Maandelijks archiefs: juli 2011

^{kvk 51797135} 

Waarom een engeltje?

“Met een gevoel in de steek gelaten te zijn door mijn lichaam, zocht ik naar een manier om weer in mezelf te geloven en vertrouwen te krijgen in de toekomst. Ik ontwierp het engeltje en liet het op mijn (toen nog kale) achterhoofd tatoexebren. Ik droeg het engeltje vol trots en ontdekte dat het mij kracht en zelfvertrouwen gaf. Ook nu ik weer haar heb, voel ik de kracht die het engeltje mij geeft en daardoor is het inmiddels symbool komen te staan voor alles wat ik de afgelopen jaren heb overwonnen.

Dankzij het engeltje heb ik het geloof in mezelf teruggevonden en een manier gevonden om anderen te helpen. Daarom is het engeltje meer dan alleen een symbool uit mijn leven. Het staat voor kracht, liefde, overlevingsdrang, trots en zelfvertrouwen!

Het engeltje vertegenwoordigd een geloof dat niet te vinden is in boeken of wijsheden. Het engeltje vertegenwoordigd levenswijsheid en ervaring.”

T shirts zijn te koop via www.femkevanrossum.nl

Wie kent de uitdrukking niet? x93Beter een goede buur dan een verre vriendx94. Ik heb het geluk omringd te zijn met goede buren en tel mijn zegeningen, maar het gemis van mijn verre vrienden was tot voor kort wel altijd op de achtergrond aanwezig.

Zij waren er voor mij in zware tijden en zij steunden mij bij de moeilijke beslissingen die ik heb moeten nemen. We overbrugden de afstand voor onze vriendschap, maar de drukte van het alledaagse leven stond een regelmatig weerzien weleens in de weg.

Vroeger woonden we dichtbij elkaar. We zagen elkaar dagelijks, totdat onze wegen zich scheidden door omstandigheden en verhuizingen. Het contact bleef intensief, maar de frequentie nam af omdat de afstand ons nu eenmaal in de weg stond. We bouwden beiden ons eigen leven op en maakten dankbaar gebruik van de hulp van onze buren. Het gemis bleef, maar we genoten van de momenten dat we elkaar wel konden zien.

Sinds deze week is alles anders. Mijn vrienden hebben de stap genomen om terug te komen. Waar we ooit samen in Den Haag woonden, delen we nu de stad Zoetermeer en wonen we slechts vijf minuten fietsen van elkaar verwijderd. Sinds de dozen zijn aangekomen en uitgepakt, ben ik in euforische stemming en voor het eerst sinds jaren heb ik het gevoel echt thuis te komen.

Na zes jaar op en neer reizen en afspraken plannen, kunnen we elkaar zien, wanneer we dat maar willen. Dat hoeft niet natuurlijk elke dag, maar het idee dat het wel kan geeft een geruststellend gevoel.  Ik verheug me op de avonden samen, zonder de tijdsdruk en het opzien tegen de terugreis. Ik zie uit naar de wandelingen die we samen met de honden zullen maken en heb zin in een zomer vol ijsjes eten en gezamenlijke barbecues. 

Mijn verre vrienden zijn goede buren geworden en daarmee voel ik mij letterlijk de koning te rijk!

Postiljon 14-07-2011

Om overzicht te houden in mijn mailbox, deel ik berichten in op afzender en onderwerp. Door de constante chaos in mijn hoofd is het een noodzakelijk kwaad, waar ik mezelf met enige regelmaat toe moet dwingen. De ordelijke rij aan de linkerkant van mijn scherm geeft mij een gevoel van controle. Door een degelijke indeling, kan ik belangrijke zaken in xe9xe9n muisklik naar boven halen en die wetenschap geeft wat meer ruimte in mijn overvolle geheugen.

Er is xe9xe9n mapje dat ik angstvallig gesloten laat. Tussen de M van manuscript en de S van Stichting Kanker in Beeld, staat de P. Het is de P van papa. Dit mapje bevat een mailwisseling van grote waarde. Het zijn de mailtjes die we elkaar stuurden, in de periode dat we naar elkaar toe groeiden, omdat we ontdekt hadden dat we beiden ons gevoel makkelijker uitten op papier dan in het echt. De nooit uitgesproken woorden kwamen al typend op het scherm en staan zwart op wit; voor altijd vereeuwigd en opgeslagen in een mapje, dat ik bewaar voor het moment dat ik er aan toe ben om het te openen.

