Als ik mijn ogen open doe, draait de wereld om mij heen. Mijn benen lijken van rubber en mijn hoofd bonkt. Ik heb een kater. Het gif dat door mijn aderen  stroomt heeft bezit genomen van mijn lichaam en ik kan niet anders dan mij overgeven aan het gevoel van machteloosheid.

Een week geleden sprong ik in het diepe. Ik koos voor de strijd, maar ben nu al bijna moegestreden. Een heldere vloeistof in een zakje, druppelde langzaam binnen en de effecten lieten slechts enkele dagen op zich wachten. De klap kwam in de derde nacht. Letterlijk, want het leek of er een tiental mannetjes naast mijn bed stonden, die met houten stokken mijn benen bewerkten. De pijn viel vies tegen en de machteloosheid nam toe. Drie dagen heb ik gelegen; bijna hallucinerend en brak door het gif. Een kater, zonder het feestje vooraf en een enorme confrontatie met de realiteit en mezelf.

Ben ik wel zo stoer dat ik deze strijd aanga? Ben ik sterk genoeg om door te gaan?

Na vier dagen lijkt het keerpunt te komen. De vermoeidheid blijft, maar de pijn trekt weg. Een infectie door verminderde weerstand, vertraagt de heling, maar de stijgende lijn is ingezet en daarmee groeit mijn wilskracht een heel klein beetje.

Over nog geen drie weken, staat mij opnieuw een kater te wachten en ik kan alleen maar hopen dat mijn geest sterk genoeg is om de herinnering aan de afgelopen week te vervagen. Bij goed resultaat zal ik het proces nog minstens vijf keer moeten herhalen en ik verheug me allerminst op de uitwerking die ik deze week zo pijnlijk ervaren heb.

Maar als ik mijn moed weet te koesteren en blijf focussen op mijn doelen, heb ik straks wel een reden voor een feestje. Tot die tijd tel ik de katers af. Want als ik uitgeteld ben, vier ik een feestje, maar dan wel een feestje na de kater!

Postiljon 16-05-2012

Een kater zonder feestje is a post from Femke van Rossum.

Wat zou ik graag willen dat het speelgoedstafje met glitters en sterretjes erin echt magische krachten had. Dat de woorden van mijn kinderen konden worden gehoord en al hun wensen uit konden komen!

Maar het is niet zo. Ik word niet meer beter en kan alleen maar wensen dat ik de tijd krijg om mijn kinderen te leren dat ze hun eigen wensen kunnen laten uitkomen, ook zonder toverstafje. Dat de magie in henzelf zit en ze mij kunnen betoveren met hun liefde. Hun wensen geven mij namelijk wel de kracht om te vechten voor het maximaal haalbare en zorgen dat ik vast van plan ben de strijd niet zonder slag of stoot op te geven.

Als ik een toverstafje had, zou ik de wereld betoveren met mijn passie en laten zien hoe belangrijk onbenullig lijkende zaken kunnen zijn. Ik zou het stafje over de hoofden van mensen zwaaien en wensen dat ze hun ogen openen voor de mogelijkheden waar sommigen blind voor zijn.

Wie aan kanker denkt, denkt aan de dood. Dat is logisch. Toch denk ik vooruit en aan de tijd die ik krijg. Aan de kans die ik krijg om te leven en te delen met diegenen die mij lief zijn. De angst voor de dood zou mij kunnen verlammen. De angst voor de dood zou mij kunnen frustreren. De angst voor de dood zou mij in een neerwaartse spiraal kunnen trekken, maar dat doet het niet.

Ik ben niet bang. Ik ben blij. Ik ben blij dat ik de tijd krijg om met mijn stafje te zwaaien en hoop dat ik die tijd kan gebruiken om anderen te laten zien dat je niks in het leven zomaar moet laten liggen. Ik grijp elke kans aan om mijn omgeving te laten zien wat het belang is van passie en hoe een simpel toverstafje de hoop kan doen oplaaien.

Want ja, ik hoop toch stiekem dat de woorden van mijn kinderen hun uitwerking hebben. Dat het stafje zijn werk doet, al zal het mij niet beter maken. Het stafje staat namelijk voor hoop en hoop is iets wat ik, ondanks alle tegenslagen nooit los heb gelaten.

Als ik een toverstafje had…

Als ik een toverstafje had… is a post from Femke van Rossum.

De meeste vrouwen houden ervan en volgens mij is het cliché dat mannen het niks vinden ook niet helemaal waar. Een middagje de stad in om nieuwe spullen aan te schaffen. Voor sommigen is het een straf en voor velen een favoriete tijdsbesteding.

