Maandelijks archiefs: oktober 2011

Iedereen heeft zo zijn eigenaardigheden en gewoontes. Veel gewoontes zijn ingebakken en helemaal zo slecht nog niet, maar er zijn gewoontes waar we liever vanaf zijn of niet aan herinnerd willen worden. Ik heb één hele slechte gewoonte en het is er eentje waar ik nooit over schrijf, maar wel eentje die echt naar voren komt, zodra ik achter mijn laptop zit. Ik rook. Ik rook in de ochtend, na het eten en vooral tijdens het schrijven. Ik rook al zeker vijfentwintig jaar en heb meerdere mislukte stoppogingen doorlopen.

Toch heb ik besloten het opnieuw te proberen. Dit keer met hulp en ondersteund door medicatie. Het traject, voorafgaand aan de eerste stap was lang. Om in aanmerking te komen voor een vergoeding van mijn verzekering, moest het traject aan lastige voorwaarden voldoen en werd ik geconfronteerd met bureaucratie en lange wachtlijsten. Sinds het stoppen met roken in het basispakket is opgenomen, is het niet mogelijk om alternatieven via de aanvullende verzekering vergoed te krijgen en moet de zorgverlener een contract hebben met de maatschappij. Heel ingewikkeld allemaal en behoorlijk ontmoedigend.

Mijn wens om te stoppen is groot en helaas ook noodzaak, vanwege een onvoorziene complicatie in mijn borstreconstructie, welke schreeuwt om herstel.  Daarom heb ik aangehouden en mijn doorzettingsvermogen heeft mij geholpen om de juiste weg te bewandelen in de wereld van de zorgverzekeringen. Ik heb medicatie gekregen en krijg begeleiding van een coach. Ik heb mijn stopdatum vastgesteld en maak deze openbaar. De bekentenis die nu schrijf, zie ik als een stapje in het proces, waarin ik toeleef naar het moment dat ik daadwerkelijk die laatste sigaret uitmaak.

Het zal geen pretje worden en ik hoop dat ik mijn inspiratie niet verlies. Ik moet erdoorheen en hoop op de steun van mijn omgeving.  Mijn stopdag nadert en daarom mijn bekentenis:  terwijl ik dit schrijf, rook ik een sigaret, maar zodra iedereen het leest, zal ik hopelijk gestopt zijn.

Postiljon 27-10-2011

Mijn ervaringen met helpdeskmedewerkers is in het verleden niet altijd even positief geweest. Lange wachttijden, onbevredigende antwoorden en moeizame gesprekken waren een bron van ergernis; evenals het oneindig moeten herhalen van mijn vraag of klacht.

Maar er lijkt verbetering te zijn in het land van de klantenservice. Waar ze oorspronkelijk in mijn ogen de titel service niet waard waren, heb ik mijn mening de afgelopen periode behoorlijk moeten bijstellen. Natuurlijk zullen er altijd wel wat botte boeren aan de andere kant van de lijn zitten, maar het begint er och echt op te lijken dat de meeste helpdeskmedewerkers het licht hebben gezien.

Waar mensen werken, worden fouten gemaakt. Dat kan natuurlijk gebeuren en in het digitale tijdperk kan een enkele typefout al tot allerlei ongewenste problemen leiden. Het oplossen van zo’n probleem vraagt om inzicht en een flexibele instelling. Dat laatste is de kracht achter hulpverlening en het beste gereedschap voor een goede klantenservice.

Na een dubbele afschrijving van mijn rekening voor watergebruik, klom ik in de telefoon om om opheldering te vragen. Een vriendelijke mevrouw bood aan om uit te zoeken hoe dit had kunnen gebeuren en beloofde mij hierover terug te bellen. Ze hield woord en bood haar excuses aan voor het ongemak. Een kleine administratieve fout, was de oorzaak van dit euvel en ze opperde dat het eigenhandig storneren van de dubbele boeking de snelste oplossing was. Om mij daarbij te helpen, zocht ze mee in de handleiding van het internet bankieren en samen hadden we het probleem snel verholpen.

Het werk van een helpdeskmedewerker zal ongetwijfeld niet altijd even leuk zijn. Het aanhoren van andermans problemen stompt af en daar zit natuurlijk een gevaar in. Toch zijn we allemaal gewone mensen en valt of staat de oplossing van een probleem met de wijze van benadering.

Deze week was de benadering vriendelijk en creatief en dat mag, wat mij betreft, ook best weleens gezegd worden!

