Maandelijks archiefs: juni 2011

De laatste maand voor de zomervakantie, is er eentje waarin ik mezelf regelmatig dreig voorbij te lopen. Niet alleen alle verjaardagen in ons gezin vragen de nodige organisatie, maar ook de schoolse activiteiten en overige verplichtingen nemen drastisch toe.

Zo is er niet alleen het schoolreisje en de avondvierdaagse, maar er moet ook geoogst worden uit het schooltuintje en een sponsorloop gerend worden. Verjaardagsvisite vraagt om een opgeruimd huis en bij mooi weer moet ook de tuin geloven aan een kleine opknapbeurt.

Al deze drukte vraagt energie en concentratievermogen. Ik help graag en doe het met veel plezier, maar soms is het nodig dat ik even wordt teruggefloten of neergeknuppeld door mijn omgeving. Hoe letterlijk dit laatste uit kan pakken, heb ik dit weekend ervaren.

Tijdens het opruimen van de tuin, kom ik in aanvaring met een hark. Onder de berg takken die ik wil afvoeren, staat hij verdekt opgesteld. Als in een echte tekenfilm, ontketen ik een reactie als ik een stap naar voren doe om een grote stronk van de grond te pakken. Zachtjes priemen de punten in mijn schoenzool en ik weet wat er komt, maar ben te laat om weg te duiken. Met een enorme klap, schiet het harde, rubberen handvat naar voren, boven op mijn voorhoofd. Even zie ik sterretjes en binnensmonds vloek ik zachtjes, terwijl ik over de pijnlijke plek wrijf. Binnen xe9xe9n minuut zwelt de plek tot ongekende hoogte. Een bult, ter grootte van een pingpongbal, siert mijn hoofd, terwijl mijn trots in geen velden of wegen meer te bekennen is.

Gelukkig zakt de zwelling snel weg, maar de zwaartekracht doet ook zijn werk. Het vocht uit de bult, heeft de afgelopen twee dagen bezit genomen van mijn wenkbrauw en ik hou mijn oog maar met moeite open.

Noodgedwongen doe ik een stapje terug. Ik loop mezelf eventjes niet voorbij. Maar ik had toch liever gehad dat ik gewoon, subtiel was teruggefloten.

Postiljon 23-06-2011

Niek 17-06-2008

Heel voorzichtig opende je je ogen en keek onbevangen de wereld in. Na een vermoeiende reis zocht je rust en warmte op mijn buik. Daar ontving je de liefde die je zo verdiende en nodig had.

De liefde die groeide in mijn hart, toen jij in mij groeide, zwelt op tot ongekende hoogte als ik jouw blote lijfje om mijn lichaam voel.

Je bent perfect!

Langzaam wennen we aan elkaars aanwezigheid en we nemen de tijd om elkaar te leren kennen. Het lukt me niet om mijn ogen van je af te houden, terwijl je naast me ligt te slapen en keer op keer tel ik de vingertjes die nu al zo overduidelijk lijken op die van je vader.

Zo af en zo wonderbaarlijk!

Stapje voor stapje komen we dichterbij elkaar en al snel verdwijnt de herinnering van de pijnlijke weg naar deze eindbestemming. Elke dag brengt nieuwe indrukken en elke dag brengt nieuwe ontwikkelingen. De reis die jij in je leven zal afleggen is nog maar net begonnen, maar nu al kijk je nieuwsgierig uit naar wat nog op je pad moet komen. Elke stap is een inspanning die beloond wordt met een glimlach.

Na de zomer kwam de herfst, de winter en de lente. Als de knoppen aan de bomen, ontwikkelde jij jezelf en kwam je tot bloei. Alle inspanningen resulteerden in de stapjes die je nu maakt en die steeds groter worden. Elke dag een stap vooruit in de reis je zo graag wilt maken. Je staat open voor alles en je onbevangenheid is zo ontroerend! Jij kijkt vooruit, terwijl ik even terugblik op de weg die je al bewandeld hebt.

Een jaar in je leven lijkt zo kort en zo oneindig tegelijk. Als de wereld om je heen zo groot is, lijk je zelf ineens zo klein. Als het wonder dat je in je armen houdt zo klein is, lijkt het leven plotseling zo groots en waardevolx85

Gefeliciteerd grote, kleine beer!

