Maandelijks archiefs: december 2011

Tsunami’s, protesten, revoluties, liquidaties en hervormingen. Alles veranderde en toch bleven we doorleven. Het jaar van de afrekening met de demonstrant als belangrijk persoon.

En mijn jaar?

Mijn 2011 was er eentje van keihard werken en afrekenen met angsten. Een jaar van ordenen van administratie en gedachten en een het jaar van de peuterpuberteit. Het was ook het jaar waarin ik mijn meisje zag groeien en mijn tienjarig jubileum vierde als moeder. Het jaar waarin ik besefte welke rekening zij betaalde en het jaar dat ik samen met mijn grote liefde afrekende met onze onzekere financiële situatie. 2011 was ook het jaar waarin ik afrekende met mijn status als kankerpatiënt en het jaar dat ik een punt zette achter mijn rookverslaving. Voor mij persoonlijk was dit jaar dus ook het jaar van de afrekening en ik deel graag in de symboliek van oud en nieuw.

Elk jaar is bijzonder en vol onzekerheden. Soms lijken gebeurtenissen uit een voorgaand jaar niet te overtreffen en soms is juist het vooruitzicht vol van beloftes.

Als 2011 het jaar van de afrekening is, hoe noemen we dan het jaar 2012?

Voor mij is 2012 het jaar van hoop en belofte. Het jaar dat ik hopelijk van mijn pijn af zal komen en mij beloofd is dat mijn littekens minder diep komen te zitten. Het jaar dat ik hoop te gaan vlammen met mijn nieuwe bedrijfje en het jaar dat van start gaat zonder financiële schulden.

Om twaalf uur vanavond vier ik, als ieder ander, de overgang naar het nieuwe jaar. Op dit tijdstip sluit ik het jaar van de afrekening af en kijk ik alvast vooruit naar de belofte van 2012. Daarbij spreek ik nadrukkelijk de hoop uit, dat het nieuwe jaar voor iedereen en eentje zal worden waarin de beloftes worden waargemaakt en de hoop ons op de been houdt…

Nadat de lichtjes in de kerstboom gedoofd zijn, breekt de week aan tussen kerst en Nieuwjaar. Een tijd van terugblikken, goede voornemens en afsluitingen. We kijken vooruit en maken plannen voor de toekomst of blijven hangen in het verleden, omdat het vertrouwd is en we nog niet toe zijn aan grote veranderingen.

Aan het begin van een kalenderjaar, lijkt het alsof het jaar dat in de toekomst ligt oneindig lang is en het jaar dat achter je ligt, voorbij is gevlogen. Het is misschien wel een enorm cliché, maar ook de waarheid. Ook het afgelopen jaar is er voor mij eentje van pieken en dalen geweest en vooral een jaar waarin veel is veranderd. Ik ben voor mezelf begonnen en heb mijn status als kankerpatiënt achter me gelaten. Ik heb investeringen gedaan in de toekomst en zaken uit het verleden afgesloten of een plekje gegeven. Ik heb ook veel laten liggen of ben juist vooruitgelopen op dingen die pas veel later aan de orde komen. 2011 is voor mij een jaar geweest zoals alle anderen, hectisch en chaotisch, maar tegelijk ook weer uniek. Omdat ik opnieuw veel geleerd heb en veel nieuwe ervaringen heb opgedaan, die mijn leven hebben verrijkt.

De uren van 2011 tikken langzaam van de klok en ik gebruik ik de tijd ook nu weer om aandacht te vragen voor diegenen die mijn leven doorgaans veraangenamen. Ik vraag om aandacht voor de angst die onze huisdieren ervaren bij het harde geknal waarmee wij een nieuw jaar verwelkomen.  Want als ik één ding geleerd heb, is het dat je voor sommige dingen nooit genoeg aandacht kan vragen. Daarom weer de vraag of jullie rekening willen houden met de gevoelens van onze huisdieren, bij het afsteken van vuurwerk en vooral na te denken, alvorens te handelen.

Dit alles gezegd te hebben, rest mij natuurlijk nog iedereen een prachtige jaarwisseling te wensen en natuurlijk een gezond en gelukkig 2012!