Postiljon 20-10-2011

Sinds een paar jaar hou ik een openbaar weblog bij. Ik deel er lief en leed met iedereen die het lezen wil, maar gebruik het vooral als uitlaatklep voor mezelf. Mijn weblog is een digitaal dagboek en een verzamelplek voor veel van wat ik in de afgelopen jaren geschreven heb. Met een muisklik kan ik terug in de tijd en emoties oproepen, die de jaren hebben doen vergeten. Mijn complete gevoelsleven op een server, beter georganiseerd dan op mijn persoonlijke harde schijf of die van mijn laptop.

Maar de afgelopen maand ben ik digitaal sociaal gehandicapt. Door een verhuizing van de host van mijn weblog, zwerven mijn gedachtenspinsels ergens tussen de oude en nieuwe server. Mijn complete verzameling emoties, hebben een vrije vlucht genomen en dat voelt bijna als een amputatie. Mijn verlengstuk naar de buitenwereld is blanco, evenals de pagina waar dit altijd op te vinden was. Er is mij verzekerd dat het euvel tijdelijk is en ik hou hoop, maar dat kan het sluimerende gevoel van wanhoop niet volledig onderdrukken. Wat nu als alles verloren is gegaan? Mijn gevoel zwerft rond op de digitale snelweg, zonder routeplanner.

Nu kan ik altijd blijven schrijven en heb ik nooit iets weggegooid. Ik klik door mijn documenten en lees, maar mis het gevoel dat ik bij mijn weblog had. De emoties zijn hetzelfde, maar niet meer duidelijk gedateerd. Ik mis de uitlaatklep en dan vooral de uitgang naar de buitenwereld.

De lange radiostilte brengt mij ook weer dichter bij mezelf. Ik kan mijn gevoelens nu niet openbaar maken en daardoor vinden mijn gedachten even geen uitweg. De digitale amputatie is een gemis, maar zoals met elk gemis, is het ook een kwestie van wennen. Dus pas ik mij aan en hoop dat de verhuizing van mijn weblog zonder complicaties zal verlopen. Dat alles weer aangroeit en mijn gevoelens zich straks thuis zullen voelen op dit nieuwe plekje in de digitale wereld.

Postiljon 13-10-2011

Na een pittig traject vol ergernissen, onzekerheden en frustratie breekt de tijd aan om een balans op te maken. De openbaring na de nieuwe openheid naar elkaar toe en onze omgeving, de kameraadschap door het gemeenschappelijke doel en de gedeelde strijdvaardigheid. We hebben gewonnen en verloren. We zijn wijzer geworden en hebben geleerd. We hebben geleerd om de verantwoordelijkheid te nemen en we hebben geleerd hoe ontzettend belangrijk een goede communicatie is. Niet alleen de communicatie naar elkaar toe, maar juist ook die tussen ons en de rest van de wereld.

Door eerlijk te zijn hebben we begrip ontvangen en door de juiste keuzes te maken, qua openheid, hebben we de tijd gekregen om zelf te werken aan een oplossing van ons probleem. Dat dit werken soms zwaar was en een flinke aanslag op mijn reserves, zal niemand verwonderlijk vinden. We hebben grote stappen genomen en onszelf overtroffen. We hebben samen gevochten tegen bureaucratie en tegen het verdriet om dingen die we moesten laten. We hebben een balans gevonden tussen moeten en mogen en hebben het mogen daardoor opnieuw leren waarderen.

Na zes maanden inventariseren en twaalf maanden reserveren, hebben we een vermogen opgebouwd. Dit vermogen is voldoende om ons uit de problemen te helpen, maar kan niet tippen aan het vermogen dat we persoonlijk gewonnen hebben. We hebben namelijk ook het vermogen van inzicht gekregen en het vermogen om goed samen te werken in moeilijke tijden.

Nu het traject bijna is afgerond, vechten we onze laatste ronde. De voldoening, veroorzaakt door onze eigen inzet is groot, maar de voldoening van ons nieuwe inzicht is groter. Het zijn de laatste loodjes die zwaar zijn, maar toch ook veel verlichting geven. Het is het uitzicht op rijkdom wat ons sterkt in de laatste stapjes die we moeten nemen. Deze rijkdom is echter niet alleen af te meten aan het saldo dat we straks op onze bankrekening zullen zien. Het is de rijkdom die we verworven hebben omdat we ervaren hebben hoe armoede een band kweekt. Het samenzijn en creatief oplossen van problemen, de steun en vriendschap uit onze omgeving en de liefde binnen ons gezin.

