Maandelijks archiefs: januari 2012

Ik mag een paar nachtjes overblijven. Vanwege aanhoudende
problemen met mijn borstprotheses, heeft de plastisch chirurg besloten ze te
vervangen voor een paar verse exemplaren. Niet omdat ik de pech heb gehad de
´verkeerde´ protheses te hebben hoor, nee, want daar heeft het ziekenhuis niet
mee ´gewerkt´, is mij verzekerd. Ik heb gewoon vette pech gehad, door bij de
drie procent van de gevallen te behoren waarbij een overmatige kapselvorming is
ontstaan. Het gevolg is een constante pijn en veel ongemak, dus daarom mag ik
een paar nachtjes overblijven.

Nu is het niet de eerste keer dat ik uit logeren ga in het
Lange Land en heb ik er helemaal geen slechte ervaringen mee. Ik zie het zelfs
als een korte vakantie, waarbij ik een paar dagen verplichte rust heb en niks
of niemand mij kan verleiden om toch wat te gaan doen.  Want ik ben een doener en ik kan moeilijk
stil zitten. Nu zal ik niet anders kunnen en moet ik zaken uit handen gaan
geven. Dat is ook één van de zaken waar ik tegenop zie. Het overdragen van mijn
huishouden en de zorg voor mijn kinderen. Dat en het eten in het ziekenhuis,
want daar ben ik niet zo dol op. Dat ligt overigens niet aan de kok daar, maar
aan mij en de associatie die ik erbij heb en mijn ervaringen uit het verleden.

Ik moet dus gaan overblijven en loslaten. Dat is moeilijk,
maar gelukkig kan ik rekenen op de steun van mijn gezin en dan met name mijn
man. Hij is degene die voor mij en mijn zorgen klaar zal staan en hij is degene
die mij eten van thuis brengt. Mijn man is ervaren met deze zorg en doet het
zonder mopperen en met liefde, maar dat neemt niet weg dat ik daar dankbaar
voor ben en hem langs deze weg graag wil laten weten hoe ontzettend veel hij
voor me betekent!

Postiljon 26-01-2012

Na meerdere reanimatiepogingen en verschillende hersteloperaties, moest ik er toch
aan geloven. Hij doet al jaren dienst en is de eerste jaren zeer trouw geweest,
maar zoals in elk goed huwelijk kan gebeuren, is de rek eruit gegaan en zijn we
niet meer compatible met elkaar. Onlangs is de tijd aangebroken om afscheid te
nemen van mijn laptop. Hij kan niet meer, omdat hij teveel aan informatie heeft
moeten verwerken en de toetsen al te vaak beroerd zijn. Hij is niet meer bij de
tijd, dus mijn persoonlijke psycholoog moet plaats maken voor een snellere
jongen met meer inhoud.

Met een dubbel gevoel bestel ik een nieuwe laptop en start het wachten op de
levering daarvan. Ik pak het werk dat ik mijn oude vriend heb  toevertrouwd zorgvuldig in en neem afscheid.
De leveringsdatum is bekend en vol verwachting klopt mijn hart.

Als de bezorger eindelijk voor de deur staat, pak ik je aan en ik moet mezelf
beheersen om je niet direct uit te kleden. Zorgvuldig volg ik de bijgeleverde
instructies stap voor stap en kijk verlangend uit naar het moment dat ik mijn
koffers weer uit kan pakken voor de nieuwe inrichting. Met mijn eigen
bestandjes op het bureaublad, voelt het namelijk vertrouwd en persoonlijk. Het
verminderd de afstand en helpt ons om snel een goede band te krijgen.

Maar onze band wordt al snel verstoord en ons huwelijk vertoont vanaf dag één
scheurtjes. Jouw software blijkt niet juist geïnstalleerd en ook aan je
hardware mankeert wat. Er blijft een toets hangen en dat zorgt voor flink wat irritaties.
Ik bel met de fabrikant en laat jou behandelen, terwijl ik verlangend naar mijn
oude laptop kijk. Mijn trouwe vriend had ook mankementen, maar daar was ik
bekend mee en tussen ons zou het uiteindelijk heus wel goed komen. Misschien is
het gewoon een kwestie van wennen en me even goed inlezen in de
gebruiksaanwijzing die je hebt meegebracht.