Tot voor kort wilde ik er niet aan geloven. Ik zag het nut er niet van in en spendeerde al zoveel tijd aan mijn laptop, dat ik de toegevoegde waarde ervan niet zag. Maar door omstandigheden ben ik om. Bij de verlenging van mijn contract voor mijn mobiele telefoon, kreeg ik er gratis internet bij. Nu hoor ik bij de club en kan ik mijn mail lezen op de meest vreemde plaatsen en  op de hoogte blijven van alle activiteiten van mijn vrienden.

Aarzelend beroer ik mijn telefoon en open xe9xe9n voor xe9xe9n de x93APPx92sx94 die zijn meegeleverd op dit tien-viekante-centimeter-tellende stukje high-tech. Met een simpele aai over mijn scherm kan ik mijn exacte locatie bepalen en als ik mijn eindbestemming opgeef, vertelt een vriendelijke dame mij precies hoe ik mijn doel kan bereiken, compleet met postzegelformaat driedimensionaal routekaartje. Fotox92s blijven niet langer opgeslagen op de kleine SD-kaart, maar zijn in een wip gedeeld met een grote groep mensen en met het uploaden van kleine filmpjes zou ik mijn dagelijkse activiteiten  praktisch x93livex94 kunnen delen met iedereen die dat maar zou willen.

Ik kan mijn boodschappenlijstje laten samenstellen,kijken wat er vanavond op televisie is en op elk moment van de dag het laatste nieuws volgen. Als ik een leuk nummer op de radio hoor, weet ik binnen een minuut wie de artiest is en ik vergelijk aanbiedingen van alle supermarkten in een handomdraai. Het is werkelijk wonderbaarlijk dat al die techniek verstopt zit in dat kleine stukje elektronica. Het is de wereld in broekzakformaat.    

Toch blijf ik sceptisch over het gebruik van alle mogelijkheden. Ik aai mijn mobieltje waar nodig, maar waak ervoor om niet te afhankelijk te worden van de stroom aan informatie die ik hiermee te verwerken krijg.

Ik maak handgeschreven boodschappenlijstjes en lees het nieuws nog graag gewoon in een krant. En bellen? Ja, dat is gelukkig gewoon nog een kwestie van tot tien kunnen tellen.

Postiljon 16-06-2011

Hoe  vermaak je negen meisjes uit groep vijf en zes, tijdens een verjaardagsfeestje? Er zijn tal van mogelijkheden en activiteiten te bedenken, maar alles heeft een prijskaartje en niet elk prijskaartje past bij ons huidige budget. Het is dus een kwestie van creatief denken en bij dat gegeven, denk ik aan mijn eigen jeugd de feestjes die mijn ouders organiseerden.

Mijn leukste herinneringen gaan uit naar de speurtochten en picknicks die wij hielden in Meyendel. De spanning van het zoeken en de spelletjes die wij speelden, maakten van elk feestje een geslaagde ervaring, dus besloten wij de ervaring te delen met de nieuwe generatie, die ik deze week onder mijn hoede kreeg.

Vol goede moed vertrokken we vanuit school en al snel werd de eerste aanwijzing ontdekt. Lintje voor lintje uitgezet in het Westerpark, met als klapstuk een picknick met spelletjes op een rustig gelegen, open veld. Negen meiden in extase bij elke splitsing, wanneer ze de juiste aanwijzing en richting weten te vinden en het gejubel bij de ontdekking van het grote kleed met lekkere hapjes en broodjes voor de lunch. De spelletjes simpel en bedacht om juist het groepsgevoel te versterken. De samenwerking op de proef gesteld en een sfeer om door een ringetje te halen.

Genietend van het gelach, drinken wij een glaasje rosxe9, terwijl de meisjes plezier maken. De herinneringen aan mijn eigen verjaardagen komen boven en ik voel dankbaarheid voor mijn ouders. Zij hebben mij meegegeven dat genieten niet zit in de dingen die je hebt, maar in de manier waarop je ze ervaart en die ervaring mag ik nu doorgeven. Dit voelt als een eer en maakt het gevoel van voldoening extra sterk. De tijd vliegt en het weer zit mee. Negen meisjes lachen en juichen en ik voel warme zon op mijn huid. Van binnen voel ik de warmte ook en in de verte hoor ik mijn moeder mee juichen..  