Dat is de rijkdom die wij, dankzij het traject verworven hebben. Hij was er altijd, maar we hebben het te lang onderschat. Nu we weten wat we hebben, knokken we ons door de laatste ronde en eindigen we straks op een winst die niet in waarde of saldi is uit te drukken.

Kinderen zijn de toekomst en als ouder moet je met je tijd mee gaan. Mijn dochter moet zich voorbereiden op een spreekbeurt en dat doet ze geheel volgens de oude tradities, maar dan wel met een vleugje van de nieuwste techniek.

Om haar spreekbeurt vorm te geven knipt, kopieert en plakt ze erop los. Niet zoals ik dat vroeger deed, uit blaadjes en met de kopieermachine van de plaatselijke sigarenhandel, maar met een klik van haar muis en een uitgebreide keuze aan lettertypes. Ze laat de bibliotheek links liggen en maakt gebruik van de bijna onuitputtelijke bron van informatie op Wikipedia. Ze surft en verzameld al googelend alles wat ze weten wil over haar gekozen onderwerp en plaatst dat in een speciaal mapje op mijn laptop.

Mijn laptop is deze week elke dag vanaf half vier gegijzeld  door haar project, maar het resultaat is meer dan de moeite waard. Het resultaat is namelijk een flitsende Powerpoint presentatie, compleet met special effects en mooie afbeeldingen. Waar ik persoonlijk weleens stuntel met het programma, draait mijn meisje haar hand niet om voor het geklik van de muis. Ze knipt en plakt prachtige plaatjes om haar verhaal dimensie te geven en draait in een week tijd haar spreekbeurt in elkaar.

Nu gaat het natuurlijk ook wel om de manier waarop ze haar verhaal straks brengt, maar met zo’n achtergrond  en goede informatievoorziening, verwacht ik dat het geheel boeiend en onderhoudend zal worden.

Een spreekbeurt anno 2011 is niet te vergelijken met het kladje waarmee ik mijn plaats tegenover de klas innam, toen ik nog op school zat. Het is misschien ook een kwestie van meegaan met de moderne techniek, maar wat dat betreft is mijn meisje volledig geslaagd.

Ik weet nog niet wat haar beoordeling zal zijn en ben natuurlijk bevooroordeeld. Maar wat mij betreft kan haar spreekbeurt niet meer mis gaan en ik geef haar een dikke tien.

Postiljon 06-10-2011

De mens heeft behoefte aan leefruimte. Wanneer teveel mensen dicht op elkaar zitten, ontstaat er irritatie en eist het gebrek aan privacy zijn tol. Nu leven we met z’n allen op een grote wereld en kiezen we er vaak bewust voor om in een stad te wonen of juist in een ruime omgeving.

Ik ben een gezelligheidsdier. Ik hou van rust, maar zou nooit gelukkig kunnen zijn in een huis, zonder buren. De grote stad was me te druk, dus trok ik deze kant op om files en parkeerproblemen uit de weg te gaan. Maar ook hier stuit ik op een gebrek aan ruimte en dan vooral de ruimte die ik nodig heb om mijn trouwe stationwagen voor de nacht te stallen.

Het probleem is algemeen bekend en speelt al een behoorlijke tijd. We wonen met teveel gezinnen in een groene buurt en alleen het verwijderen van een deel van ons groen zou onze behoeften kunnen bevredigen. Zo stelt de gemeente en daar heb ik persoonlijk wel wat moeite mee. Want behalve de groenstroken in onze wijk, zijn er ook plaatsen waar wij niemand tot last zijn en waar wij hulpdiensten onmogelijk kunnen hinderen.

De gemeente heeft ons probleem erkend, maar komt wel met een heel vreemde oplossing. De bestaande plaatsen worden al jaren gebruikt, maar niet als officieel aangemerkt. Wij hebben er altijd gebruik van gemaakt, zonder te hinderen of gehinderd te worden, maar nu wordt de uitkomst geboden in het beperken van de vrijheid die wij tot voor kort hadden.

