zijn ronduit schokkend en wat mij betreft reden genoeg om het hier niet bij te laten zitten. Ik broed op manieren om deze praktijken aan de kaak te stellen.

Als je zaken doet met de duivel moet je natuurlijk oppassen, maar ook de duivel kan een keertje zijn vingers branden….    

Als klein meisje had ik dun en vlassig lang haar. Mijn ouders hadden het niet breed, dus knipte mijn moeder zelf de puntjes eraf. Mijn moeder was creatief. Ze wist wel honderd recepten te maken met goedkope ingrediënten en zat vaak achter haar naaimachine.

“Dat kan ik zelf ook maken” zei de dan, als ze het leuke truitje dat ik wilde hebben aan een grondige inspectie had onderworpen. Op de markt kocht ze goedkope stof of ik mocht iets kiezen uit de schatkast in haar naaikamertje.

Mijn wensen werden groter en mijn haar korter. De piekerige puntjes verzadigde ik in de pot huismerk-gel en na veel boetseerwerk had ik een borstelkopje waar Lola jaloers op zou zijn. Ik zette mij af tegen alles en iedereen omdat ik ervan overtuigd was dat alles mij tegenwerkte. Mijn moeders zelfgemaakte kleding raakte bij mij uit de gratie en ik bracht foldertjes rond om mijn wensen te  bekostigen. Ik experimenteerde met mijn haar en leerde de waarde van geld kennen. Mijn wilde jaren stonden in het teken van kleurtjes, contrast en opgroeien. Mijn moeder liet mij begaan en zag mij volwassen worden op mijn eigen manier.

Toen kwam mijn dochter. Waar vaak wordt gezegd dat vrouwen hun haar afknippen na de geboorte van hun kind, koos ik juist voor lang haar omdat ik dacht dat dit mijn vrouwelijkheid zou benadrukken. De verantwoordelijkheid en zorg maakten mij bewust van mijn volwassenheid en dat wilde ik graag bevestigen door mijn wilde haren tot kalmte te manen. Ik groeide mee en dichter naar mijn moeder toe omdat we nu een zorg deelden die ik eerder nooit begreep.

Mijn haar werd lang, maar ik miste het geluk dat ik verwacht had te vinden. Mijn relatie bevredigde mij niet en ik koos voor mezelf en mijn dochter. In een klein flatje genoot ik van mijn nieuwe vrijheid en liet ik mijn haren wapperen in de wind, tijdens een nieuwe periode van volwassenheid en zelfstandigheid.

Deze periode kwam abrupt tot een eind. Ziekte maakte een einde aan mijn moeders leven en nam in één klap mijn haar af. Geen wilde bos meer, maar volledige kaalheid en een grote leegte in mijn bestaan.
Een pruik heb ik nooit gedragen en al snel vulde de leegte zich met de liefde en ik ontving de warmte waar ik al zo lang naar hunkerde. Mijn haar groeide langzaam terug, maar mijn zelfvertrouwen was inmiddels groter dan ooit.

Mijn vlassige haar was veranderd in een dikke bos met korte krullen en ik leerde genieten van de kleine dingen in het leven omdat ik mijn ogen had geopend voor zaken die ik eerder niet zag. Niks kon het gemis van mijn moeder wegnemen, maar de nieuwe kijk dank ik aan haar kracht om het leven positief te benaderen. “Dat kan ik zelf ook maken”, spookt er door mijn hoofd, elke keer als ik denk dat dingen onbereikbaar zijn.

Inmiddels is mijn haar weer op schouderlengte. De geboorte van mijn zoon heeft mijn gezin en leven compleet gemaakt. Ik voel me op en top vrouw omdat ik ben wie ik ben en weet waar ik mijn dikke bos haar aan te danken heb.  

Het einde van de winter nadert en de lente staat voor de deur. Wie goed kijkt, kan de eerste krokussen al voorzichtig zien opkomen en doordat de dagen vroeger beginnen, is het gefluit van de vogeltjes al hoorbaar bij het ontwaken.

Voor ons betekent het voorjaar ook de start van het nieuwe seizoen op de hondenschool, maar tijdens de eerste dag is er bepaald geen sprake van lente. De regen komt met bakken uit de lucht en het grasveld is verzadigd door alle nattigheid. Soppend door de modder, ploeteren de nieuwe cursisten door de modder en het is uitkijken geblazen voor wie geen nat pak wil halen door een valpartij.

Wie een hond heeft, weet dat je door weer en wind moet gaan wandelen, maar het hondenweer waar we de laatste dagen op getrakteerd zijn, stemt zelfs de meest positieve wandelaar verdrietig. De wind en de regen doen meer denken aan herfst dan aan lente, terwijl we zo toe zijn aan die eerste zonnestraaltjes op ons gezicht.

De winter duurt lang dit jaar en laat zich nog niet wegjagen door de onmiskenbare signalen die zijn opvolger afgeeft. Het wordt tijd dat we Koning winter gaan uitzwaaien, maar hij is duidelijk niet van plan zijn troon te verlaten, dus is het zaak winterjas en kaplaarzen nog even niet op te bergen.

