Maandelijks archiefs: mei 2011

In mijn dagelijks leven vraag ik vaak aandacht voor het belang van een goede nazorg voor (ex-)kankerpatixebnten, door mijn ervaringen te delen. Ik vertel welke impact creativiteit op mijn eigen verwerkingsproces heeft gehad en gebruik mijn verhaal om te inspireren. De inspanningen die ik hiervoor lever, leveren een bijzondere wisselwerking op, welke ontstaat door een saamhorigheid tussen lotgenoten . Ik put energie uit de reacties die ik ontvang en leer van de ervaringen van anderen.

De volgende stap, is het overbrengen van deze kennis aan de mensen die een belangrijke rol spelen in het traject dat al mijn lotgenoten doorlopen.  Het eerste stapje in deze richting, neem ik vandaag en daarmee neem ik een grote stap buiten mijn comfortzone.

Tijdens een jaarlijks symposium van het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis, ga ik in gesprek met niemand minder dan Ivo Niehe, over mijn ervaring als kankerpatixebnte en wat deze verwoestende ziekte mij als keerzijde heeft opgeleverd.  Het is een unieke kans om mijn verhaal te doen en de aanwezige medici te vertellen over mijn visie op de zorg. Tegelijkertijd is het ook een enorme stap, waarbij ik opnieuw mijn grenzen verleg en ik leef toe naar de aanloop die ik moet nemen.

Voor deze nieuwe ervaring, hou ik mijn adem in. Ik ben bang, maar ik trek een sprintje en spring.

Postiljon 26-05-2011

Met de groei van onze kinderen, veranderen rituelen en passen we gewoontes aan, aan de ontwikkelingen waar ze zich in bevinden. Onze dochter is een boekenwurm. Ze verslindt alles wat letters heeft en we zijn sinds enige tijd reguliere bezoekers van de bibliotheek om in haar leesbehoeften te voorzien. Ook onze zoon heeft het plezier van het lezen ontdekt en daarmee zijn onze bedrituelen in een nieuwe fase terecht gekomen.

Wanneer we klaar zijn met eten, start de routine. De tafel is afgeruimd en we zijn klaar om de trappen naar de slaapkamers te bestijgen. Onze dochter vertrekt als eerste. Ze wast zich, poetst haar tanden en duikt in bed met haar laatste aanwinst. De kleine man maakt een spelletje van het trappenlopen. Eenmaal boven, hijsen we hem in pyjama en krijgt hij zijn laatste verschoning.

Gezeten op de commode, mag hij zijn tanden poetsen met papa’s elektrische tandenborstel. Dat het handiger is om dit apparaat pas aan te zetten, nadat hij het in zijn mond heeft gestopt, is hem wel bekend. Het spetteren van tandpasta bezorgd hem echter steeds weer een lachstuip waar wij op onze beurt weer enorm van genieten, dus we laten hem begaan.

Eenmaal klaar en weer schoongepoetst, klimt hij in eerst nog op de ladder van het bed van zijn zus om een nachtkus te halen. Zijn eigen bed ligt vol met boekjes en meneer weet heel goed wat er nu gaat komen. Papa moet Jip en Janneke lezen en mama een boekje over verdwijnende bijtjes. Hij kent de verhaaltjes al bijna uit zijn hoofd, maar dat mag de pret niet drukken. Tijdens dit ritueel kronkelt hij door zijn bedje en zien we hem geleidelijk tot rust komen. Onze dochter legt ondertussen haar boek weg en alle lichten gaan uit. Een knuffel en een lading kusjes en het nieuwe ritueel is compleet.

Wij poetsen de tandpasta van onze kleren en beginnen blij aan een rustige avond…

Postiljon, 19-05-2011

17-05-2001 10:32  2870 gram, 48 cm

Het kleine meisje dat ik tien jaar geleden in mijn armen sloot heeft mij zoveel gebracht dat ik, tot op de dag van vandaag, niet onder woorden heb kunnen brengen wat dit kleine mensje in mij heeft losgemaakt.  Geluk kreeg een nieuwe dimensie en verdriet was plotseling niet meer iets wat ik alleen beleefde. Al haar pijntjes raakten mij, maar haar stralende lach bezorgde mij ook kriebels die verder gingen dan verliefdheid. De zorgen om haar welzijn, maakten van mij een moeder en het moederschap gaf mij een nieuwe uitweg voor de liefde die ik te geven had.

In de afgelopen tien jaar groeide zij op tot een bescheiden, zorgzaam en pienter meisje met karakter. Ik groeide mee in mijn rol als moeder en inmiddels is ze, dankzij en ondanks al haar ervaringen een bijzonder  individu waarvoor mijn liefde geen grenzen kent.

Samen hebben wij zoveel beleefd en overwonnen. Samen hebben we in tien jaar tijd veel van elkaar geleerd. Ik heb haar willen leren dat ze alles kan bereiken, door te laten zien wat de kracht van passie is. Zij heeft mij geleerd wat die passie is en wat de echte waarde is van het leven. Voor haar ben ik blijven vechten voor mijn bestaan en geluk, omdat dat geluk juist waarde kreeg door haar aanwezigheid en haar aanwezigheid een bevestiging was van mijn bestaan.