Zelf hou ik ook wel van winkelen, maar echt geld verbrassen doe ik zelden. Mijn budget laat het niet toe om vaak nieuwe kleding aan te schaffen en voor de kinderen krijg ik veel doorgeschoven uit andere gezinnen, waarvan de kinderen hun kleding ontgroeid zijn. Toch ben ik deze week druk aan het shoppen geslagen en er staan twee belangrijke zaken op mijn boodschappenlijstje, die bepaald niet alledaags zijn.

Mijn eerste missie was het bemachtigen van een nieuwe prothese om de recent ontstane leegte in mijn bh op te vullen. De tijdelijke vulling bestond uit aquariumwatten. Een prima oplossing, maar wel met behoorlijk wat beperkingen en duidelijk minder echt. Dankzij met het advies van de speciaalzaak en de siliconen versie van een borst, kreeg ik een stukje eigenwaarde en mijn vrouwelijkheid terug.

Het volgende item op mijn lijstje kan ook alleen via een specialist worden aangeschaft. Het is een item dat ik in de recente toekomst nodig zal hebben en daar een belangrijke rol zal spelen. Het is de aanschaf van een pruik, omdat ik zeker kaal zal worden door mijn aanstaande behandeling.

Uit ervaring weet ik, dat ik bij deze keuze ook op goed advies kan rekenen, dus ik twijfel er niet aan dat het resultaat mooi en natuurlijk zal zijn. Een kapsel dat altijd in model valt en mijn levenskwaliteit in moeilijke dagen zal verbeteren.

Als ik aan het einde van de week mijn lijstje heb afgewerkt, zal ik met een gerust hart beginnen aan, mogelijk, de belangrijkste missie van mijn leven. Als dan de praktische zaken zijn geregeld en ik alle items op mijn lijstje in huis heb, ben ik klaar voor de aanval!

Postiljon 03-05-2012

Winkelen is a post from Femke van Rossum.

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Voor mij was het laatste de afgelopen week behoorlijk van toepassing. Wat begon als een onschuldig griepje, eindigde in de operatiekamer en spoorde aan tot het nemen van een aantal moeilijke beslissingen.

Na meerdere reconstructieve operaties, heeft een hardnekkige ontsteking roet in het eten gegooid en ben ik terug bij af. Waar mijn behandelplan tot nu toe vrij onzeker was, was de ontsteking een gevaar en heb ik knopen doorgehakt.

Drie middagen heb ik op de spoedeisende hulp doorgebracht. Helaas mocht het niet baten. Mijn gevoel zei me dat het niet goed ging en uiteindelijk bleek mijn gevoel juist. Mijn lichaam liet me in de steek, maar mijn instinct niet en nu mis ik opnieuw één borst en sta ik aan het begin van een zware periode.

De noodzaak van deze ingreep, heeft mij geholpen een keuze te maken en ik kies voor de aanval. Want als mijn lichaam zo kan falen, is het tijd om het een lesje te leren en te laten zien dat ik de baas ben.

De uitslag van mijn laatste scan is op dit moment nog niet bekend, maar de afgelopen week heeft mij geleerd dat ik mijn instinct moet volgen en mijn instinct zegt me dat ik moet overgaan tot actie. Niet meer wachten en geen onnodige onzekerheden meer. De aanval en wel de volle laag!

Het zal een pittige strijd worden. Een periode van veel pieken en dalen en ik hoop dat het me gaat lukken om alles uit de pieken te halen, om de dalen door te komen. Ik hoop dat ik tijdens de moeilijke dagen mijn doel voor ogen kan blijven houden en dat ik me kan blijven focussen op mijn herstel.

Ik geef alles en weet dat ik gesteund wordt in mijn beslissing. Niet alleen door mijn omgeving, maar ook door de innerlijke rust die deze beslissing mij gebracht heeft.

Postiljon 26-04-2012

Aanval is de beste verdediging is a post from Femke van Rossum.

Het werken vanuit huis kent, in theorie, vele voordelen. In de praktijk echter, komen de voordelen niet altijd tot hun recht en vooral niet met een bijna-kleuter in huis. Want thuiswerken betekent dat je zelf je werktijden kan bepalen, maar in mijn geval worden deze tijden vooral bepaald door de behoeften van mijn huishouden en de vraag om acute aandacht voor mijn kinderen.

Zo probeer ik meestal de ochtenduren te gebruiken om wat werk te verzetten. Het liefst sta ik daar vroeg voor op, zodat ik even in alle rust aan de slag kan, voordat de ochtendspits op gang komt. Ik geniet van het uurtje en als ik geluk heb, haal ik mijn deadlines met groot gemak. Zodra het meeste werk gedaan is, komt het huis in beweging en wordt het moeilijker om de balans te bewaren.

