De laatste maand van het jaar bezorgt mij altijd een beetje een dubbel gevoel. De gezelligheid van lichtjes en kerstversieringen, staan recht tegenover de ongezelligheid van korte dagen en gure weersomstandigheden. Het samenzijn met vrienden en familie is heerlijk, maar herinnert ook aan diegenen die er niet of nooit meer bij kunnen zijn. December is een maand van terugblikken en vooruitkijken. December is de overgangsfase tussen oud en nieuw en de maand dat we kunnen luisteren naar de top duizend aller tijden.

De laatste maand van het jaar is ook de maand van overdaad of juist tekort schieten. Uitbundige lampjes aan balkons of in voortuintjes tonen een strijd om wie het mooist kan versieren. Supermarkten schreeuwen om aandacht voor alle luxe producten die het assortiment van december extra te bieden heeft, terwijl de armere gezinnen ondersneeuwen door alle extra kosten die december met zich meebrengt.

In de ideale wereld zou iedereen evenveel mogen genieten van de mooie dingen van deze tijd. Dan zou het ‘s avonds wel vroeg donker zijn, maar zijn de ochtenden licht. Dan zou er een dik pak sneeuw vallen met de kerst, welke verdwijnt, zodra de kerstballen in het stof gaan. In de ideale wereld zou de zon schijnen en de lente beginnen, zodra de vuurwerkresten van straat zijn geveegd. Warmte zou gratis zijn en luxe voor iets waar iedereen gebruik van kon maken. Niemand zou werken met de feestdagen en iedereen zou een kans krijgen om dromen waar te maken.

Helaas is december ook de maand van illusie en desillusie. De mensen die er niet meer zijn, zullen niet komen en voor sommige mensen zal de feestvreugde hand in hand gaan met financiële zorgen.

We hebben er geen invloed op, maar we kunnen er wel bij stilstaan dat vreugde en rijdom niet voor iedereen vanzelfsprekend is, maar als we nu allemaal een klein beetje zouden delen, zijn de verschillen in december wel ietsjes minder groot.

Postiljon 22-12-2011