Postiljon 29-12-2011

De laatste maand van het jaar bezorgt mij altijd een beetje een dubbel gevoel. De gezelligheid van lichtjes en kerstversieringen, staan recht tegenover de ongezelligheid van korte dagen en gure weersomstandigheden. Het samenzijn met vrienden en familie is heerlijk, maar herinnert ook aan diegenen die er niet of nooit meer bij kunnen zijn. December is een maand van terugblikken en vooruitkijken. December is de overgangsfase tussen oud en nieuw en de maand dat we kunnen luisteren naar de top duizend aller tijden.

De laatste maand van het jaar is ook de maand van overdaad of juist tekort schieten. Uitbundige lampjes aan balkons of in voortuintjes tonen een strijd om wie het mooist kan versieren. Supermarkten schreeuwen om aandacht voor alle luxe producten die het assortiment van december extra te bieden heeft, terwijl de armere gezinnen ondersneeuwen door alle extra kosten die december met zich meebrengt.

In de ideale wereld zou iedereen evenveel mogen genieten van de mooie dingen van deze tijd. Dan zou het ‘s avonds wel vroeg donker zijn, maar zijn de ochtenden licht. Dan zou er een dik pak sneeuw vallen met de kerst, welke verdwijnt, zodra de kerstballen in het stof gaan. In de ideale wereld zou de zon schijnen en de lente beginnen, zodra de vuurwerkresten van straat zijn geveegd. Warmte zou gratis zijn en luxe voor iets waar iedereen gebruik van kon maken. Niemand zou werken met de feestdagen en iedereen zou een kans krijgen om dromen waar te maken.

Helaas is december ook de maand van illusie en desillusie. De mensen die er niet meer zijn, zullen niet komen en voor sommige mensen zal de feestvreugde hand in hand gaan met financiële zorgen.

We hebben er geen invloed op, maar we kunnen er wel bij stilstaan dat vreugde en rijdom niet voor iedereen vanzelfsprekend is, maar als we nu allemaal een klein beetje zouden delen, zijn de verschillen in december wel ietsjes minder groot.

Postiljon 22-12-2011

De techniek staat voor niks, maar als de techniek faalt, is dat niks plotseling een heleboel luxe waar we moeilijk zonder kunnen.  Dat laatste wordt mij pijnlijk helder, als binnen één week zowel mijn wasmachine als mijn vaatwasser besluiten dat ik het werk voortaan zelf mag doen.

Het begint allemaal met een etentje ter ere van de verjaardag van  mijn schoonmoeder. Bij het inschakelen van de vaatwasser, klinkt een verontrustend piepsignaal, maar met een huis vol visite besluit ik het geluid even te negeren. De volgende dag brengt een onaangename verrassing. De watertoevoer van de machine is door een storing afgesloten, wat zoveel betekent, dat mijn vaatwasser geen bord of glas meer kan schoonmaken. Het is dus zaak dat ik de afwasborstel zelf ter hand neem voor een ouderwets stukje huisvlijt en daarbij stuit ik op het volgende probleem: het ontbreken van een afdruiprek.

Ik besluit dat de vaatwasser prima dienst kan doen als afdruiprek en begin zodoende aan het wegwerken van de stapel vaat. Het is even omschakelen, maar ergens heeft het wel iets gezelligs om samen de afwas te doen, dus leg ik me neer bij dit ongemak.

Dan volgt een apparaat, waar ik echt niet zonder  kan. De wasmachine pompt het water niet weg en weigert de was te centrifugeren. Het gevolg is een waterval bij openen en kletsnatte was.  Ook hier weer blijkt mijn creativiteit een oplossing te bieden. Ditmaal is het de nukkigheid van techniek, want enkele keren schakelen en de wasmachine vervolgt spontaan zijn programma. Zo komt het dus dat ik nu regelmatig naar boven loop om de machine te controleren en aan de schakelaar te rommelen.

Ik hoop dat ik snel van mijn luxeproblemen af ben,  maar merk wel hoe makkelijk een mens zich aanpast aan nieuwe situaties. Even aanmodderen leert de waarde van gemak beter waarderen en relativeren wat echt belangrijk is in het leven. Dat is uiteindelijk meer waard dan luxe!