In de lange mailtjes staan de emoties verwoord, die we elkaar nooit hebben durven tonen. Onze pijn en ons verdriet. Wat we nooit hebben uitgesproken, hebben we elkaar geschreven en daarmee hebben we het bewijs van onze verwantschap geleverd. Twee mensen die hun gevoel op papier goed onder woorden kunnen brengen, maar de woorden maar moeizaam uitspreken. Papa was net als ik en ik ben net als papa was. Tussen de M en de S staat het bewijs van onze liefde en ik ben trots op het talent dat hij me heeft nagelaten.

Zijn woorden zullen nooit meer klinken en alles wat hij ooit heeft geschreven is verloren gegaan, door toedoen van jaloezie en onredelijkheid. Wat overgebleven is, is het mapje met berichten en liefdesverklaringen aan mij persoonlijk gericht. Zijn muziek klinkt nog altijd, maar niemand zal ooit lezen hoe hij dit alles ervaren heeft.

De mailtjes die ik bewaar, laat ik nog even gesloten. Ik scroll door naar beneden omdat ik de pijn, na bijna twee jaar, nog dagelijks voel en bang ben voor wat het mapje aan verdriet schuilhoudt. De wetenschap dat zijn woorden er nog altijd zijn, is op dit moment voldoende. Wanneer ik zoek naar een bericht, omdat mijn geheugen vraagt om orde, kom ik altijd langs de P en dat geeft een geruststellend gevoel.

Zolang het mapje x93papax94 in de linker kolom blijft staan, is mijn vader bij me en draag ik zijn woorden in mijn hart.  

Wie kent ze niet, die twee figuurtjes uit de bekende boekjes van x91s Nederlands bekendste kinderboekenschrijfster?  Ze zijn zwart-wit, maar kleurloos zijn ze allerminst! De twee buurkindjes beleven avonturen die soms wat oubollig aandoen en niet helemaal van deze tijd zijn, maar tegelijkertijd zijn ze tijdloos en geschikt voor alle leeftijden.

Mijn zoon is er dol op. De korte verhaaltjes over treinen, de boer en allerlei onschuldige streken. Ze zijn stout en lief tegelijk en samen vormen ze een ijzersterk koppel. Elke avond wordt bij ons thuis afgesloten met een nieuw avontuur van de nieuwe helden van mijn kleine held.

Sinds hij de leeftijd heeft bereikt, waarop hij zijn spel niet meer alleen speelt, deelt hij lief en leed met ons buurmeisje. Hij heeft ontdekt hoe gezellig het is om samen een fantasiewereld te delen en daarmee is de vergelijking met Jip en Janneke snel geboren.

Het duo fietst samen rond en beleeft avonturen waar wij geen weet van hebben, omdat hun wereld zich ergens begeeft, waar wij door onze volwassenheid, geen toegang meer toe hebben. Ze halen ijsjes uit de muur van de buurman en spelen winkeltje bij het tuintje van een paar huizen verderop. Dennenappels fungeren als betaalmiddel voor fictieve boodschappen en kleine steentjes worden, als chocolaatjes,  royaal uitgedeeld aan iedereen die langs komt lopen. Samen vieren ze elke dag hun verjaardag en zingen ze liedjes die alleen zij kennen.

Jip en Janneke gaan samen op pad en mijn zoontje groeit mee met het beroemde koppeltje. Elke avond een nieuw avontuur en elke dag een nieuwe belevenis. Samen met zijn eigen Janneke haalt onze Jip kattenkwaad uit of kibbelt met haar alsof ze al jaren getrouwd zijn. En als de dag voorbij is? Dan maken ze elke onenigheid goed. Het speelgoed wordt opgeruimd en meegesleept door jeugdsentiment zwaaien wij elkaar bij de voordeur uit. Dan roepen wij met een grote glimlach: Dag Jip, dag Janneke!

