Maandelijks archiefs: april 2011

Houten bankjes, een grote tent en de geur van zaagsel. Glitterpakjes, clowns en halsbrekende toeren.  Als klein meisje woonde ik achter een evenementenveld en wanneer het circus de stad een bezoekje kwam brengen, bracht ik mijn vrije uurtjes rond op het terrein. Geld om naar het circus te gaan, hadden mijn ouders niet, maar af en toe wist ik een glimp op te vangen van de repeterende artiesten. Een  beetje verdrietig  keek ik toe hoe de grote tent na verloop van weer tijd werd afgebroken en ik  fantaseerde over een leven als rondtrekkend artiest.

Jaren later nam mijn moeder mij mee naar een voorstelling van Cirque du Soleil. De spectaculaire show liet het kleine meisjeshart in mij sneller kloppen. Ik liet mij meevoeren op de bijzondere muziek en met mijn ogen dicht, vergat ik het ontbreken van dieren en rook ik het zaagsel uit de tent, achter ons huis. Na afloop van de show, voelde ik het verdriet dat ik als klein meisje voelde, wanneer ik de optocht van circuswagens de stad uit zag rijden.

Zes weken lang heeft mijn dochter geoefend in het uitvoeren van kunstjes. Via de Brede school, volgde zij circuslessen en na elke les, vertelde ze enthousiast over haar vorderingen. Tijdens de laatste les mogen de kinderen het geleerde aan de ouders laten zien en  vol verwachting betreed ik de gymzaal. Na wat demonstraties op jongleergebied, start een bandje met muziek uit de eerste voorstelling die ik met mijn moeder bezocht.

Boven in de zaal, hangt mijn meisje in twee rode doeken. Zonder angst laat ze zich naar beneden glijden en plotseling hangt ze ondersteboven, terwijl ze met veel gratie haar armen in de lucht zwaait. Tranen van trots wellen op in mijn ogen. Ik haal mijn neus op en ruik zaagsel. Al mijn dromen vervagen en ik ben terug in de realiteit. Dit was de mooiste circusact die ik ooit heb gezien!

Postiljon 28-04-2011

Voor  de eerste verjaardag van onze zoon, kochten we een driewieler. Zo’n stoer exemplaar dat je als ouder koopt omdat je het zelf zo ontzettend leuk vindt en waarvan papa stiekem zou willen dat hij er zelf vroeger eentje had gehad. Een robuust frame met vering en de uitstraling van een crossmotor: een Kawasaki.

De kleine man vond hem mooi, maar wist zich geen raad met het grote ding. Zijn beentjes waren nog te kort om de trappers te kunnen raken en al snel was het pakpapier interessanter dan de inhoud van zijn cadeau. Zo gaat dat op je eerste verjaardag. De fiets verdween in de schuur om daar geduldig te wachten op het moment dat hij daadwerkelijk in gebruik genomen zal worden.

Nu, bijna twee jaar later, ontdekt hij de driewieler van zijn buurmeisje. Het kleine fietsje is al oud, maar heeft precies de juiste afmetingen en trapt lekker soepel, door de slijtage van jarenlang gebruik. Na wat schuifelen met zijn voetjes, maakt hij de stap naar de trappers en ontdekt de functie van de twee ronddraaiende pedaaltjes. Oefening baart kunst en na een dagje stoeien met stuurkunsten, crost hij behendig op en neer en straalt als hij geheel zelfstandig een rondje om het huis fietst.

 Een nieuwe stap is genomen en wij haasten ons naar de schuur om de Kawasaki uit het stof te halen. Wanneer we hem zijn eigen driewieler presenteren, kijkt hij wat afkeurend. Hij klimt erop, maar ontdekt al snel dat dit stoere exemplaar meer kracht vraagt om vooruit te komen.

Een week lang staat de ultieme jongensdroom onaangeroerd voor de deur. Onze zoon verfijnt zijn techniek en ontwikkelt zijn vaardigheden op het oude fietsje. Net als we de hoop hebben opgegeven, maakt hij onverwachts de stap waar we op zaten te wachten. Trots rijdt hij een rondje en zijn vader juicht.

Kleine jongens worden groot en grote jongens blijven altijd een beetje klein.

Postiljon 21-04-2011

Jij bent mijn maatje, mijn steun, mijn redder in nood. Jij voelt mijn stemming aan en troost mij als ik verdrietig ben. Als jij in de lucht springt van blijdschap, spring ik hoger. Als jij juicht, juich ik mee en wanneer je verzonken in gedachten wandelt, streel ik langs je benen om je te laten weten dat ik er ben.

We beleven avonturen en zijn altijd samen. We begrijpen elkaar, maar soms ook even niet. Dan gebruik ik mijn ogen en probeer jouw lichaamstaal te lezen. Jij kijkt naar mijn gedrag en snapt niet altijd wat ik vertellen wil. We kennen elkaar door en door, maar zijn vreemden voor elkaar door het verschil in onze belevingswereld.