Mijn zoon wil een boterham en de vaatwasser piept dat de afwas weer gedaan is. De was moet uit de droger en de honden moeten eten. Het zijn de vaste taken die mij dagelijks ten deel vallen en ik doe ze in de regel met groot gemak.

Maar het werk begint toe te nemen en het lijkt wel of mijn huishouden ook steeds meer aandacht vraagt. Ik kan niet rustig werken als de broodkruimels van het ontbijt nog onder de tafel liggen en in mijn achterhoofd fluistert constant het stemmetje dat de boodschappen nog gehaald moeten worden. Het grootste deel van deze ongemakjes zit tussen mijn oren, want ik zou de boel de boel kunnen laten. Maar ik mis nu eenmaal mijn concentratie en een groot deel van mijn inspiratie, als ik word afgeleid door zaken waarvan ik vind dat die nog gebeuren moeten.

Het is dus vooral een kwestie van kiezen en zoeken naar de juiste balans. Dat is, wat betreft het thuiswerken, wel mijn allergrootste uitdaging en daarmee staat de praktijk soms verder af van de theorie dan ik zou willen.

Postiljon 19-04-2012

Een kwestie van kiezen is a post from Femke van Rossum.

Zes jaar geleden nam ik afscheid van een stukje van mezelf. Om mijn leven te redden, moest ik een deel van mijn vrouwelijkheid afstaan. Het was kiezen tussen leven of dood. Zes jaar later beleef ik weer hetzelfde rouwproces. Na zes jaar vechten, overwinningen en verliezen, kreeg ik gisteren opnieuw de keuze en ook dit keer koos ik voor leven. Omdat ik verder wil en wil knokken voor alles wat me lief is!

In de afgelopen jaren heb ik veel geluk gekend. Ik heb angsten overwonnen en mijn tekortkomingen leren accepteren. Ik heb het wonder van mijn zwangerschap beleefd en genoten van alles wat mijn gezin mij bracht. Ik heb anderen laten zien wat je kan bereiken, als je vecht voor je doelen en passies.
Ik heb ook veel verdriet gekend. Ik heb te vaak afscheid moeten nemen en pijn gevoeld. De passie in mij, hield mij op de been en ik vond troost bij alle lieve mensen om me heen.

Een simpel griepje met grote gevolgen. Bijna onverklaarbaar en haast niet te bevatten. Zeldzaam en onbegrijpelijk. De infectie staat mijn behandeling in de weg en het risico is onaanvaardbaar.

Gisteren keek ik de plastisch chirurg in de ogen en zag hoe ook zij emotioneel was over haar beslissing. Ze hield mijn hand vast tot ik sliep en beloofde mij dat het echt de enige optie was, maar dat ze mijn prothese terugplaatst, zodra mijn behandelingen achter de rug zijn.

Eenmaal wakker, lijkt het of ik nog slaap. Het lijkt of ik in de nachtmerrie van zes jaar geleden ben teruggezogen. In de spiegel zie een ik gebroken vrouw en alle tekenen van pijn door dit verlies. Wie had gedacht dat ik twee keer het verdriet van een borstamputatie zou moeten doorstaan?

Maar als ik goed kijk, zie ik ook mezelf en de kracht die mij altijd op de been heeft gehouden. Ik zie de reden van mijn verlies en voel mijn vechtlust een klein beetje terug komen. Laat dit alles niet voor niets zijn!

Ik neem een besluit en sta voor het eerst sinds maanden voor honderd procent achter mijn beslissing. Wat er ook gebeurd, ik ga voor die tien jaar en kies voor een pittige behandeling. Niet meer afwachten en geen twijfel. De komende periode zal daardoor extra zwaar worden, maar wel eentje die past bij mijn vechtersmentaliteit. Want als alles achter de rug is en ik een beetje op de been ben, ben ik vast van plan om de plastisch chirurg aan haar belofte te houden…

Belofte maakt schuld is a post from Femke van Rossum.

Er waren vier bezoekjes voor nodig en het heeft me heel wat uurtjes van frustratie gekost. Wat begon als een blaar, eindigde in een lelijk gat waar vieze smurrie uit kwam en een antibioticakuur om de smurrie een halt toe te roepen.