Postiljon 19-01-2012

Het mag eigenlijk niet, maar ik doe het toch. Soms bewust en
soms onbewust. Ik vergelijk appels en peren, zoek de overeenkomsten tussen mijn
kinderen en bestudeer de verschillen. Soms vergelijk ik ze met andere kinderen,
maar het meest vergelijk ik ze toch met elkaar.

Nu zijn mijn kinderen in de grondslag al erg verschillend.
Het is een jongen en een meisje en ze schelen zeven jaar in leeftijd. Dat
laatste juist maakt dat ik zoek naar overeenkomsten.  De fase waar mijn zoon momenteel in zit, heb
ik met mijn meisje al doorlopen en dat zou het allemaal een stuk makkelijker
moeten maken. Maar niks is minder waar, want hier komen de verschillen
plotseling haarscherp in beeld.

Waar mijn meisje er eentje was, waar een simpele uitleg
voldoende was, is mijn zoon een kind dat meer heeft aan een duidelijk ‘Nee!’ of
‘Niet doen!’. Hij is stout en doet net of hij niet hoort wat we zeggen en soms
heb ik het idee dat hij van elke stap een spelletje maakt. Nu hoort dat ook wel
bij de leeftijd natuurlijk, maar het enorme verschil met zijn grote zus, vraagt
om een snelle schakeling in de opvoeding van beiden.  Heel af en toe vergeet ik te schakelen en
betrap ik mezelf erop dat ik mijn stem verhef tegen mijn dochter en
tegelijkertijd mijn zoontje een uitleg geef waar hij na twee woorden al de
aandacht niet meer bij kan houden. In deze situaties ben ik even de wanhoop
nabij en vraag ik me af of ik uit het juiste hout ben gesneden. Totdat de
verschillen weer tot mij doordringen en ik wakker word uit de droom waarin ik
het ideaalbeeld van mezelf als moeder wil vasthouden.

Geen kind is hetzelfde en geen moeder onfeilbaar. Het
verschil maakt onze kinderen juist zo uniek en het feit dat wij er als ouders
niet altijd raad mee weten maakt ons juist zo menselijk.

Postiljon 12-01-2012

Onlangs ben ik via mijn werk op een brutale wijze bestolen. Niet via mijn loonstrookje hoor, want ik hou er al rekening mee dat ik alles eerlijk moet delen. Nu heb ik natuurlijk niet de illusie dat ik, als betalende klant, op mijn wenken bediend zal worden, maar de omgekeerde wereld waar ik nu in terecht ben gekomen, doet mijn wenkbrauwen wel tot grote hoogte stijgen.

Op een herfstachtige donderdagavond is mijn werkgever de dupe geworden van een brutale benzinedief. Tijdens mijn wacht heeft de dief zijn tank volgegooid en is er als een haas vandoor gegaan, mij overrompelt en gefrustreerd achterlatend. Had ik er wat tegen kunnen doen? Nee, ik denk het niet, maar het maakt mij wel onzeker over mijn prestaties als werknemer. Het is niet de eerste keer geweest dat dit mij is overkomen en steeds opnieuw stel ik mezelf de vraag of ik een diefstal kan zien aankomen. Dat maakt dat ik steeds op scherp sta en minder plezier aan mijn werk beleef.

De politie komt na de diefstal heel snel gegevens opnemen en doet er in eerste instantie veel aan om de dief te achterhalen. Maar de dief heeft gebruik gemaakt van gestolen kentekenplaten en dat maakt hem onvindbaar. Aangifte doen kan niet omdat het geen prioriteit heeft en het openbaar maken van de videobeelden is schending van de privacywet.

Deze kromme kant van het recht is voor mij onbegrijpelijk. Het lijkt zo simpel, maar de dief wordt beschermd door wetten en de mazen daarin. Ik ben beroofd; niet alleen door de dief, maar vooral door diegenen die het onmogelijk maken om hem te pakken en te straffen voor zijn daden. Ik ben beroofd van mijn zelfvertrouwen en van het vertrouwen in de medemens. De dief heeft een beetje van mijn plezier in mijn werk afgenomen en de wet heeft mij beroofd van de hoop dat er ooit echt gerechtigheid zal zijn.

Postiljon 05-01-2012