Op deze dag vier ik niet alleen de verjaardag van mijn mooiste meisje, maar ook de geboorte van mijzelf als moeder. Een geboorte die meer inhoud bleek te hebben dan alleen de pijn van een bevalling of het besef van absolute verantwoordelijkheid. Tien jaar geleden beleefde ik de wedergeboorte van mezelf en vandaag vier ik de verjaardag van ons allebei.

Mijn liefde groeit voor altijd mee met mijn meisje en daardoor zijn wij een twee-eenheid waar geen speld tussen te krijgen is!

17-05-2011 10:32 22000 gram, 138 cm

Er zijn zoveel zaken die het leven aangenamer kunnen maken, dat de verleiding een gewenning kan worden en haast op een verslaving gaat lijken . Voor mij persoonlijk zijn dat de zon en chocolade.

Na een paar zonovergoten weken, waarin mijn humeur een behoorlijke oppepper  heeft gekregen, brengt het frissere weer  mij een klein beetje in mineurstemming. Nu staat chocolade bekend als aphrodisiac , dus heb ik een goed excuus om dit smeltende goud aan te wenden ter verbetering van mijn gemoedstoestand.

Het verstoppen van paaseitjes bleek dit jaar een onmogelijke opgave vanwege het extreem mooie weer. Zoeken naar plasjes chocolademelk en gekleurd zilverpapier is niet echt aantrekkelijk, dus hebben we slechts een klein deel in de schaduw van de tuin verborgen met als gevolg een overschot aan chocolade in de koelkast. Dit laatste is voor mij een uitkomst in de dagen die na Pasen volgen.

De eerste week is het zonnetje nog ruim vertegenwoordigd en kan ik mijn hart ophalen in de warmte die zij brengt. Maar als er dan een dag volgt waar de wolken even de overhand hebben, doe ik een aanspraak op mijn voorraad en zoek ik mijn geluk in de bonte verzameling eitjes die nog resten.

De wisselwerking tussen zon en chocolade, houdt mij in een roes waar elke junk jaloers op zou zijn. Ik ben gelukkig en zie de wereld door een roze bril. Als dan de betere dagen aanbreken, is mijn voorraadje op en moet ik zorgen voor aanvulling of een alternatief. Gelukkig is die zorg voor later, want de voorspellingen zijn gunstig. Een lange periode van droogte ligt voor ons en dat stemt mij vrolijk.

Voor de zekerheid haal ik wel een reep chocolade in huis, maar ik bewaar hem voor moeilijkere dagen. Tot die tijd teert mijn lijf op de verslaving aan warmte en blijven alle ontwenningsverschijnselen uit. Laat die zomer maar komen, dat is tenslotte ook beter voor mijn gewicht.

POstiljon 12-05-2011

Elk jaar herdenken we slachtoffers van oorlog en geweld, om vervolgens te vieren dat we vrij zijn. Maar wat is vrijheid en hoe belangrijk is het om eigen keuzes te kunnen maken? Hoe vrij zijn we, als we dagelijks te maken hebben met angst voor onze omgeving? De traditionele minuten van stilte zijn allang niet meer alleen bedoeld voor de mensen die de tweede wereldoorlog niet hebben overleefd.

Dagelijks sterven er over de hele wereld mensen door misstanden en de vrijheid waar we zelf in geloven staat onder druk. De term zinloos geweld is populair, maar welke vorm van geweld is wel zinvol dan?

In de twee minuten stilte, denk ik na over wat vrijheid voor mij persoonlijk betekent. Ik lees dagelijks de krantenkoppen en besef dat ik het geluk heb te leven in een maatschappij waar het maken van eigen keuzes nog steeds wordt aangemoedigd. Ik kan zelf bepalen welke normen en waarden ik mijn kinderen meegeef en hoop ze daarmee op te voeden tot sterke en zelfbewuste individuen. Dat anderen er eigen normen op nahouden, is een gegeven waar ik niet omheen kan, maar ik geef mijn kinderen mee dat het belangrijk is om ieders levensvisie te respecteren. Dat is in mijn ogen de ultieme vrijheidsbeleving.

Vrijheid is keuzes maken en accepteren dat niet iedereen hetzelfde denkt. Respect voor omgeving neemt onbegrip weg en kan de dreiging doen afnemen. Niet bang zijn voor het anders denken, maar luisteren naar het waarom en openstaan voor nieuwe meningen.

Natuurlijk klinkt dat wat naïef en misschien ben ik wel een onverbeterlijke wereldverbeteraar. Het is door mijn eigen opvoeding meegegeven en daaraan dank ik een groot deel van de vrijheid die ik geniet.  Vrij zijn betekent voor mij persoonlijk de vrijheid om te mogen dromen van een ideale wereld. Ik heb, dankzij allen die gestreden hebben,  het recht om te dromen van een wereld waarin ik mijn kinderen veilig los kan laten.

Postiljon 5-5-2011