Een week geleden ontdekte ik de blaar op mijn litteken. Rood, maar niet pijnlijk. Een bezoekje aan de huisartsenpost, voerde me naar de spoedeisende hulp en leverde me een blauwe plek op, van het prikken. Geen ontstekingswaarde en geen directe reden tot zorgen. Ik mocht weer naar huis, met de mededeling dat ik altijd welkom was bij veranderingen en het verzoek om mijn plastisch chirurg zo snel mogelijk een bezoekje te brengen. De plek kwam tot rust en mijn bezoekje leverde het advies op die rust in mezelf ook op te zoeken.

Nog geen week later kwam de verandering. De blaar was verdwenen, maar in de plaats daarvan groeide een bult die leek uit te puilen, uit de ooit zo mooi gesloten wond. Met de poli gesloten, was de enige optie een nieuw bezoekje aan de spoedeisende hulp en na drie uur wachten, werd ik gezien door de dienstdoende plastisch chirurg. Ook nu weer toonde mijn bloed geen ontsteking aan en werd de blaas behandeld om er een korstje van te maken.

Na vier uur, kwam de doorbraak. Wondvocht sijpelde onder het korstje vandaan en veranderde langzaam van heldere vloeistof in witte smurrie. De volgende ochtend, vertrok ik met lood in mijn schoenen opnieuw richting spoedeisende hulp en werd ik gezien door mijn eigen dokter. Ze begreep er niks van en schreef antibiotica voor.

De wond is geïnfecteerd. Er zit een gat in, maar het is allemaal oppervlakkig, dus nog geen reden tot zorgen. Als de infectie geen halt wordt toegeroepen, volgt er een nieuwe operatie en in het slechtste geval moet de prothese worden verwijderd.

Na alles wat de afgelopen maanden op mij af is gekomen, voel ik voor het eerst de moed in mijn schoenen zakken. De week vol zorgen en onrust, heeft alle energie uit mijn lijf getrokken en voor het eerst verlies ik mijn positieve kijk op de situatie.

Morgen krijg ik de scan die bepalend is voor het verdere verloop van mijn leven. Ik moet een manier zien te vinden om mijn kracht te herwinnen, zodat ik deze stap met een goed gevoel  nemen kan. Op dit moment ben ik even moegestreden en het voelt alsof mijn lichaam me aan alle kanten in de steek laat.

Nu zoek ik een manier om mezelf te herpakken. Hoe ik dat doen moet, weet ik nog niet. Maar ik geloof nog steeds in mezelf en dat is en blijft cruciaal.

Moegestreden? is a post from Femke van Rossum.

Na de nee-fase en de zelluf-doen-fase, is het nu tijd voor de waarom-fase. Elke stap die ik neem en elke actie die ik uitvoer, is aanleiding voor een kruisverhoor en geen antwoord lijkt voldoende bevrediging te bieden.

Waarom hij geen chips mag voor het ontbijt? Nou, omdat chips meer iets is voor de avond. Waarom? Waarom hij niet in zijn pyjama naar buiten mag? Omdat zijn pyjama voor het slapen is, maar waarom? Ja, omdat we nu eenmaal een kast vol kleding hebben. Waarom? Omdat we straks boodschappen gaan doen op de fiets en dat niet in je pyjama kan. Waarom niet dan en waarom moeten we boodschappen doen?

Elke dag brengt nieuwe uitdagingen en als je bijna vier bent, ligt de wereld aan je voeten. Je wilt alles weten en begrijpen. Het leven is één grote ontdekkingstocht en als ouder heb je dan te taak om dit te begeleiden. Dat ons geduld tijdens deze tocht soms behoorlijk op de proef wordt gesteld, nemen we voor lief, omdat we onze kinderen graag een goede basis meegeven.

Waarom is de winkel aan de andere kant van de straat? Waarom kopen we melk en waarom moeten we geld hebben voor de boodschappen? Waarom komt het geld uit een machine en wie stopt het daar in dan? Waarom wil de kassamevrouw onze melk vasthouden en wat piept er, als ze de melk langs de kassa haalt? Wie maakt de melk en waarom doen we het in de tas?

Aan het einde van elke ochtend heb ik al zoveel vragen beantwoord, dat je zou denken dat ik zijn nieuwsgierigheid wel heb bevredigd, maar niets is minder waar. Zijn behoefte aan informatie is zo groot, dat hij door blijft vragen, tot het moment dat hij weer naar bed moet.

Waarom hij weer moet slapen? Om zijn hersentjes rust te geven en ons een adempauze. Want elke dag brengt ons weer nieuwe vraagstukken om te beantwoorden.

Postiljon 12-04-2012

Waarom zijn de bananen krom? is a post from Femke van Rossum.

Ons huis stond op zijn kop. Er hing spanning in de lucht en met zijn allen lagen we plat op onze buik in de gang; verwachtingsvol.