Elk extra plekje wordt nu definitief geschrapt en de parkeerboetes vliegen ons om de oren, terwijl we juist minder plaats hebben gekregen. Is het de bedoeling dat de aanleg van parkeergelegenheid uit de opbrengst van die boetes betaald wordt? Het zal mij benieuwen hoeveel boetes er nodig zijn om een kwast met verf te betalen die straks gebruikt zal worden om “onze” plekjes straks alsnog officieel te beëdigen.

Postiljon 29-09-2011

Internet is niet meer weg te denken uit onze maatschappij. Bijna iedereen heeft wel een e-mail adres en veel mensen Hyven, Facebooken of Twitteren erop los. We leven in een tijdperk waarin de digitale snelweg niet meer slechts gereserveerd is voor bollebozen of cumputernerds.

Toch kent ook juist die toegankelijkheid zijn keerzijde. Het gastenboek van mijn website, staat regelmatig vol met dubbelzinnige aanbiedingen en links naar vage websites. Ook mijn mailbox loopt vol. Aanbiedingen van webwinkels, nieuwsbrieven die mij niet interesseren en ongewenste spam van goedbedoelende social-media-vriendjes.

Steeds word ik weer geconfronteerd met kaarsjes die ik voor lotgenoten moet laten branden, doorstuurmailtjes over het zogenaamde gevaar van deodorant of andere vreemde acties. Acties, waarin schoenmaat, favoriete snoepje en lingerievoorkeur gebruikt moet worden om aan te geven dat je de strijd tegen borstkanker steunt.

Persoonlijk schuif ik dit soort mailtjes meestal opzij, maar ik begrijp heel goed waarom gedupeerden zich storen aan deze ondoordachte acties en daarom kan ik sommige tegenacties wel heel erg waarderen.

Mijn schoenmaat is niet relevant en qua snoep, kies ik voor chocolade. Lingerie mag sexy, maar moet in mijn geval vooral comfortabel zitten. In navolging op één van de tegenacties, wil ik wel meewerken aan het verstrekken van de volgende gegevens en cijfers:

50 cm; dat is de lengte van mijn littekens. 5 is het aantal jaren dat ik nodig had om officieel te genezen. 9 staat voor het aantal operaties die ik heb gehad en 6 voor het percentage waar ik inzat, toen ik te horen kreeg dat ik een overlevingskans had van 85 procent. 3 is in procenten de kans dat ik nogmaals geopereerd moest worden en 100 is het aantal procenten dat ik toebedeeld krijg omdat ik bij die 3 blijk te horen.

Cijfers en lingerie kunnen nooit helpen bij de steun aan anderen. Begrip daarentegen wel en daarom hoop ik dat iedereen begrijpt dat ik niet liever geen doorstuurmailtjes meer ontvang.

Postiljon 22-09-2011

Sinds enkele weken geniet mijn dochter de status van een groep-zeven-kind. Dat dit toch echt wel een verschil is met voorgaande jaren en groepen, is mij al vrij snel duidelijk. Ze moet flink aan de bak en met de overgang naar het nieuwe schooljaar, heeft ze er een hoop verantwoordelijkheden bij gekregen. Groep zeven is elke vrijdag een toets en huiswerk mee.

Groep zeven is een belangrijk jaar. Het is het jaar van de vooradviezen voor voortgezet onderwijs en het jaar dat ze moeten bewijzen klaar te zijn voor de toekomst. De druk ligt hoog en daarmee verliezen ze een klein stukje van de vrijheid die ze zo gewend zijn. Om toetsen goed te maken, moet er elke dag geleerd worden en wordt speeltijd ingekort. Het tempo ligt hoog en als ouder wil je ze daarbij natuurlijk ondersteunen. Dit betekent dat je ze moet blijven wijzen op het belang van een goede planning, maar ook dat je ze soms moet teleurstellen.

Om het afgenomen stukje vrijheid te compenseren, geef ik mijn dochter iets meer bewegingsvrijheid. Ze mag meer alleen en ik geef haar de ruimte om zelfstandig haar vriendinnetjes te bezoeken. Ik geef haar de verantwoordelijkheid om zelf op de tijd te letten en controleer minder op wat ze doet in haar vrije tijd.

Dat betekent wel dat de tijd die we samen hebben geleidelijk aan schaarser wordt. Ze is meer weg van thuis en als ze er is, is het tijd om te leren. Voor mij is dat wel een klein beetje wennen en ik merk dat ik haar aanhankelijkheid daardoor soms moet missen. Mijn dochter wordt groter en dat maakt mij als moeder ook trots.