Postiljon 09-06-2011

www.femkevanrossum.nl

Het grote geheim achter de beleving  van geluk, verdriet en pijn is de kunst van het relativeringsvermogen. Dankzij mijn schrijven, heb ik dit kunstje aardig onder de knie gekregen, want niks werkt zo relativerend als het teruglezen van mijn eigen woorden. Zo zet ik mijn gevoel op een rijtje en maak ik het vergelijk tussen mijn wereld en die van de wereld om mij heen. Ik deel zaken in op een schaal en plaats ervaringen in een rangorde die mijn leven een bepaalde invulling heeft gegeven.

Pijn en verdriet verkleinen onze wereld tijdelijk, omdat we dit op onszelf betrekken en even niet stilstaan bij het leed om ons heen. Een hele natuurlijke reactie, maar juist het besef dat het altijd nog erger kan, helpt bij het plaatsen van het gemis. Ook ervaring speelt een grote rol. Naarmate we ouder worden, leren we omgaan met de teleurstellingen en zo ontstaat er een rangorde in wat we belangrijk vinden en leren we wat ons werkelijk gelukkig maakt.

Ik heb geleerd om van kleine dingen te genieten, omdat ik de pijn van verlies heb ervaren. Toch ken ook ik veel kleine ergernissen en moet ik mezelf bij de les houden om niet te vergeten waar mijn geluk daadwerkelijk om draait.

Het is zo gemakkelijk om iemand te veroordelen, die klaagt over zaken die je zelf onbelangrijk vindt, omdat je eigen ervaring nu eenmaal meer heeft gebracht om in de rangorde van relativering te plaatsen. Maar als diezelfde persoon in zijn of haar leven slechts de ervaring heeft, die jijzelf op de schaal van xe9xe9n tot tien zou indelen op een zes, is het dan eerlijk om te oordelen over de belevingswereld van een ander?  

Juist de ervaring heeft mij ook inlevingsvermogen gebracht. Iedereen beleeft zijn wereld op eigen wijze en iedereen hanteert een eigen schaal. Relativeringsvermogen leert ook dat die schaal bepaald wordt door ervaring en beleving. Respect voor andermans belevingswereld is een vereiste voor begrip en houdt mijn eigen schaal continue in beweging. Dat maakt mij tot de vrouw die ik nu ben en dat maakt dat ik mijn eigen relativeringsvermogen waardeer met een tien op de schaal van belangrijke eigenschappen.

Het is een jaarlijks terugkerend tafereel en sinds enkele jaren een traditie binnen ons gezin. Zelf heb ik hem als kind nooit gelopen, maar ik heb me wel eenmaal gewaagd aan de Duinenmars.  Onze dochter heeft er enorm veel plezier in en is trots op haar medailles. Vier avonden slenteren en schuifelen door Zoetermeer, door tunnels en onder bruggetjes door. Het gegil is oorverdovend en de sfeer grenzeloos gezellig. De route is nauwelijks anders dan vorig jaar, maar door de trage pas is er voldoende gelegenheid om de omgeving te bekijken en zo steeds weer nieuwe dingen te zien in het straatbeeld dat we anders zo snel en gedachteloos passeren.

De avondvierdaagse is een manier om de stad te herontdekken en op plaatsen te komen die anders ongezien blijven. De huizen, de tuintjes, de kleine parkjes, het spontane contact met vreemden onderweg en op de laatste dag het warme onthaal. Zoetermeer op zijn mooist en in de juiste spirit.

De medaille is voor mijn dochter. De dagen zijn vermoeiend, maar ze blijft enthousiast en loopt de kilometers, zonder mopperen. Op de laatste dag valt er regen en omdat ik verhinderd ben om zelf mee te lopen, voeg ik me bij de groep die langs het laatste stukje van de route staat om de wandelaars aan te moedigen. Ik de verte zie ik mijn meisje aan komen. De lach van oor tot oor, als ze haar verdiende bloemen in ontvangst neemt, verwarmt mijn hart. Het bewijs van klein geluk, loopt me tegemoet in een rood regenpak en ik loop de laatste loodjes met haar mee.

Het is elk jaar een race tegen de klok om vier dagen op tijd aan te treden voor de start en een opgave om ervoor te zorgen dat in deze hectische week ook gezond wordt gegeten. Toch is het de moeite waard. Want behalve de medaille, levert het een heel bijzonder stukje bewustwording  en saamhorigheid op.   

Postiljon 01-06-2011