Mijn vader had een kleine stoomwals. Zo eentje die je met van die kleine witte blokjes en een beetje water kon laten rijden. Hij bewaarde de blokjes op een geheime plaats en het walsje stond in een kast waar wij ernaar konden kijken, maar net niet bij konden. Het was zijn speeltje. Vaak zeurden wij aan zijn hoofd of hij het walsje wilde laten rijden. Dan kwam hij met allemaal excuses over tijdgebrek en brandgevaar. Mijn moeder vond het altijd maar stinken.

Maar soms had mijn vader ineens een bui, waarin hij toestemde en de blokjes uit de bergplaats pakte. In de gang was de meeste ruimte. Daar stonden geen meubels of andere obstakels en konden we het spektakel van dichtbij bewonderen. Het beste plekje was op de trap naar beneden. Hier hoefde je niet op je knieën en had je de verantwoordelijkheid om het walsje voor een val te behoeden. Wie daar het eerst zat, had geluk, maar moest wel het spannendste moment missen: het aansteken.

Mijn vader deed dan een beetje water in het bakje en probeerde het blokje aan te steken met een lucifer. Het duurde altijd even en het wachten bezorgde mij kriebels in mijn buik, want je wist nooit wanneer er voldoende stoom was om de wals te laten rijden. Zelfs mijn moeder lag vol spanning toe te kijken, tot het moment van het eerste pufje. Onder luid gejuich begon het walsje aan zijn eerst centimeters. Een geur van spiritus mengde zich met de na-ebbende zwavellucht van de lucifer en kleine wolkjes stoom hingen in de lucht. De wals reed door de gang, stuurloos en kwam ter hoogte van de trap weer tot stilstand. Het gejuich verstomde en we wisten dat dit het einde van deze rit betekende. De spanning was weg en we gingen over op de orde van de dag.

Het hele ritueel duurde misschien nog geen kwartier, maar behoort wel tot één van mijn mooiste herinneringen aan mijn vader. Zijn kinderlijke enthousiasme en de saamhorigheid die we als gezin heel even beleefden.

Het walsje is verloren gegaan in zijn nieuwe huwelijk en verdwenen toen mijn vader overleed. Over veel zaken heb ik verdriet gehad en zo ook om het walsje. Maar de herinnering is nooit verloren gegaan en elke keer als we de aanmaakblokjes van de barbecue aansteken, snuif ik heel even de geur op en voel de warmte uit vervlogen tijden…

Stoomwals is a post from Femke van Rossum.

Bij het kopen van een tweedehands auto, komt altijd een stukje geluk om de hoek kijken. Het blijft tenslotte techniek, waar het om draait en het is onmogelijk om de staat van dienst volledig te doorgronden. Het is een kwestie van vertrouwen en een tikkeltje technisch inzicht natuurlijk, maar ook van juiste informatie en een goede timing.

Vorig jaar kochten we een nette stationwagen. Onze oude was afgeschreven en het was tijd voor een nieuwe. we kwamen terecht bij een gezin, waarvan de hoofdverdiener een auto van de zaak had gekregen. De oude auto was daardoor overbodig geworden, dus daar leek voor ons een buitenkansje te liggen. Met veel plezier reden we in onze nieuwe bolide en we genoten van de luxe en ruimte, totdat we, enkele maanden geleden langs de weg stil kwamen te staan.

Het was een gebroken distributieriem en de auto bleek niet meer te redden. Wel voor een handelaar, maar voor ons was de reparatie economisch niet verantwoord. We stonden even voor een dilemma, want het was aan de vooravond van mijn logeerpartijtje in het ziekenhuis en dat maakte vervoer absoluut noodzakelijk.

We besloten om voor een snelle oplossing te gaan. Letterlijk, want we kochten een klein scheurijzertje. Het autootje diende als noodoplossing, maar in de korte tijd dat we er in reden, ben ik stiekem verliefd geworden. Ik heb hem vertroetelt en er een leuk stickerproject van gemaakt. Het was een mooi oefenobject voor mijn belettering en tevens een rijdend reclameobject.

Deze week zijn we geslaagd bij de aankoop van een nieuwe, tweedehands gezinsauto. Het scheurijzer was leuk, maar te klein voor ons en totaal niet geschikt voor toekomstige vakanties. Onze nieuwe auto is mooi en van alle gemakken voorzien. Of we geluk hebben, met deze aankoop, zal de tijd ons leren.

Het was leuk, zolang het duurde, maar de tijd is nu toch echt aangebroken om onze Benjamin te koop aan te bieden.

Postiljon 05-04-2012

Benjamin is a post from Femke van Rossum.