Onlangs ben ik via mijn werk op een brutale wijze bestolen. Niet via mijn loonstrookje hoor, want ik hou er al rekening mee dat ik alles eerlijk moet delen. Nu heb ik natuurlijk niet de illusie dat ik, als betalende klant, op mijn wenken bediend zal worden, maar de omgekeerde wereld waar ik nu in terecht ben gekomen, doet mijn wenkbrauwen wel tot grote hoogte stijgen.

Op een herfstachtige donderdagavond is mijn werkgever de dupe geworden van een brutale benzinedief. Tijdens mijn wacht heeft de dief zijn tank volgegooid en is er als een haas vandoor gegaan, mij overrompelt en gefrustreerd achterlatend. Had ik er wat tegen kunnen doen? Nee, ik denk het niet, maar het maakt mij wel onzeker over mijn prestaties als werknemer. Het is niet de eerste keer geweest dat dit mij is overkomen en steeds opnieuw stel ik mezelf de vraag of ik een diefstal kan zien aankomen. Dat maakt dat ik steeds op scherp sta en minder plezier aan mijn werk beleef.

De politie komt na de diefstal heel snel gegevens opnemen en doet er in eerste instantie veel aan om de dief te achterhalen. Maar de dief heeft gebruik gemaakt van gestolen kentekenplaten en dat maakt hem onvindbaar. Aangifte doen kan niet omdat het geen prioriteit heeft en het openbaar maken van de videobeelden is schending van de privacywet.

Deze kromme kant van het recht is voor mij onbegrijpelijk. Het lijkt zo simpel, maar de dief wordt beschermd door wetten en de mazen daarin. Ik ben beroofd; niet alleen door de dief, maar vooral door diegenen die het onmogelijk maken om hem te pakken en te straffen voor zijn daden. Ik ben beroofd van mijn zelfvertrouwen en van het vertrouwen in de medemens. De dief heeft een beetje van mijn plezier in mijn werk afgenomen en de wet heeft mij beroofd van de hoop dat er ooit echt gerechtigheid zal zijn.

Postiljon 05-01-2012