Maar als ze op schoot klimt en vraagt of ik haar wil overhoren, hou ik weer even dat kleine meisje in mijn armen. Dat meisje van toen nog geen drie kilo, dat ik tien jaar geleden beloofde om altijd voor klaar te staan.

Postiljon 15-09-2011

Deze week heb ik afscheid genomen. Na bijna zes jaar, was het moment aangebroken om een hoofdstuk uit mijn leven af te sluiten en het dichtslaan van dat boek, bezorgt mij een dubbel gevoel. Volgens de norm ben ik nu genezen. De medische wereld hanteert een periode van vijf jaar, na afsluiting van de laatste behandeling. Maar ik weet inmiddels ook dat deze norm afwijkt van het beeld dat velen hebben.

Voor de buitenwereld ben je vaak al genezen, zodra je er van buiten weer goed uitziet. De inwendige pijn en het verdriet is niet zichtbaar, zoals het gips om een gebroken been of uitslag op de huid. Deelnemen in de maatschappij en aan dagelijkse routines wordt gezien als een teken dat je klaar bent, maar de praktijk is toch wel eventjes anders.

Een ander verhaal is de mening van verzekeringsmaatschappijen en uitkeringsinstanties. Persoonlijk heb ik er geen ervaring mee, maar ik ken verhalen van mensen die te snel weer aan het werk moesten of torenhoge premies betaalden omdat ze het stempeltje kankerpatiënt in hun dossier hadden staan. Voor een levensverzekering vorm je een groot risico en is de grens van vijf jaar bij lange na niet voldoende.

Nu ik mijn grens heb bereikt, vraag ik me af of me aan wil sluiten bij de norm van mijn artsen. In mijn hoofd ben ik nog kankerpatiënt en het zal even duren, eer ik mijn angsten volledig los kan laten. Ik voel me getekend voor het leven, maar geniet ook zoveel meer door wat ik heb meegemaakt.

Terwijl mijn dossiers zullen verstoffen, zal ik nog wel even tijd nodig hebben om mij in te stellen op de nieuwe situatie. Voorzichtig proost ik op mijn toekomst en probeer ik mijn angst een plekje te geven. Ik neem afscheid van een periode die mijn leven in alle opzichten heeft veranderd en ik drink op de rijkdom die me dat uiteindelijk heeft opgeleverd.

Het valt niet altijd mee om de begripvolle, geduldige moeder te zijn hoor. Ze bestaan vast. Die moeders die nooit hun stem verheffen of het geduld verliezen als hun kind na vijf keer waarschuwen nog steeds probeert het tafelkleed onder de theekopjes vandaan te trekken. Moeders die alle tijd hebben om een wandeling van vijf minuten op te rekken tot een half uur en begripvol reageren op elke situatie.

Ik ben zo niet. Ik heb namelijk wél soms last van opstartproblemen in de morgen en dan kunnen de grillen van mijn kinderen, mij behoorlijk tot wanhoop drijven. Als mijn zoontje zijn pyjama niet uit wil en mijn dochter haar ochtendhumeur laat gelden, stelt dat mijn geduld op de proef. Ik jaag op, smeer boterhammen en probeer ondertussen mijn geduld te bewaren. Ik sta een half uur eerder op, teneinde een voorsprong te bereiken en zodat ik de eerste momenten van de dag kan genieten van de stilte voor de storm.

In de avond gaat het eigenlijk net zo, maar dan wel met het geluk dat papa meehelpt en mijn ochtendhumeur inmiddels is opgelost. Na een drukke dag, vol snoetenpoetsers, kusjes-tegen-de-pijn, toverbroodjes smeren en andere zaken die om moederlijke toewijding vragen, ben ik soms blij als het einde van de dag daar is. Met de rust van de avond in het vooruitzicht, heb ik alle geduld voor een voorleesverhaaltje en de knuffels die nodig zijn om onze lieverdjes in slaap te krijgen.

Nee, het valt niet mee om altijd geduldig te zijn. Maar steeds maar de lieve moeder uithangen zou mij uiteindelijk niet maken tot de moeder die ik voor ze wil zijn. Ja, ik ben niet altijd begripvol. Maar er is één ding waar mijn kinderen geen gebrek aan hebben: Mijn liefde voor hen is onvoorwaardelijk en zelfs al mopper ik soms op ze; ik laat geen moment voorbij gaan, zonder ze te vertellen hoe ontzettend veel ik van ze hou!

Postiljon 01-09-2011