Postiljon 15-12-2011

Klussen en opruimen in huis kent nogal wat uitdagingen. Vooral als het huishouden ook nog wordt geregeerd door een behoorlijk eigenwijze peuter. Om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen, maken we een planning en de kleine man mag de afgelopen weken net even iets meer dan anders. Zo mag hij langer TV kijken, zodat hij ons niet in de weg loopt en geven we hem, totaal niet pedagogisch verantwoord, een extra zoethoudertje in de  vorm van een koekje of een bekertje chocomelk.

Verbouwen vraagt nu eenmaal om een strakke planning, maar hoe strak de planning ook is, kinderen zijn niet te programmeren en vooral eentje van drie niet. Maar nu we in een nieuwe fase  van de verbouwing zijn belandt, gaan de kinderen merken welke gevolgen een kleine vertraging kan hebben. Ze slapen namelijk tijdelijk bij ons op de slaapkamer en dat betekent dat ze geen beschikking hebben over hun favoriete speelgoed of privacy bij het leren. Deze handicap maakt de kinderen bewust van de planning die wij proberen te hanteren om het ongemak zoveel mogelijk beperkt te houden. Maar het is ook erg gezellig. Samen slapen, betekent samen wakker worden en veel knuffelen in de ochtend. Dat laatste maakt het wat mij betreft allemaal de moeite waard.

Want zelfs al zitten we nog een maand in de rommel en moet ik extra uren maken om al het klusstof uit kleren te wassen en op te zuigen; ik doe het uiteindelijk voor het algehele geluk van diegenen die mij zo dierbaar zijn. Voor die momenten dat we ’s ochtends wakker worden en met z’n allen nog even lekker in bed blijven liggen en voor al die momenten dat ik mopperend over de rommel struikel.

Voor al die momenten bijten we samen nog even door, terwijl we dromen van de dag dat we weer gewoon op schema liggen en tijd hebben om als team te genieten van het resultaat.

Postiljon 8-12-2011

In het kader van onze kleine  verbouwing, heb ik mijzelf gestort op een monsterproject. Ons huis telt drie trappen van acht treden elk en op die trappen ligt vloerbedekking. Heerlijk zacht onder de voetjes, dat wel, maar ook een bron van ergernis en kattenharen. De vloerbedekking is namelijk donkergrijs. Dat dit een kleur is waarop alles zichtbaar is, hoef ik vast niet uit te leggen en tot overmaat van ramp hebben de katten de lichte zijkanten gebombardeerd tot extra krabpaal.

Reden genoeg dus, om van de gelegenheid gebruik te maken om het “zachte vachtje” om te wisselen voor een gladder oppervlak. Hiervoor trek ik eerst de vloerbedekking los, maar stuit dan direct op een dikke laag lijm. Ruim een millimeter hardnekkig taaie rotzooi op elke vierkante centimeter van de zestien treden, maakt dat de moed mij in de schoenen zakt. Geen krabber is opgewassen tegen dit goedje en ik duik het internet op voor raad. Op de verschillende fora, zijn de adviezen uiteenlopend. Zo beweert er iemand dat cola een goed oplosmiddel is, terwijl de ander zweert bij speciale tapijtlijmverwijderaar. Dat laatste zie ik niet zo zitten en cola lijkt me behoorlijk plakkerig. Ik volg het advies op om natte handdoeken op de trap te leggen en ze een nacht te laten weken. Als ik dan ook nog eens kokend water gebruik en dit meng met een flinke dosis soda, lijkt het dan eindelijk te werken.

Na twaalf uur weken en twee uur krabben, heb ik dan eindelijk het beton onder de lijmlaag in zicht. Het is nog niet helemaal kaal en in de hoekjes zitten nog resten, maar het begin is er. De staande delen worden wat lastiger, dus hier kies ik wel voor een chemische aanpak. De liggende delen zijn gelukkig zo ook te doen en als ik me eventjes boos maak, heb ik deze monsterlijke klus- de resterende vijftien traptreden- nog voor het einde van het jaar klaar.

Postiljon