Na een verregende ochtend op de hondenschool, verlang ik nog meer naar de lente omdat de kou de nattigheid mij tot op het bot heeft afgekoeld. Ik weet dat ik de winter nog even moet trotseren, maar kijk uit naar de dag dat ik mijn jas op de kapstok kan laten. Tot die tijd doe ik mijn dagelijkse rondjes met de honden omdat het een verantwoordelijkheid is die ik zelf ben aangegaan. Toch hoop ik stiekem dat ook zij me een keertje vragend aankijken als het buiten giet. “Blijven we vandaag een keertje binnen baasje? Het is toch echt hondenweer!”

Postiljon 10-03-2011

Ruimdenkendheid kan de sleutel zijn tot de toegang naar een grotere wereld. Open te stellen voor dingen die anders zijn, betekent je blik verbreden en ruimte maken voor nieuwe ervaringen.

Soms zijn het juist de ervaringen die onze wereld beperken. Dat kan een emotionele beperking zijn of eentje die ons letterlijk binnen de muren van onze mogelijkheden houdt.

Om mijn ziekte te overleven heb ik veel moeten doorstaan en dat heeft gevolgen voor de ruimte waarin ik mij vrij kan bewegen. De lichamelijke beperkingen verkleinen mijn wereld slechts een beetje, maar de gevolgen voor mijn geestelijke toestand, zijn van grote invloed op de manier waarop ik de wereld zie.

Door concentratieproblemen, lukt het mij soms niet om over de muurtjes te kijken die ik ter zelfbescherming om me heen heb opgetrokken. Het is niet dat de muren hoog zijn, maar meer dat het me niet altijd lukt om in te schatten of ik hoog genoeg kan springen.

Het hokje waar ik in leef is constant in beweging. Waar ik het ene muurtje voorzichtig afbreek, bouw ik een nieuw muurtje op als de angst weer eens overheerst. Tegelijkertijd schop ik tegen de muren die mij ongewild beperken en klim ik op tegen de steile wand van de muur waarachter mijn toekomst schuilt.

De beschermde wereld waar ik eerder in opgroeide is niet meer. De normen en waarden die mijn ouders mij meegaven, zijn slechts nog het gereedschap waarmee ik bouw en afbreek. De oorspronkelijke bouwtekeningen vormen nog steeds de basis, maar ik ben zelf de architect. Door keuzes te maken en mij te focussen op mijn nieuwe doelen, kan ik bouwen aan een hokje met veel lichtinval. Dat betekent wel dat ik voor transparantie moet kiezen en daarmee kan mijn omgeving meekijken in de ruimte die ik voor mezelf creëer.

Dat is een beetje eng, maar misschien wel de enige manier om mijn uitzicht op de wereld groots te houden.

 Postiljon 10-02-2011

Ter aanvulling van het vaste lesprogramma op de school van mijn dochter,  biedt de school periodiek speciale techniekochtenden aan. Deze ochtenden zijn gevuld met een verzameling opdrachten en proefjes die aansluiten bij de fase waar een groep zich in bevindt. Het zijn opdrachten die de motoriek van de kinderen op de proef stelt of de kinderen omtovert tot beginnende wetenschappers. Om ochtenden als deze in goede banen te leiden, maakt de school gebruik van hulpouders en daar start mijn rol in het proces.

Om half negen worden alle taken verdeeld en krijg ik de eer om de opdracht ‘Figuurzagen’ voor mijn rekening te nemen. Gelukkig ben ik vrij technisch, maar het inspannen van de triplex plaatjes, stelt mij toch voor een behoorlijke uitdaging. Schoolbankjes zijn niet berekend op bankschroeven en ook de hoogte van de tafeltjes veroorzaakt een kleine hindernis. Het duurt dan ook eventjes, eer ik de handigheid en ervaring heb, voor een goede uitleg aan de toekomstige kunstenaars.

De vorm die gezaagd moet worden is grillig en de plaatjes zijn wat aan de dunne kant. Dit is het moment dat de creatieve geest van de kinderen op de proef te stellen. Met de tong uit de mond en in gevecht met de grote figuurzaag, wippen ze op en neer op hun stoeltjes, om uiteindelijk tot de ontdekking te komen dat het beter gaat als ze op hun knieën op de grond gaan zitten. Teveel kracht zetten, kost inspanning en kan het zaagje doen breken. Scheef zagen geeft veel splinters en  gaat ten koste van de tijd die ze gekregen hebben.

Het verschil in techniek en motoriek van de kinderen wordt zichtbaar en daar waar het gebrek is,  steekt juist de inventiviteit de kop op. Zoveel kinderen, zoveel verschillen en het is  leuk om te ervaren hoe ieder kind een eigen talent heeft ontwikkelt.

De techniekochtend is bedoeld voor de kinderen, maar ook voor mij weer een zeer goede les.

Postiljon 03-03-2011