De moeite die je toch neemt, probeer ik te belonen, zoals jij mij beloont voor alles wat ik doe. Jouw subtiele correcties doen geen pijn omdat ik onvoorwaardelijk van je hou.

De liefde die wij delen, vormt een brug tussen alles wat ons zo verschillend maakt. Wij zijn een team omdat we elkaar aanvullen in een wereld waar sommige anderen dat niet doen. Jij geeft, ik geef en samen nemen we wat ons toekomt.

Jij weet wat ik nodig heb, zelfs als je mij niet volledig kan volgen. Jij bent mijn maatje, mijn steun en mijn redder in nood.

Jij bent mijn baasje, mijn beste vriend, mijn hond.

HSZ 17-04-2011

Wakker worden voordat de wekker gaat omdat de vogels in de tuin luidkeels fluitend een nieuwe dag aankondigen; zoeken naar een plek om sleutels op te bergen omdat het warm genoeg is om zonder jas naar buiten te gaan.

Kleine groene blaadjes die worstelen om uit te vouwen aan een tak die de winter doorstaan heeft en de zoete geur van pas gemaaid gras. Bloesem die als confetti uit de bomen dwarrelt en de paden bedekt met een dun laagje lentesneeuw. Dauw op ontluikende bloemknoppen, veroorzaakt door de kou die de nacht nog brengt, glinsterend in de eerste stralen van de vroege ochtendzon.

Het vrolijke geluid van de stemmen van spelende kinderen voor de deur en de warmte van het zonnetje op mijn gezicht, tijdens het eerste kopje koffie aan mijn tafeltje in de voortuin. Met blote voeten in mijn slippers en uitzicht op een plantenbak vol bloeiende lentebloemen.

In april vergeet ik de moeilijke dagen van maart en bloei ik op als een bloem die al die tijd in zijn bolletje heeft gezeten, in afwachting van de eerste warme dagen. De lente is de tijd dat ikzelf ontluik en ontwaak uit mijn winterslaap. Ik strek mijn armen uit als blaadjes en laat de zon en de zachte wind mijn huid beroeren. Na maanden van duisternis en kunstlicht, geniet ik van alle schoonheid die dit jaargetijde te bieden heeft.

De lange dagen brengen hernieuwde energie die ik dankbaar ontvang. Terwijl de vogels hun avondlied zingen en de zon achter de huizen verdwijnt, droom ik weg bij mijn verlangen naar de dagen dat ik ook dit moment buiten zal doorbrengen. De avonden zijn nu nog koud, maar de aankondiging van warmte hangt al in de lucht. Het is lente en ik geniet met volle teugen van al het moois dat de maand april te bieden heeft.

Het is lente en ik ontluik; ik ontwaak en ik groei!

Postiljon 14-04-2011

Inspiratie is niet te sturen, maar wanneer je probeert om te kijken door de ogen van een kind, sta je open voor verwondering over alles om je heen en is inspiratie dichterbij dan je zou verwachten.

Verwonderen is geen gave, maar een aangeboren eigenschap die veelal met de jaren verloren gaat omdat we de tijd niet nemen om echt te kijken naar wat we zien. Waar voor een kind elke nieuwe ervaring iets is om over na te denken, kijkt een volwassenen vaak gedachteloos naar zaken die eigenlijk best wel wat verwondering waard zijn. Een kind kijkt vol verwondering naar en boom en ziet de kleine details, omdat alles aan de boom nieuw is.

De onbevangenheid van het kind in ons allen vervaagd omdat een boom een boom blijft en we blind zijn voor de details die een boom juist zo bijzonder maken. Ons tempo van leven, biedt te weinig tijd om stil te staan bij kleine wondertjes om ons heen.
Door me af en toe over te geven aan de verwondering van mijn kinderen, creëer ik de ruimte om te zien wat ik eerder uit het oog verloren ben. Ik maak tijd om te kijken naar de details die ze benoemen en zie de schoonheid van grillige boomschors.

Natuurlijk lukt het niet altijd om mee te gaan in deze tijdrovende activiteit, maar met een efficiënte planning behoed ik mezelf voor de frustratie en leer ik dat verwondering meer brengt dan inspiratie alleen. Ik heb nog steeds een volle agenda en loop mezelf nog steeds voorbij. Toch heb ik dankzij mijn kinderen weer oog gekregen voor de schoonheid van mijn omgeving.

Het verwonderen is een kunst die we als volwassenen allemaal opnieuw kunnen leren beheersen, zonder al teveel inspanning.  Het is gewoon een kwestie van verder kijken en tijd nemen om het leven te observeren. Maak het kind in jezelf wakker en ontwaak uit de slaap die volwassenheid heet! 

Postiljon 07-03-2011