Postiljon 7-7-2011

Er is niks mis met het maken van plannen en vormen van ideexebn, maar hoe realistisch zijn sommige ideexebn en wanneer loopt het uitwerken van plannen de bescheidenheid voorbij?

Sinds kort heb ik mijn bedrijfsactiviteiten uitgebreid met het ontwerpen van T shirts. Niks grootschaligs en zelfs heel persoonlijk, maar voor mij wel een stapje richting een nieuwe vorm van volwassenheid. Het uitbreiden van mijn website, geeft de site een volwassen uitstraling en vol trots lanceer ik mijn kleine webwinkeltje, compleet met fotox92s en winkelmandje.

De volgende stap is het geven van publiciteit aan mijn nieuwste project en daarbij zit mijn bescheiden aard mijn soms wel flink in de weg. Via de social media kom ik een heel eind, maar in het versturen van mailings ben ik toch wat terughoudend. Het maken van een juiste schifting in mijn contacten valt tegen en aan het opstellen van een bericht besteed ik veel zorg en aandacht, om ergernis bij de ontvanger te voorkomen.

Mijn sociale aard maakt dat ook de winst niet optimaal zal zijn. Van de opbrengst wil ik graag een deel doneren aan een doel dat mij dichtbij staat en de uren die ik steek in alle werkzaamheden, verzuim ik als gemaakte kosten van de winst af te halen.

Tijdens het hele proces van ontwikkeling en plannen maken, wordt ik heen en weer geslingerd tussen mijn gevoel en verstand. Dan vraag ik me weer af welk doel ik voor ogen had, toen ik de eerste stap nam op dit, voor mij nog, onbekende terrein. Was het niet vooral mijn doel om anderen te inspireren met mijn teksten en levensmotto? Dit doel vraagt nu eenmaal om groot denken, dus er is geen enkele reden voor valse bescheidenheid.

Vol zelfvertrouwen en trots draag ik mijn eerste eigen ontwerp. Op mijn borst staat het engeltje dat als een rode draad door mijn leven loopt en op de rug de tekst: x93Denk groot, leef bescheiden!x94

 www.femkevanrossum.nl

Postiljon 30-06-2011

Er is niks mis met het maken van plannen en vormen van ideeën, maar hoe realistisch zijn sommige ideeën en wanneer loopt het uitwerken van plannen de bescheidenheid voorbij?

Sinds kort heb ik mijn bedrijfsactiviteiten uitgebreid met het ontwerpen van T shirts. Niks grootschaligs en zelfs heel persoonlijk, maar voor mij wel een stapje richting een nieuwe vorm van volwassenheid. Het uitbreiden van mijn website, geeft de site een volwassen uitstraling en vol trots lanceer ik mijn kleine webwinkeltje, compleet met foto’s en winkelmandje.

De volgende stap is het geven van publiciteit aan mijn nieuwste project en daarbij zit mijn bescheiden aard mijn soms wel flink in de weg. Via de social media kom ik een heel eind, maar in het versturen van mailings ben ik toch wat terughoudend. Het maken van een juiste schifting in mijn contacten valt tegen en aan het opstellen van een bericht besteed ik veel zorg en aandacht, om ergernis bij de ontvanger te voorkomen.

Mijn sociale aard maakt dat ook de winst niet optimaal zal zijn. Van de opbrengst wil ik graag een deel doneren aan een doel dat mij dichtbij staat en de uren die ik steek in alle werkzaamheden, verzuim ik als gemaakte kosten van de winst af te halen.

Tijdens het hele proces van ontwikkeling en plannen maken, wordt ik heen en weer geslingerd tussen mijn gevoel en verstand. Dan vraag ik me weer af welk doel ik voor ogen had, toen ik de eerste stap nam op dit, voor mij nog, onbekende terrein. Was het niet vooral mijn doel om anderen te inspireren met mijn teksten en levensmotto? Dit doel vraagt nu eenmaal om groot denken, dus er is geen enkele reden voor valse bescheidenheid.

Vol zelfvertrouwen en trots draag ik mijn eerste eigen ontwerp. Op mijn borst staat het engeltje dat als een rode draad door mijn leven loopt en op de rug de tekst: “Denk groot, leef bescheiden!”

 www.femkevanrossum.nl

Postiljon 30-06-2011